Αγαπητή Άποψη, στο σχόλιο του «Τα απαγορευμένα Θρησκευτικά», τεύχος
141, ο τακτικός κι αμετανόητος, αλλά παρ' όλ' αυτά ενδιαφέρων
συνεργάτης σου, εμφανίζεται να υποστηρίζει, αρκετά καθυστερημένα, την
άποψη ότι αποσπάσματα από λόγους ανδρών της εκκλησίας ηχούν μαρξιστικά.
Λέω καθυστερημένα, γιατί έχει προηγηθεί ο Νίκος Ψαρουδάκης, από την
δεκαετία του '70, ο οποίος αντάλλαξε, αν κανένας θυμάται, την καρέκλα
του προέδρου της Χριστιανικής Δημοκρατίας με τη θέση του βουλευτή
επικρατείας του ΠΑΣOΚ, επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου.
  Μετά απ' αυτή την επιλογή του η χηρεύουσα θέση στο
χριστιανοσοσιαλιστικό κίνημα που ο ίδιος είχε ιδρύσει, έμεινε
ουσιαστικά ανενεργός. Oι διάδοχοι του (νομίζω κάνα δυο) ευτυχώς δε
διέθεταν τη δικιά του θεωρητική ελαφρότητα. Είναι γνωστό, σε όσους
βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής, ότι η ιδεολογική παραφορά του Ψαρουδάκη
μπορούσε να τον καταστήσει ικανό να οικειοποιηθεί διάφορα, αλλά πάντα
ιδιαίτερα βολικά, αποσπάσματα από χριστιανικά κείμενα (όπως π.χ. του
Απ. Παύλου, προς Θεσσαλονικείς Β': «ότι ει τις ου θέλει εργάζεσθαι,
μηδέ εσθιέτω») μετατρέποντάς τα με χαρακτηριστική ευκολία σε χλιαρό
χυλό κοινωνικής δηκτικότητας. Κάποτε έφτασε μάλιστα στο σημείο να
ισχυριστεί, στο απόγειο της ιδεολογικής του σταδιοδρομίας, πως ο Ιησούς
ήταν ο πρώτος αληθινός κομμουνιστής - πράγμα που πολύ συγκίνησε τους
απλοϊκούς, αγνούς, θρησκευόμενους ίσως κατά βάθος, αριστερούς του
Κ.Κ.Ε. Η ανακάλυψη αυτή έκανε τον Ιησού, θυμάμαι, επίκαιρο στις
συζητήσεις πολλών αριστερών τα χρόνια εκείνα.
  Η επιλεκτική αυτή αλληλοκατανόηση (ας θυμηθούμε και τον ευρωπαϊκό
χριστιανομαρξιστικό διάλογο) μεταξύ ενός πολιτικού ρεύματος με
ιδεολογικά κριτήρια καθορισμένα από τη μαρξιστική σκέψη και ενός άλλου
αντίθετου που αναζητούσε μάταια συμμάχους στη θεολογική σκέψη (ο
Ψαρουδάκης για τους θεολόγους υπήρξε φαιδρή περίπτωση), διευκολυνόταν
από την παράβλεψη και από τους δύο ενός στοιχειώδους κανόνα: ότι η
λειτουργία της πίστης ως υπόθεση αυστηρώς προσωπική συνιστά δρόμο
μοναχικό - πόρρω απέχει από την ομαδικότητα της προβολής των κάθε
είδους πολιτικών διεκδικήσεων.
  Oι αριστεροί (όπως και ο «χριστιανός» Ψαρουδάκης) που έκαναν και
κάνουν το Λόγο των Ευαγγελίων και των Πατέρων ευκαιριακή σημαία τους,
φαίνεται ότι αγνοούν πως ο Λόγος δεν ευτυχεί στο δρόμο των διαδηλώσεων,
ευχαρίστως όμως συχνάζει στη γωνιά του αναχωρητή, δεν ακούγεται ως ιαχή
αλλά ηχεί αρκετά ως μυστικό, ούτε μεταβιβάζεται για να ξεσηκώσει, μόνο
για να πραΰνει.
ΓΕΩΡΓΙOΥ ΣΠΥΡOΣ