«Oι μισοί άνθρωποι κοιμούνται και οι άλλοι μισοί δεν έχουν ξυπνήσει
ακόμη» (από τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών)

 « H θρησκεία, κατά τον τύραννο Kριτία, είναο μονάχα ένα συμπλήρωμα του κράτους, μια μυστική αστυνομική δύναμη, που διαιωνίζει τις νομικές συμβάσεις και θεσπίστηκε με τόσο πονηρό τρόπο ώστε κανείς δεν μπορεί να της ξεφύγει».
(Μ. Ρ. Nusson)

A ' MEPOΣ
Nαι.
 Στην κόλαση που ζούμε υπάρχουν κρυφές γνώσεις που η κάθε μας προσπάθεια αδυνατίζει ακόμα να φτάσει γιατί οι άπιστοι - πιστοί μας μπαστουριάζουν.  Μιλώ τώρα για τον ελλαδικό χώρο, τη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», της οπορτουνίστικης κραιπάλης, της μίζας, της δεισιδαιμονίας, της εξουσιαστικής προπαγάνδας, του άκριτου κομφορμισμού και τους μουλάδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιλώ, κυρίως, για τους σαρδανάπαλους στα ύψιστα αξιώματα της ιεραρχίας που μετέτρεψαν δίχως αιδώ τον (δήθεν) Οίκο του θεού (της ευσέβειας, της ψυχικής ανάτασης και καταφύγιο παρηγοριάς για όλα τα απολωλότα πρόβατα) σε μπουρδέλο.
 Μιλώ γι ' αυτούς που περιφέρουν το σαρκίο τους με την οίηση Ρωμαίου
αυτοκράτορα (ξεπερνώντας και τον αρχιερέα Καϊάφα) σε πομπώδεις κορώνες
τύπου «ευλογητός ο θεός ημίν» σηκώνοντας σαν γκαστρωμένες γαϊδούρες (αν
και υπερήλικες) τα βαρύτιμα άμφια με τους πολύτιμους λίθους της
βυζαντινής αυτοκρατορίας που οι ίδιοι και όχι κάποιος θεός, δημιούργησαν
για να υποβάλλουν στο αμόρφωτο ποίμνιο το θάμβος και το δέος μιας
ακατάλυτης δύναμης.
 Μιλώ γι ' αυτούς που η αναλγησία τους η ακόρεστη απληστία τους, τα
εξτρεμιστικά τους κηρύγματα και οι διχαστικές και ρατσιστικές τους
δηλώσεις έτρεψαν τον ανέστιο και πένητα με το λευκό χιτώνιο των Εσσαίων,
τον ξυπόλυτο Xριστό, σε άτακτη φυγή.
 Παρένθεση: Στο προηγούμενο άρθρο μου «θρησκεία και επιστήμη»
(«Α»18/2/2005) σημείωνα σε παρένθεση: «Κι εσύ αναγνώστη, μάθε κάθε φορά
που ακούς, βλέπεις ή διαβάζεις κάτι, (TV προπάντων) από ποια σκοπιά
μιλάει κανείς και τίνος τα συμφέροντα με τα λεγόμενα του, εξυπηρετεί».
Αυτό, βέβαια, ισχύει και για την αφεντιά μου γιατί σε μια ευνομούμενη
(όπως λέγεται) δημοκρατική χώρα και οι κρίνοντες κρίνονται. Και
κρίνονται όχι βέβαια από το θεό όπως πομπωδώς οι δεσποτάδες κράζουν για
τα τυχόν ανομήματά τους αλλά από την ίδια την κοινωνία, τμήμα της οποίας
είμαστε όλοι.
