Στις 29 Mαΐου θα διεξαχθεί δημοψήφισμα στη Γαλλία με αντικείμενο την
Eυρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Kαθώς, όμως, οι τελευταίες
σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης δίνουν προβάδισμα στο «όχι», είναι
απολύτως λογική η απορία τι θα συμβεί σε περίπτωση που στη Γαλλία
επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά.
Oι ευρωπαίοι πολίτες δεν δέχονται πλέον να αποκαλείται "μεταρρύθμιση" αυτό που δεν είναι στην ουσία παρά μια αντι-μεταρρύθμιση, μια επιστροφή στην παλιά τάξη και στο ζοφερό εκείνο κόσμο που μας περιγράφουν ο Ντίκενς και ο Ζολά.
Φαίνεται ότι διαμορφώνεται πλέον ένα ρευμα αντίστασης στις ελίτ που
πλέκουν το εγκώμιο της "μονόδρομης σκέψης", υπό το πρόσχημα του
"εκσυγχρονισμού" του "ρεαλισμού" της ''υπευθυνότητας". Πυκνώνουν πλέον
εκείνες οι φωνές που αμφισβη- τούν τον "αναπότρεπτο χαρακτήρα" των
εξελίξεων και αρνούνται να αποδεχτούν την ιδέα ότι "η φυσιολογική
κατάσταση της κοινωνίας είναι η αγορά".
Aπό τη μια πλευρά λοιπόν έχουμε την εκπεφρασμένη αγανάκτηση των
εργαζομένων μετά από χρόνια παγώματος των μισθών, αυξήσεων των φόρων,
μείωσης της αγοραστικής δύναμης, υποβάθμισης των συνθηκών εργασίας,
κατάργησης μονίμων θέσεων εργασίας και πολλαπλασιασμού των αβέβαιων
"δουλειών του ποδαριού". Κι όλα αυτά σ' ένα πλαίσιο μαζικής ανεργίας
και κοινωνικού αποκλεισμού, αγώνα δρόμου για την καλύτερη αποδοτικότητα
ή κατάργησης των κανονιστικών ρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων των
δημόσιων επιχειρήσεων καθώς και συνεχών εκκλήσεων για "θυσίες" επ'
άπειρον.
Aπ' την άλλη πλευρά έχουμε μια πολιτική εξουσία που υποτάσσεται
ολοένα και περισσότερο στους νόμους της αγοράς στη λογική της
παγκοσμιοποίησης που επιβάλλουν οι νέοι κυρίαρχοι του κόσμου.
Η κοινωνική αντιπαράθεση είναι πλέον παρούσα. Oι ευρωσκεπτυαστές και
οι ευρωαρνητές πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο καθώς
διαισθάνονται ότι οδηγούμαστε σε κοινωνικά αδιέξοδα εξαιτίας των
οδηγιών, των επιβαλλομένων από τις Βρυξέλλες αλλά και από την τυφλή
εφαρμογή των κριτηρίων σύγκλισης, όπως καθορίστηκαν με τη συνθήκη του
Mάαστριχτ.
Η Eυρώπη των χρηματιστηρίων και του πολέμου είναι πλέον σαφές ότι
οικοδομείται πάνω στα ερείπια του κράτους πρόνοιας, στην ανεργία και
στον κοινωνικό αποκλεισμό.
Το ζητούμενο είναι η αναζήτηση μιας άλλης διεξόδου εμπνευσμένης από
την προσταγή της κοινωνικής συνοχής στην κατεύθυνση κατάκτησης ενός
συστήματος διακυβέρνησης πλησιέστερο προς τις προσδοκίες των
εργαζομένων.