«Κύριοι ένορκοι, καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς
αποφυγήν. Κρεμάστε τους και θα σώσετε τους θεσμούς μας, την κοινωνία
μας». Με αυτά τα επιχειρήματα ο εισαγγελέας Γκρίνελ ζήτησε την καταδίκη
των ηγετών της εξέγερσης των εργατών το Μάη του 1886 στο Σικάγο. Η
απαίτηση του εκτελέστηκε. Από τότε η Πρωτομαγιά έγινε ορόσημο της πάλης
των εργατών όλου του κόσμου, έγινε η «μητέρα» των απεργιών, δείχνοντας
σ' όλης της γης τους κολασμένους πως η Ιστορία γράφεται πάντα με το αίμα
των δούλων, των ταπεινών, των πληβείων, των προλετάριων.
   Oι κρατούντες, γνωρίζοντας τη δυναμική αυτής της ταξικής μέρας,
επιχείρησαν να την επετειοποιήσουν, να τη μετατρέψουν σε άλλη μια αργία
όπου η εργατική τάξη θα ασχολείται με τη συλλογή ανθέων αντί να
αγωνίζεται για τα μη εκπληρωθέντα δίκια της.
   Σήμερα, εκ του πονηρού, επανέρχεται το ερώτημα: «Άραγε, η Πρωτομαγιά
είναι αργία ή απεργία;». Και, ώ του «θαύματος»! Υπερασπιστής της
«απεργίας» και τηςΙ ταξικότητας της πρωτομαγιάτικης κινητοποίησης
εμφανίζεται η κυβέρνηση της ΝΔ δηλαδή του ενός από τα δυο κόμματα που
προασπίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αντίθετα, οι «ταγοί» της
εργατικής τάξης, οι πρωτοκλασάτοι επαγγελματίες συνδικαλιστές,
υπερασπίζονται σθεναρά το δικαίωμα στην αργία της Πρωτομαγιάς η οποία θα
πρέπει να μεταφερθεί μια που οι ιεράρχες ανέστησαν φέτος τον Ιησού την
μέρα που οι εργάτες παλεύουν για τη δική τους ανάσταση (κι αυτό να μη
συνέπιπτε, πάλι η φιλολογία θα ήταν ίδια μια που η επέτειος έπεφτε
Κυριακή).
   Είναι ηλίου φαεινώτερον πως η «διαμάχη» μεταξύ κυβέρνησης και
«συνδικάτων» (σ.σ. με αυτό τον όρο τα δελτία περιγράφουν τους κ.κ.
Πολυζωγόπουλο και Παπασπύρου) είναι σικέ. Στόχος της είναι να δοθεί η
χαριστική βολή στους εργαζόμενους ώστε να πάψουν να κινητοποιούνται είτε
μέσω των «συνδικάτων» αλλά Πκυρίως- εκτός αυτών (μια απλή σύγκριση της
μαζικότητας της Πρωτομαγιάτικης απεργιακής κινητοποίησης του
Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου και της σύναξης φίλων και συγγενών που
οργανώνουν τα «συνδικάτα» είναι καταλυτική).
   Έτσι, η κυβέρνηση επέλεξε να επιδείξει την «πυγμή» της και το «νέο
ύφος εξουσίας» αρνούμενη να μεταφέρει την «αργία». Αυτή η απόφαση
εξυπηρετεί και οικονομίστικους στόχους (την εξοικονόμηση τεράστιων ποσών
που δεν θα αποδοθούν στους απεργούς) όσο και πολιτικούς. Βέβαια, όπως
συνηθίζει να κάνει η ΝΔ, η μεθόδευση ήταν η χειρότερη δυνατή, τόσο με
αυτό το απερίγραπτο αλαλούμ αντικρουόμενων δηλώσεων των «υπευθύνων» όσο
και με τις μεταξικές εγκυκλίους των υπουργών της για τη συμμετοχή των
δημοσίων υπαλλήλων στην απεργία. Είναι μνημείο «δημοκρατικότητας» η
εγκύκλιος της υπουργού (Ιδιωτικής) Παιδείας. Σύμφωνα μ' αυτή, οι
εκπαιδευτικοί θα πρέπει να δηλώσουν αν θα απεργήσουν, θα πάρουν έγκριση
προϊσταμένου για τη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις και θα ελεγχθούν
από τις υπηρεσίες τους αν όντως συμμετείχαν. Κι αυτό για τους «τυχερούς»
που βρίσκονται κοντά στους τόπους εκδηλώσεων και μόνο για την πρωινή
βάρδια των σχολείων.