 Στο σημερινό μου άρθρο θα ασχοληθώ με το ρόλο της δημοσιογραφίας
(κυρίως της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας) και την εμβόλιμη «κορώνα» του
αγαπητού σε όλους απερχόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας που εξέφρασε,
στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, ενώπιον των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Προτού όμως εισέλθω στο κυρίως θέμα του άρθρου, θεωρώ σκόπιμο ν'αναφέρω
μερικά (ας τα πω «σλόγκαν») που συμπεριλαμβάνονται στο νέο υπό έκδοση
βιβλίο μου με τίιλο «Στοχασμοί και αγκυλώσεις» και αναφέρονται στην
τηλεόραση:
· «Η τηλεόραση, αν και διαθέτει ένα μόνο μάτι, έχει τη δύναμη, σαν το
βασιλιά.
Μίδα, να μετατρέπει την κοπριά σε χρυσάφι».
· «Η φασιστική "ελευθερίαΣ της τηλεόρασης εξοργίζει τους λογικούς,
γαργαλάει τις αισθήσεις των ηλιθίων και ενθουσιάζει τα παιδιά».
· «Όσο πιο πολύ ένα παιδί παρακολουθεί τηλεόραση τόσο πιο πολύ
αλλοτριώνεται από το μύθο της εικόνας».
· «Η τηλεόραση δεν έχει μάτια γι ' αυτόν που σκέπτεται, ούτε πόδια γι '
αυτόν που κινείται. Βγάζει τη γλώσσα, σαν τη σαύρα, και μαζεύει τους
τερμίτες».
· «Όλα τα κανάλια διαθέτουν εκπληκτική ευφυΐα στην επεξεργασία του
σανού, για να μην το σκάσει από το μαντρί το ζώο και βρει αλλού κονάκι».
· «Προσοχή! Όταν είναι να με δείτε στην τηλεόραση, μην τρώτε».
Κι ερχόμαστε στο θέμα μας. Και ερωτώ: Μέσα σ ' αυτό τον τεράστιο σάλο, τις
σεισμικές δονήσεις που συντάραξαν το πανελλήνιο γύρω από τα σκάνδαλα
στους υψηλούς θεσμούς του κράτους, διαβάσατε, ακούσατε, απ ' τα σαΐνια
κυρίως του τηλεοπτικού μάρκετινγκ να δηλώνει κάποιος πως είναι άθρησκος;
Όχι! Γιατί;
 Την απάντηση δίνει με δυο λόγια η εφημερίδα «το Βήμα» (8/2/2005):
«Μόλις το 7% των δημοσιογράφων πιστεύει ότι δεν υπάρχει διαφθορά στον
κλάδο». Έτσι, το ανώνυμο γκράφιτι «Αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι» τώρα
δικαιώνεται;
 «Ο Χατζηνικολάου εγκαινίασε μια καινούρια αρχη: τον συνήγορο του
μητροπολίτη», λέει ο Τζίμης Πανούσης («Σκάι» 2/3/2005) και δημοσιεύει η
«Ελευθεροτυπία» (5/3/2005).
 «Αλλά, πού είναι το θέμα στην περίπτωση μας σχετικά με τους
δημοσιογράφους;» θα αναρωτιέται ο κάθε αναγνώστης. Και εξηγώ: στο
γεγονός πως όλοι αυτοί οι πληροφοριοδότες της κοινής γνώμης, με τις
κραυγές τους από τα παράθυρα και τα πάνελ των εκπομπών τους, δεν
επιδιώκουν με την επίθεση τους ενάντια των όποιων επίορκων ιεραρχών στην
απελευθέρωση του ανθρώπου απ' τα θρησκευτικά δεσμά που επί αιώνες
ταλανίζουν τη ψυχή του και επηρεάζουν τα μέγιστα στην καθημερινή του
ζωή. Επιδιώκουν να τον ρίξουν ακόμα πιο βαθιά στο σκοτάδι με την
επιδίωξη «ν' αλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς»,να
πέσει ο Χριστόδουλος και να έρθει άλλος διαιωνίζοντας έτσι μια παράδοση
σήψης και αμοραλισμού ακρωτηριάζοντας το υγιές κύτταρο της λογικής.
