Στις αρχαίες τραγωδίες οι κεντρικοί  ήρωες υπέφεραν τα πάνδεινα μέχρι που τελικά η λύση ερχόταν από τον ουρανό από τον εκάστοτε «από μηχανής θεό».
 Στη σύγχρονη Ελλάδα δεν υπάρχουν από  μηχανής θεοί. Λύση στο πρόσφατο
«δράμα» της  κυβέρνησης, δηλαδή την δυσχερέστατη θέση  στην οποία
περιήλθε ερχόμενη σε ρήξη με το σύνολο των εργαζομένων και συνταξιούχων,
κλήθηκε να δώσει ο αρχηγός της αξιωματικής συμπολίτευσης. Ο Γ.
Παπανδρέου, πιστός στο δικομματικό δόγμα «βάστα με να σε βαστώ»,
ανέλαβε να βγάλει τον Κ. Καραμανλή από τη  δύσκολη θέση δίνοντας του την
ευκαιρία να ανανεώσει τη «λαϊκή εντολή» των βουλευτών της ΝΔ.
  Μετά από ένα τριήμερο θέατρο του παραλόγου, όπου περίσσεψαν οι
κοκκορομαχίες και οι άμεσες απειλές «μη  βγάζετε τις βρωμιές μας γιατί
θα βγάλουμε τις δικές σας», η βουλή έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην
κυβέρνηση των κ.κ.  Καραμανλή και Παπανδρέου. Αυτή την επαναλαμβανόμενη
παράσταση δύο σιαμαίων,  που καμώνονται ότι δήθεν «διαφέρουν» μεταξύ
τους, αυτή την κατ' εξακολούθηση  φάρσα, ούτε η «Καθημερινή» την άντεξε
και έγραψε: «το γεγονός ότι οι διαφορές του  ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ σε μεγάλα
θέματα δεν είναι  ποιοτικού χαρακτήρα, καθιστά τις ρητορικές οξύτητες
ακόμα πιο φτηνές. Για την ακρίβεια, τις εξωθεί στη ζώνη του γελοίου».
 Εμφανώς ενισχυμένοι και οι δυο έναντι των  εσωκομματικών τους
αντιπάλων, ρίχτηκαν  περιχαρείς και με ζήλο στο έργο για το οποίο
ετάχθησαν: να μην αφήσουν πέτρα στην πέτρα στα εργασιακά και ασφαλιστικά
δικαιώματα των εργαζόμενων και των συνταξιούχων. Από  την επαύριο της
«μάχης», η επίθεση άρχισε. Πρώτοι μεζέδες στο πιάτο του Κύκλωπα του
φιλελευθερισμού οι τραπεζοϋπάλληλοι και οι λιμενεργάτες. Το κυρίως
γεύμα, δηλαδή η  επιστροφή των εργαζόμενων του ιδιωτικού και του
δημόσιου τομέα σε συνθήκες δουλείας, σερβίρεται οσονούπω.
  Το παραμύθι γνωστό και με πολλούς «δράκους»: υπάρχουν υψηλόμισθοι
εργαζόμενοι που σε περίοδο λιτότητας παίρνουν παχυλούς μισθούς και
συντάξεις ενώ το «πόπολο» λιμοκτονεί. Είναι τα περίφημα «ρετιρέ» κατά
την προσφιλή  «σοσιαλιστική» ορολογία του Ανδρέα  Παπανδρέου που
ανακίνησαν τόσο ο δικός του  γόνος όσο και ο γόνος του «αντιπάλου» του.
 Φυσικά με αυτό τον όρο αποκαλούν εργαζόμενους που δεν αμείβονται
(ακόμα) με μισθούς κάτω από το όριο της φτώχειας. Σε καμιά περίπτωση για
τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι «ρετιρέ» αυτοί που προκαλούν το λαό με τη
χλιδή τους. Για παράδειγμα (σταγόνα στον ωκεανό):
Οι διοικούντες την Τράπεζα της Ελλάδας, διοικητής και δυο υποδιοικητές,
στοιχίζουν ετησίως στον ελληνικό λαό 361.000 ευρώ (χωρίς να
συμπεριλαμβάνονται οι χρεώσεις των πιστωτικών καρτών Diners, Visa,
American Express που τους έχουν διατεθεί). Οι διοικούντες την  Αγροτική
Τράπεζα, διοικητής και δυο αντιπρόεδροι, λαμβάνουν ετησίως 620.000 ευρώ.

Οι διοικούντες την ΕΚΟ - ΕΛΔΑ, διευθύνων σύμβουλος, πρόεδρος και
αντιπρόεδρος, στοιχίζουν ετησίως στον ελληνικό λαό 273.000 ευρώ. Οι
διοικούντες τα ΕΛΠΕ, διευθύνων σύμβουλος, πρόεδρος και εντεταλμένος,
λαμβάνουν ετησίως 595.000 ευρώ. Οι διοικούντες  τη ΔΕΗ, πρόεδρος και
διευθύνων σύμβουλος, στοιχίζουν ετησίως στον ελληνικό λαό 357.000  ευρώ.
