Το βράδυ της 19ης Απρίλη ΝΔ και ΠΑΣOΚ ψήφισαν στη Βουλή το
«ευρωσύνταγμα». Τι έπραξαν; Σε απλά ελληνικά οι βουλευτές των δυο
κομμάτων υπέγραψαν την υποδούλωση της χώρας σε ξένο κέντρο λήψης
αποφάσεων. Γιατί, πολύ απλά, το ευρωσύνταγμα υπερισχύει κάθε εθνικού
συντάγματος και νομοθεσίας και μετατρέπει την κάθε χώρα (ιδιαίτερα τις
πιο αδύναμες) σε «επαρχία των Βρυξελλών» (όπως χρόνια τώρα τονίζουν οι
«αρτηριοσκληρωτικοί» κομμουνιστές) ανίκανη δηλαδή να πάρει αποφάσεις
ακόμα και για δικά της «μικροζητήματα» αν δεν στέρξει η «κεντρική
κυβέρνηση» της ΕΕ.
Πέραν τούτου, με το ευρω-σύνταγμα «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της
εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν». Αυτά δεν τα λέμε εμείς. Πρόκειται
για τη γνωστή, αποκαλυπτική δήλωση της προέδρου της Βουλής κ. Μπενάκη,
στην προσφώνησή της προς τον Κάρολο Παπούλια, όταν του ανακοίνωσε και
επισήμως ότι εξελέγη Πρόεδρος της (συρρικνωμένης) Ελληνικής
Δημοκρατίας. Αυτό, λοιπόν, υπερψήφισαν οι βουλευτές της ΝΔ και του
ΠΑΣOΚ: τον, καθ' ομολογίαν της ίδιας της προέδρου της Βουλής,
περιορισμό των εθνικών συνόρων και της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας!
  Θυμίζουμε σε όσους έχουν ελαστική μνήμη πως για ζητήματα εθνικής
κυριαρχίας ο ελληνικός λαός έχει χύσει ποταμούς αίματος ενάντια σε
όσους κατά καιρούς την επιβουλεύτηκαν. Ακόμα και ανελεύθερα καθεστώτα
τύπου Μεταξά αρνήθηκαν (έστω και «για τα μάτια του κόσμου») να
εκχωρήσουν σε ξένες δυνάμεις τέτοια δικαιώματα. Τώρα, οι άνθρωποι που ο
λαός εξέλεξε ακριβώς για να τα υπερασπίζουν τα εκχώρησαν. Μάλιστα
χειροκρότησαν αυτή τους την ενέργεια η οποία σε άλλες εποχές μπορεί και
να προκαλούσε δίκες στο Γουδί ή και έκτακτα στρατοδικεία. Το βράδυ της
19ης Απριλίου θάφτηκε οριστικά η (άγνωστο πόσο ειλικρινής ήταν)
ιστορική φράση με την οποία ο Α. Παπανδρέου συγκινούσε τα πλήθη των
οπαδών του «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Τώρα, και τυπικά, η χώρα
ανήκει σε οποιονδήποτε άλλον εκτός των κατοίκων της. Oι βουλευτές που
χειροκρότησαν το θάνατο του ελληνικού (αστικού) Συντάγματος μάλλον
γνώριζαν πως το. «πτώμα» εναπέθετε την υπεράσπιση και την τήρηση του
«στον πατριωτισμό των Ελλήνων». Άραγε, το «ξέχασαν» ή απλά απέδειξαν μ'
αυτό τον τρόπο τον πατριωτισμό τους;
  Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι πέρα από τη ΝΔ, και οι άλλες πολιτικές
δυνάμεις του «ευρωμονόδρομου» που τάχθηκαν υπέρ της διεξαγωγής
δημοψηφίσματος για το «ευρωσύνταγμα», θα έκαναν ό,τι περνούσε από το
χέρι τους για να έβγαινε από την κάλπη ένα βολικό προς την ΕΕ
αποτέλεσμα. Ακόμα και ο ΣΥΝ που δεν ψήφισε υπέρ του ευρωσυντάγματος, το
έκανε με τη λογική πως το κείμενο αυτό χρήζει διορθώσεων προτείνοντας
με άλλα λόγια τη σύνταξη των όρων κατοχής της χώρας από πιο
«προοδευτικούς» συγγραφείς. Κανείς δεν έχει αυταπάτες όσον αφορά τα
μέσα και τις δυνατότητες που διαθέτουν οι κάθε απόχρωσης ευρωλάγνοι για
να ποδηγετούν και να κατευθύνουν την - κατά τα άλλα «ελεύθερη» -
βούληση του ψηφοφόρου. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα.
