Χιλιάδες χρόνια πριν, οι ραψωδοί παρέδωσαν στην ανθρωπότητα την Ιλιάδα και την Oδύσσεια, δυο έπη που διασκέδαζαν τους ακροατές με ιστορίες για πολέμους από έρωτα, με «ύβρεις» των θεών κατά των ανθρώπων και το αντίθετο και με τη νοσταλγία της επιστροφής στην οικογενειακή εστία.
Χιλιάδες χρόνια μετά, η πατρίδα των ραψωδών παρακολουθεί με αηδία την Βαβυλιάδα και την Αφροδίσια. Στην πραγματικότητα τα δυο αυτά «έπη» είναι γραμμένα από τους ίδιους σκοτεινούς συντάκτες.
Η Βαβυλιάδα είναι η πονεμένη ιστορία ενός νέου που έγινε έμπορος ναρκωτικών για να σώσει τους φίλους του, κατόπιν συνεργάστηκε με μυστικές υπηρεσίες πολλών χωρών και ηπείρων, υψηλόβαθμους ιερωμένους και σύσσωμο τον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό για να προωθήσει «εθνικούς στόχους» και, τελικά, αφιέρωσε τον εαυτό του στο μοναχισμό. Κυριότερος «ραψωδός» της είναι ο Μ. Τριανταφυλόπουλος. Παρά τις σκηνοθετικές της ατέλειες, η Βαβυλιάδα αφήνει στο θεατή μια γεύση αηδίας γύρω από τη διαπλοκή κράτους, παρακράτους και ιερατείου που δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν ανθρώπους χαμηλών ηθικών αντιστάσεων για τις βρωμοδουλειές τους. Αυτό το τελευταίο δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Και παλιότερα εμφανίστηκαν πολυπράκτορες της διαφθοράς και της διαπλοκής (με πιο ξεφωνημένη περίπτωση εκείνη του Ντάνου Κρυστάλλη). Το φοβερό στην υπόθεση είναι πως αυτές οι βρωμοδουλειές βαφτίζονται «εθνικοί στόχοι». Ένας από αυτούς είναι η πάση θυσία παραμονή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων σε «ελληνικά χέρια» (ερώτηση 1η: αν εκλεγόταν Πατριάρχης ο Τιμόθεος Βόστρων ή όποιος άλλος το Πατριαρχείο θα «τούρκευε»;). Αυτό το στόχο επικαλούνται σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα από τη ΝΔ μέχρι τον ΣΥΝ και πλείστοι εκκλησιαστικοί και επί παντός του επιστητού αναλυτές: να μη χαθεί η «ελληνικότητα» του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων ακόμα και της Αλεξάνδρειας (κάποιος αναλυτής εξέφρασε τον τρόμο πως είναι πολύ κοντά η μέρα που θα εκλεγεί ο πρώτος μαύρος Πατριάρχης!). Ερώτηση 2η: Από πότε η χριστιανική θρησκεία έχει «περιούσιους» λαούς και δη τον ελληνικό; Πότε ο Ιησούς κατέταξε τους μαύρους ή τους Παλαιστίνιους (ακόμα και τους Ρώσους που καραδοκούν να «φάνε» το Πατριαρχείο) σε χριστιανούς 3ης κατηγορίας; Εκτός αν οι εθνικοί στόχοι (που μάλλον είναι και αρχιερατικοί στόχοι) δεν αφορούν πρόσωπα αλλά πολιτικές και γεωστρατηγικές κατανομές στην εύφλεκτη περιοχή της Μέσης Ανατολής σε συνδυασμό με το αμύθητο οικονομικό όφελος που έχει όποιος κατέχει το χρήμα που αφειδώς κατατίθεται από τους πιστούς. Μιλώντας καθαρά με τους όρους των εθνικιστών, οι εμπνευστές των σχεδίων πέτυχαν ό,τι και η δικτατορία των «εθνικοφρόνων» συνταγματαρχών: μια «εθνική καταστροφή» τύπου Κύπρου. Γιατί ακόμα κι αν παραμείνει στη θέση του ο κύριος Ειρηναίος, η διεθνής γελοιοποίηση και απαξίωση των ελλαδικής προέλευσης ιεραρχών είναι μη αναστρέψιμη. Ίσως γι αυτό ο «αρχάγγελος» της ίντριγκας χαρακτηρίζει «προδότη» το σημερινό Πατριάρχη. O τελευταίος κατάφερε να υποσκάψει τον «εθνικό στόχο» των «ελληναράδων» σε τέτοιο βαθμό που το αραβικό στοιχείο θα ακούει Ελλάδα και θα φτύνει (όχι τον κόρφο του). Αν έχει εκχωρήσει παλαιστινιακά εδάφη σε εθνικιστές Εβραίους, το λιγότερο που του αξίζει είναι η αποπομπή και η προσαγωγή σε Διεθνές Δικαστήριο (κανείς Παλαιστίνιος δεν ξεχνά πως με τον ίδιο τρόπο δημιουργήθηκε το 1948 το κράτος του Ισραήλ).
