Το πιάνο τρίο, ένα από τα πιο συνηθισμένα και πιο δημοφιλή σχήματα της τζαζ εξακολουθεί και σήμερα να μας προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις με συγκροτήματα όπως οι E.S.T. (Esbjorn Svensson Trio) και οι Bad Plus. Oι πιανίστες Yan Pevzner, Tim Lyddon και Dan Cray με τα τρίο τους μπορεί να μην έχουν να μας προτείνουν κάτι ριζοσπαστικό, όμως οι καινούριοι τους δίσκοι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Yan Pevzner: "State Of Mind" (Jazzkeys)
Δεν είναι λίγοι οι μουσικοί που συνδυάζουν -όχι πάντα πετυχημένα- την ελευθερία και τους ανοικτούς ορίζοντες της τζαζ με την ακρίβεια και την πειθαρχία της κλασικής μουσικής. Ανάμεσά τους πολλοί παίζουν πιάνο κι αυτό δε συμβαίνει τυχαία. Δεν είναι μόνο το ότι το πιάνο είναι ένα όργανο που σχετίζεται άμεσα με την κλασική παράδοση, αλλά και το ότι οι περισσότεροι πιανίστες ξεκινούν με κλασικές σπουδές και ελάχιστοι δεν μπαίνουν στον πειρασμό να μελετήσουν τους μεγάλους συνθέτες και να διδαχτούν από αυτούς. O Yan Pevzner, ένας νεαρός πιανίστας με πολύ καλές σπουδές και αρκετή διδακτική εμπειρία και σκηνική παρουσία, ανήκει στους μουσικούς που επιχειρούν αυτό το πάντρεμα τζαζ και κλασικής μουσικής με ιδιαίτερη επιτυχία, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τον πρώτο του δίσκο. Το "State Of Mind" είναι μια συλλογή από 13 πρωτότυπες συνθέσεις του Pevzner που αποκαλύπτουν ένα πληθωρικό συνθετικό ταλέντο. O Bill Evans και ο Keith Jarrett είναι δύο από τις προφανείς επιρροές, αλλά η μελαγχολία που αναδίνουν τα πλήκτρα του Pevzner έχει το άρωμα της Κεντρικής Ευρώπης. Κυρίαρχα στοιχεία του άλμπουμ είναι οι δυνατές μελωδίες, ο λυρισμός, οι έντονοι ιμπρεσσιονιστικοί χρωματισμοί από τα δάχτυλα του πιανίστα που γλιστρούν γλυκά πάνω στο κλαβιέ και η άμεση ανταπόκριση των δύο άλλων συντελεστών του τρίο: του μπασίστα Martin Wind και του ντράμερ Tony Moreno, που ήταν ένας από τους δασκάλους του Pevzner. Έτσι η εντύπωση που αφήνει το "State Of Mind" είναι ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή δουλειά που συστήνεται όχι μόνο στους φίλους του πιάνου αλλά σε όλους τους φίλους της τζαζ.
www.yanpevzner.com

Dan Cray: "No One"
O 27χρονος Dan Cray από το Σικάγο έχει λιγότερο τις βάσεις του στην κλασική μουσική και περισσότερο σε μεγάλους πιανίστες της τζαζ όπως για παράδειγμα ο Ahmad Jamal, o Red Garland ή ο Wynton Kelly. To "No One" είναι ο δεύτερος δίσκος του που κυκλοφορεί σε δική του ανεξάρτητη παραγωγή, μαζί με τον μπασίστα Clark Sommers και τον ντράμερ Greg Wyser-Pratte. Το άλμπουμ μπορεί να μη δίνει μεγάλη έμφαση στις συνθετικές ικανότητες του Cray (μόνο ένα από τα έντεκα κομμάτια είναι δικό του), δείχνει όμως πόσο καλός πιανίστας είναι και προβάλλει το χάρισμά του να δίνει νέα πνοή και ενδιαφέρον στα στάνταρντ, κάτι όχι πολύ εύκολο μετά από πολλές δεκαετίες και αμέτρητες διασκευές. Ανάμεσα στα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι δύο συνθέσεις του Thelonious Monk, το "In Walked Bud" και το "Epistrophy" σε μια σύντομη και επικεντρωμένη στα τύμπανα εκτέλεση, το "Let's Face the Music and Dance" του Irving Berlin, το "Woody N' You" του Dizzy Gillespie με ευρηματικά περάσματα, αλλαγές στο τέμπο και άψογη λειτουργία του τρίο και το χαμηλόφωνο "For All We Know" που προς το τέλος μεταμορφώνεται σε γκόσπελ. Αφήνοντας το "No One" με τις ώρες στο CD player αυτό που περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον από τον Dan Cray είναι ένα άλμπουμ με δικές του συνθέσεις.
www.dancray.com

Tim Lyddon: "Shades Of People" (Essence Jazz)
«Oι αυτοσχεδιασμοί του δείχνουν το βάθος ενός μουσικού σπάνιας ωριμότητας» είχε πει για τον Tim Lyddon ένας από τους δασκάλους του, ο μεγάλος πιανίστας Jaki Byard. Αυτή και μόνο η δήλωση αρκεί για να στρέψουμε την προσοχή μας στη δουλειά ενός μουσικού που αν και είναι αρκετά νέος παίζει τζαζ επαγγελματικά εδώ και 25 περίπου χρόνια. Το 2001 ο Tim Lyddon κυκλοφόρησε το "I've Traveled So Far" με τον Tom Hubbard στο μπάσο και τον Scott Latzky στα τύμπανα, και πρόσφατα, με τους ίδιους συνεργάτες, το δεύτερο άλμπουμ του "Shades Of People". Το στιλ του Lyddon αναπόφευκτα είναι επηρεασμένο από τον Jaki Byard, αλλά και από τον Bill Evans (το στάνταρντ "All The Things You Are" μοιάζει να έχει βγει μέσα από μια ηχογράφηση του Bill Evans με τον Scott Lafaro και τον Paul Motian) και τους κλασικούς συνθέτες, όμως πάνω από όλα οδηγείται από το αίσθημα του σουίνγκ. Τα τραγούδια που προέρχονται από το σταθερό τζαζ ρεπερτόριο (όπως το "After You've Gone", το "Somewhere" και το "I Remember You") γνωρίζουν πολύ καλές εκτελέσεις από τον Lyddon και τους δύο σταθερούς συνεργάτες του, αλλά το δυνατό σημείο του "Shades Of People" είναι τα κομμάτια που έχει συνθέσει ο ίδιος. Τοποθετημένα σκόπιμα στην αρχή, στο μέσο και στο τέλος του άλμπουμ, για να υπαινιχθούν πού βρίσκεται το κέντρο βάρους του, τα τρία κομμάτια του Lyddon είναι αρμονικά σύνθετα και πολυεπίπεδα και δείχνουν την κλίση του πιανίστα προς την ενδοσκόπηση και τους μελαγχολικούς τόνους.
www.pianojazz.net

BAΓΓEΛHΣ APAΓIANNHΣ
vagarag@syr.forthnet.gr