Ένα πρόχειρο παράδειγμα είναι η περίπτωση του «σοσιαλιστή» Γκονζάλες
που «έβαλε» τον ισπανικό λαό πριν 20 χρόνια να ψηφίσει υπέρ της
παραμονής της Ισπανίας στο ΝΑΤO.
  Ωστόσο, η μεθόδευση που ακολουθήθηκε και στο θέμα του
«ευρωσυντάγματος», πιστοποιεί ότι σ' αυτή τη χώρα, δε λειτουργούν ακόμα
κι αυτά τα τυπικά χαρακτηριστικά του αστικού κοινοβουλευτισμού. Όπως
και με το Μάαστριχτ, όπως και με το Άμστερνταμ, έτσι και με το
«ευρωσύνταγμα», ο ελληνικός λαός φιμώθηκε πλήρως. Είναι χαρακτηριστικό
ότι στην τηλεόραση (ιδιωτική και κρατική) μέχρι την ώρα που ψηφίστηκε
το ευρωσύνταγμα είχαν διοργανωθεί δυο (αριθμός: 2) όλες κι όλες
τηλεοπτικές συζητήσεις για το θέμα. Αντιθέτως, για τις υποθέσεις του
Κούγια και του Βαλλιανάτου, είχαν οργανωθεί στο ίδιο χρονικό διάστημα
περί τις 423 εκπομπές. Αυτό δείχνει πως στην Ελλάδα τα «δημοψηφίσματα»
για τον νικητή του Fame Story επιτρέπονται.  Επιτρέπονται επίσης τα
τηλεφωνικά «γκάλοπ» για την καταλληλότητα των πρωθυπουργών, για την
αύξηση της τιμής της. τομάτας, για την ομάδα που θα θέλαμε να
κατακτήσει το πρωτάθλημα, για την παραίτηση ή την παραμονή στον «θρόνο»
του κου Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη και για το νικητή της Γιουροβίζιον.
Όμως, τα δημοψηφίσματα για τα κυριαρχικά δικαιώματα του τόπου
απαγορεύονται δια ροπάλου!
Παρότι «παίζει στο γήπεδό του», το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα
φρόντισε να λειτουργήσει με απροκάλυπτα «σικέ» τρόπο. Προέταξε το
«απαγορεύομεν και διατάσσομεν» για να κλείσει και την τελευταία
«χαραμάδα» που θα μπορούσε να χαλάσει την «ευρωπαϊκή» σούπα. Το γεγονός
ότι επιδιώχθηκε να μείνει στην άγνοια ο ελληνικός λαός για το
«ευρωσύνταγμα», αλλά και ότι οι «ευρωπαϊστές» αρνήθηκαν έστω και μια
παρωδία δημοψηφισματικής διαδικασίας, είναι μια τριπλή ομολογία:
  α) του πόσο φοβούνται τον λαϊκό παράγοντα,
  β) της αδυναμίας τους να πείσουν για την «ορθότητα» των βασικών
προσανατολισμών της ακολουθούμενης πολιτικής τους και
  γ) των περιορισμένων ικανοτήτων τους ως «διαχειριστών» να φέρουν σε
πέρας την αποστολή τους τηρώντας τα ελάχιστα προσχήματα, όπως για
παράδειγμα κάνουν οι συνάδελφοί τους στη Γαλλία, τη Δανία, τη Σουηδία
κ.α., που έκαναν ή θα κάνουν δημοψηφίσματα για την ΕΕ.
  Αυτές οι ομολογίες, εν κατακλείδι, είναι μια τρανή απόδειξη ότι η
πολιτική τους - την οποία φοβούνται να παρουσιάσουν ενώπιον του λαού -
είναι τόσο «φιλολαϊκή» και «ωφέλιμη» ώστε τα ταξικά συμφέροντα που
προωθεί να έχουν ένα πολύ ευδιάκριτο έμβλημα: Τα κοινοβουλευτικά
«πραξικοπήματα».
  Τα παχιά λόγια περί της Ελλάδας ως «κοιτίδας της Δημοκρατίας» αν
καταδεικνύουν κάτι είναι η παχυλή υποκρισία όσων καταφεύγουν στην
επίκληση της αρχαίας δημοκρατικής παράδοσης για να διασκεδάζουν το
γεγονός ότι καμία σχέση δεν έχουν στην πραγματικότητα ούτε με την ουσία
της δημοκρατίας, αλλά ούτε καν και με αυτή την τυπική της μορφή.
  Τώρα πλέον ζούμε και επισήμως σε μια Ευρωσυνταγματ(αρχ)ική
«Δημοκρατία» αναμένοντας τον Ευρωσυνταγματάρχη-έπαρχο που θα τη
διοικήσει όπως ακριβώς οι Ρωμαίοι τις κατακτημένες περιοχές.