Ιδιαίτερα εύστοχο και καυστικό το ομώνυμο σχόλιο της Ελίνας Αλαμάνου
στην «Κοινή Γνώμη» της 25/5/2005: «Τον θάνατο του «ηγέτη» της Αριστεράς
Χαρίλαου Φλωράκη επισκίασε η νίκη της Έλενας Παπαρίζου στην  Eurovision.
  Μπορεί το βραβείο που έφερε η Έλενα να αποτέλεσε «ιστορικό» γεγονός
για την παρουσία της χώρας μας στον διαγωνισμό, η ζωή και το έργο του
αποθανόντα όμως, σημάδεψε αλλά και άλλαξε την ιστορία της σύγχρονης
Ελλάδας.
  Πέμπτο θέμα στις ειδήσεις και στις συνειδήσεις των πιτσιρικάδων, ούτε
καν τελευταίο, μάλλον ανύπαρκτο.
(...)
  Η στροφή των Ελλήνων (και όχι μόνο των νέων) σε οτιδήποτε στερείται
ουσίας και βαρύτητας, έχει αρχίσει να γίνεται επικίνδυνη. Τα πρότυπα που
περνάει η τηλεόραση και τα περιοδικά, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια
στις γυναίκες «Barbie» και σε «ευνουχισμένους» άνδρες».
(...)
  Για να μην καταντήσουμε ευδαιμονιστές και «χαζοχαρούμενοι» καλό θα
ήταν να δίνουμε στις νίκες τη θέση που τους αξίζουν και να μην φοβόμαστε
να «καλωσορίζουμε» και τη λύπη όταν χρειάζεται.
Και όσον αφορά τις «ιαχές» της νίκης, εντάξει φωνάξτε, αλλά λίγο πιο
σιγά, βρε παιδιά, έχουμε νεκρό στο σπίτιΙ».

Αμετανόητος