   Από την άλλη, τα «συνδικάτα» βρήκαν μια ευκαιρία να κάνουν
«αντάρτικο» στην κυβέρνηση της οποίας την «εργασιακή» πολιτική στηρίζουν
(ας μη ξεχνάμε τις «προτάσεις Πολυζωγόπουλου» για φορολόγηση των
«εχόντων») υπερασπιζόμενα ένα αίτημα που δεν αφορά την εργατική τάξη
αλλά τους βολεμένους που κάνουν τους παληκαράδες εκ του ασφαλούς
«απεργώντας» χωρίς να χάνουν το μεροκάματο τους. Προς αποφυγή
παρεξηγήσεων να τονίσουμε πως κανένας εργαζόμενος και μάλιστα σε περίοδο
λεηλασίας των δικαιωμάτων του δεν αδιαφορεί για την οικονομική
επιβάρυνση του. Ωστόσο, όσοι μετέχουν σε μια απεργία γνωρίζουν και το
τίμημα. Το να παριστάνεις τον «απεργό» επί χρήμασι ουδέποτε ήταν κι ούτε
μπορεί να γίνει αίτημα του κινήματος. Oυδέποτε η απεργία είχε σπόνσορες
και μάλιστα τους εργοδότες.
   Μπροστά σ' αυτή την αθλιότητα που ζούμε τις τελευταίες μέρες καλό
είναι να θυμόμαστε τον Σπάις που καταδικασμένος σε θάνατο για την
εξέγερση του Σικάγου είπε κοιτώντας κατάματα τους δημίους του: «Αν σας
περνάει η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να
σταματήσετε τον αγώνα εκατομμυρίων εργατών, που αν και γονατισμένοι από
την καταπίεση εξεγείρονται, είστε, μα την αλήθεια, φτωχοί τω
πνεύματι(...) Να περιμένετε το τέλος. Αν δεν το περιμένετε, εγώ σας το
αναγγέλλω. Τεντώνετε ένα σχοινί. Γύρω σας, δίπλα σας, πάνω σας απ' όλες
τις μεριές θεριεύει μια φωτιά. Μπορείτε να την αγνοείτε αλλά δεν
μπορείτε να την αποφύγετε (Ι) Σας περιφρονούμε μπροστά στο θάνατο.
Εμπρός καλέστε το δήμιό σας».
Όσοι ονειρεύονται το τέλος της πάλης των τάξεων και τον στραγγαλισμό των
απεργιακών κινητοποιήσεων ας έχουν κατά νου τα τελευταία λόγια των
εκτελεσμένων: «Θα 'ρθει μια εποχή που η σιωπή μας στον τάφο θα είναι πιο
ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα»!!!
   Όσοι σκυλεύουν τους αγώνες των εργατών απαιτώντας πληρωμένες
«απεργίες», ας θυμούνται τα λόγια του Βάρναλη:
«Όχι με λόγια, μ' έργα
τ' άδικο πολέμα!
Κι όχι μονάχος. Με τα πλήθη συνταιριάσου!»

ΥΓ: Μην έχοντας την πολυτέλεια και τη σοφία της εκ των υστέρων γνώσης
που έχει ο αναγνώστης (το κείμενο παραδόθηκε την παραμονή της απεργίας),
ο γράφων εκφράζει τις ελπίδες του πως το προσυμφωνημένο από την
κυβέρνηση και τα «συνδικάτα» αλαλούμ θα γίνει μπούμεραγκ για τους
εμπνευστές του «κατεβάζοντας» στους δρόμους περισσότερους απ' όσους θα
διαδήλωναν αν η 11η Μάη είχε κηρυχθεί «αργία».