 Δεν χτυπούν το γάιδαρο, μα το σαμάρι. Όχι το ξερίζωμα του
κακοφορμισμένου δέντρου, μα το κλάδεμα των ξερών κλαδιών. Όχι να κόψουμε
την τρύπια πιπίλα από το στόμα του παιδιού, μα να την αλλάξουμε. Να
εξακολουθεί να παραμένει το παιδί με την ψευδαίσθηση μιας κοινωνίας
αγγελικά πλασμένης.
 Η θρησκεία, αγαπητέ μου αναγνώστη, όσο ζεις σε μαθαίνει πώς να
περπατάς με την όπισθεν σαν την καραβίδα. Δεν επιδιώκει να σ' ανοίξει τα
μάτια, μα να σου τα κλείσει.
Εγώ, όπου κι αν έψαξα, όπου κι αν ακούμπησα (μέσα στα ιερά κείμενα και
την ιστορία της θρησκείας) γέμισαν αίματα τα χέρια της ψυχής μου.
 Η Ελλάδα, είναι ίσως η μόνη χώρα που ο λαός (ο πάντα ευκολόπιστος και
πάντα προδομένος) ψηφίζει ένα κόμμα και τον κυβερνάνε δύο. Παλιά τον
κυβερνούσαν τρία. Και η «Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή» με το διοικητήριο
της Φρειδερίκης κι όλο το παρακράτος.  Μιλώ τώρα για τη «χριστιανική»
βασίλισσα που κουβάλησε από την Τήνο την εικόνα της Παναγίας μέσα σε
κατανυκτικές εξάρσεις πίστης, για να σώσει τον άρρωστο βασιλιά Παύλο. Κι
όταν αυτό δεν επετεύχθη και τομοιραίο επήλθε νομοτελειακά κι ο
αγαπημένος της το 'σκασε σαν κυνηγημένος λαγός για το Παρίσι με το
ψευδώνυμο «Τριανταφυλλίδης», έδωσε μια απελπισμένη κλωτσιά σ' όλα αυτά
τα ειδωλολατρικά σύμβολα της ελληνοχριστιανικής πίστης και μια ωραία
πρωία σάλπαρε για τη μακρινή Ινδία όπου έγινε γκουρού και πέθανε σαν
αποστεωμένη αγελάδα στ' ανάκτορα της «Μαρκαντέγια - πουράνα».
Με την ευκαιρία, αξίζει εδώ να αναφέρω και τον πρώτο εκλεγμένο
πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Τσάτσο ο οποίος, στο τελευταίο του βιβλίο «Η
ζωή σε απόσταση», αναφέρει ξεκάθαρα μεταξύ άλλων: «Δεν πιστεύω σε καμιά
θρησκεία ούτε στην αθανασία της ψυχής» προκαλώντας σοκ στις θέσεις της
«εθνικόφρονος παρατάξεως» της οποίας περισσότερο από μισό αιώνα υπήρξε η
«φιλοσοφική και ιδεολογική της συνείδηση».
 Κι ερχόμαστε στον απερχόμενο κι αγαπητό σε όλους μας Πρόεδρο Κωστή
Στεφανόπουλο, τον ευπατρίδη της πολιτικής με τις λεπτές διακυμάνσεις
στην ίριδα του ματιού του, τους έξυπνους ελιγμούς της γλώσσας και την
έλλειψη κάθε έπαρσης. Σ ' αυτόν που με την ηρεμία ενός Τζοβάνι Λεόνε, τον
ευρωπαϊσμό ενός Βίλλυ Μπραντ και τον φιλοσοφικό στοχασμό ενός αρχαίου
στωικού κέρδισε τις καρδιές του απλού λαού μας και τη βαθιά εκτίμηση των
ξένων.