Οι διοικούντες τη ΔΕΠΑ, πρόεδρος και αντιπρόεδρος, παίρνουν 258.000 ευρώ
ετησίως. Οι διοικούντες την «Εταιρεία Αμυντικών Συστημάτων», πρόεδρος,
αντιπρόεδρος,  διευθύνων σύμβουλος, εντεταλμένος σύμβουλος, στοιχίζουν
ετησίως στον ελληνικό λαό 425.000 ευρώ. Οι διοικούντες τον  ΟΑΣΑ,
πρόεδρος, αντιπρόεδρος, τρεις διευθύνοντες σύμβουλοι, στοιχίζουν ετησίως
377.000 ευρώ. Οι διοικούντες τον ΟΑΕΔ, διοικητής και δύο αντιπρόεδροι,
στοιχίζουν ετησίως στον ελληνικό λαό 168.000 ευρώ. Ο διοικών τον ΟΣΕ
στοιχίζει ετησίως στον ελληνικό λαό 195.000 ευρώ (χωρίς να υπολογίζονται
τα «ψιλά»...).
 Οι διοικούντες τον «Προαστιακό» και το «Αττικό Μετρό»,  πέντε
νοματαίοι, στοιχίζουν ετησίως στον  ελληνικό λαό 280.000 ευρώ (χωρίς να
υπολογίζονται τα έξοδα για τις πιστωτικές  τους κάρτες, τις αποζημιώσεις
κλπ).
 Μιλάμε, για μια απειροελάχιστη ομάδα «χαμηλόμισθων» των οποίων οι
απολαβές δεν επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό όπως τα «υπέρογκα» ποσά για
το ΛΑΦΚΑ ή την αύξηση μιας αγροτικής σύνταξης. Και, φυσικά, δεν
αναφερόμαστε καθόλου στις απολαβές των βουλευτών, των υπουργών και των
παρατρεχάμενων τους οι οποίοι προφανώς  είναι το «ισόγειο» των
«εργαζομένων». Δεν κάνουμε λόγο για τα υπερκέρδη των «πτωχών»
διαπλεκόμενων επειδή αυτοί, απλά, δεν έχουν καμιά σχέση με την εργασία,
ανήκουν σε άλλη συνομοταξία.
  Είναι φανερό πως σ' αυτή τη χώρα οι μόνοι που συμβάλλουν είναι οι
άνθρωποι της εργασίας. Οι υπόλοιποι ζουν σε βάρος όχι μόνο της  κρατικής
μηχανής αλλά και του κοινωνικού  συνόλου. Πού ξέρει κανείς; Ίσως στην
επόμενη  συνταγματική αναθεώρηση να κατοχυρωθεί και επίσημα αυτή η
υποχρέωση των λευκών Μπαρπαθωμάδων να δουλεύουν ήλιο με ήλιο, να
μεταβιβάζονται από «αφέντη» σε «αφέντη»  και να ζουν με μια φέτα ψωμί κι
ένα ποτήρι νερό. Όσο για το ασφαλιστικό; Αυτό είναι
«ξεπερασμένος αναχρονιστικός» θεσμός που ίσχυε σε «ανελεύθερα»
καθεστώτα. Στις  «σύγχρονες» φιλελεύθερες κοινωνίες όποιο «εξάρτημα» δεν
θα μπορεί να εργαστεί, θα  πετιέται στον Καιάδα. Αυτά ακριβώς  προβλέπει
ο νόμος Σιούφα που έγινε νόμος Ρέππα και τώρα ξαναγίνεται νόμος Σιούφα.
Αυτά προωθεί η κυβέρνηση  Καραμανλή-Παπανδρέου (ή Παπανδρέου-Καραμανλή).
Γι αυτό και «το'να  χέρι νίβει τα' άλλο». Γι αυτό και για τοσύστημα τους
θα υπάρχει πάντα η «πάσχουσα  κυβέρνηση» που θα παίρνει φιλί της ζωής
από  την «από μηχανής αντιπολίτευση».
  Όμως, οι άνθρωποι του μόχθου ξέρουν πως δεν έχουν τίποτα να
περιμένουν από τους «από  μηχανής θεούς». Η μόνη κάθαρση γι αυτούς είναι
να εισβάλλουν στο θέατρο και να «κατεβάσουν το έργο» τώρα, πριν περάσουν
στα χέρια και τα πόδια τους βαριές αλυσίδες και σιδερένιες μπάλες που θα
τους  δυσκολέψουν περισσότερο. Γιατί μπορεί στις  αρχαίες τραγωδίες την
κάθαρση να φέρνει ο  «από μηχανής θεός», αλλά στη σύγχρονη
καπιταλιστική τραγωδία η κάθαρση δεν μπορεί να γίνει από άλλον πέρα από
τον «από μηχανής λαό».