 Όμως, πριν συνεχίσω, θα'θελα να αναφέρω κάτι που έχει λεχθεί παλιά για
την πολιτική του Μακαρίου, ως απάντηση στους επικριτές του και, κυρίως,
στη θρησκευτική «τρόικα» της Πάφου. Πρόκειται για τα λάθη που κάνουμε
όλοι οι άνθρωποι δρώντας μέσα σ ' ένα κοινωνικό σύνολο. Τα λάθη του
Μακαρίου λέγεται ότι ήταν «αποτέλεσμα σφαλερής κρίσης και όχι κακής
πρόθεσης».
 Με αυτό το τελευταίο θέλω ν ' αναφέρω ένα λάθος που, κατά την κρίση μου,
έκανε ο πρώην Πρόεδρος και το οποίο δεν βρίσκω χώρο να το εντάξω. Αν,
δηλαδή, πρόκειται για αποτέλεσμα σφαλερής κρίσης κι όχι κακής πρόθεσης.
Δυσκολεύτηκα, ομολογώ, πολύ ώσπου να πάρω μιαν απόφαση και να το εντάξω
κάπου παρόλο που την ίδια ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο διάβασα εντελώς
τυχαία στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» (12/3/2005, σελ 6) μια επίσης άστοχη, θα
τη χαρακτήριζα τώρα, δήλωσή του που αναφέρεται στα «σκλαβωμένα μέρη της
Ελλάδας». Μου θύμισε τις εξτρεμιστικές δηλώσεις του κυρίου Χριστόδουλου
όταν, χαριεντιζόμενος μπρος στις κάμερες που σήμερα του γύρισαν
μπούμερανγκ (ή όπως λέει ο λαός «του' ρθε ο ουρανός σφοντύλι»), μιλούσε
για τα σκλαβωμένα μοναστήρια, το κλειδί με το οποίο θ ' ανοίξει την
Παναγία Σουμελά, τους «βάρβαρους Τούρκους» κι άλλα τρελά.
 Το λάθος, λοιπόν, που κατά την κρίση μου έκανε ο Πρόεδρος στον
αποχαιρετιστήριο λόγο του, έχει σχέση με την σφηκοφωλιά του ιερατείου.
Ενώ μίλησε (και πολύ σωστά έπραξε) απαξιωτικά για τα τεκταινόμενα στο
χώρο της δικαιοσύνης, για την εκκλησία πέταξε το εξής αμίμητο: «η
εκκλησία θα βρει το δρόμο της» ανάβοντας το αίμα και πετάγοντας στο
δέρμα μου εφηβικά σπυράκια. Κι αμέσως αναφώνησα καταϊδρωμένος: «Ω,
αγαπητέ μας κύριε Πρόεδρε!!! Κρατάει αιώνες αυτή η κολόνια»!!!
 Στη συνέχεια, με ήρεμη σκέψη, κατέφυγα σε μια σολωμόντεια λύση
ξεπερνώντας το σκόπελο των δυο άλλων - της σκοπιμότητας και σφαλερής
κρίσης - δεχόμενος την αδυναμία του Ανθρώπου σ' ένα παντοδύναμο
γίγνεσθαι και την ψυχική ανάγκη του να πιστεύει κάπου (γιατί η ζωή δεν
έχει κανένα νόημα αν δεν πιστεύεις κάπου, έστω και πέρα απ ' το
Επέκεινα). Γνωρίζοντας, λοιπόν, ότι ο Πρόεδρος είναι ένας θρήσκος
άνθρωπος που συχνά θρησκεύεται και σαν Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει
αναλάβει προνομιακά και υπεύθυνα την ενότητα του έθνους, την τήρηση των
νόμων και το Σύνταγμα, προσπάθησα να βρω τη χρυσή τομή πάνω στον
ευλύγιστο λυρισμό της λογικής του μέτρου και να του το συγχωρήσω. Έτσι,
όπως οι μελετητές του Καντ, πατέρα της «Κριτικής του καθαρού λόγου»,
συγχώρησαν στον Προτεστάντη φιλόσοφο το μπάσιμο του θρησκευτικού του
συναισθήματος απ ' το φεγγίτη στο απόρθητο κάστρο της λογικής.