Το δεύτερο «έπος» η Αφροδίσια, μιλά κυρίως για τα σεξουαλικά σκάνδαλα ιεραρχών (τα οποία περιέχουν κινδύνους αφροδισίων νοσημάτων εκτός της πνευματικής απωλείας των συμμετεχόντων). Είναι διανθισμένο με οικονομικές ατασθαλίες και την αναπόφευκτη διαπλοκή ιερωμένων και δικαστών οι οποίοι «κατά σύμπτωση» δικαιώνουν πάντα αυτούς και καταδικάζουν τους αντιδίκους τους. Κύριος «ραψωδός» αυτού είναι ο Σ. Καρατζαφέρης. Τελευταία, επειδή αυτό το σήριαλ «πουλάει» επιχειρήθηκε από «ανταγωνιστικό κανάλι» να παιχθεί το αντίπαλο δέος: προέκυψαν «ξαφνικά» και προερχόμενα από εκκλησιαστικά κέντρα (υπαλλήλους της Αρχιεπισκοπής Αθηνών) «αποκαλύψεις» κατά πολιτικών προσώπων. Έτσι, το πανελλήνιο άκουσε πως ο Ν. Κωνσταντόπουλος εξασκούσε τις πυγμαχικές του ικανότητες πάνω στην πρώην σύζυγο του Φωτεινή Τομαή και πως «έπονται και νέες αποκαλύψεις». O γράφων επί σειρά ετών έχει ασκήσει έντονη πολιτική κριτική στο Ν. Κωνσταντόπουλο. Ωστόσο, (με την επιβεβλημένη επιφύλαξη κάποιου που δεν γνωρίζει τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες του ιδιωτικού χώρου κανενός) αισθάνεται την υποχρέωση να σημειώσει πως η επιλογή του Ν. Κωνσταντόπουλου δεν είναι καθόλου τυχαία. O πρώην δημοφιλής πολιτικός (μόνιμα συναγωνιζόταν τον αρχιεπίσκοπο σε δημοτικότητα όταν και οι δυο ήταν στις δόξες τους) σε μια περίοδο που δεν είναι ούτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας ούτε αρχηγός κόμματος (με την παραπολιτική «λογική» είναι «παροπλισμένος») γίνεται στόχος μιας τέτοιας επίθεσης θεωρούμενος πιθανά σαν εύκολος στόχος. Επιδίωξη όσων κρύβονται πίσω από τα ράσα τους και την κα Δορκοφίκη είναι ένα μήνυμα στον πολιτικό κόσμο: να συμβάλλει στον περιορισμό της έκτασης των αποκαλύψεων εκκλησιαστικών σκανδάλων αλλιώς θα απαξιωθούν και οι πολιτικοί με αποκαλύψεις υπαρκτών ή ανύπαρκτων περιστατικών σε βαθμό που ο πολίτης δεν θα εμπιστεύεται κανένα. Και αν πει κανείς πως η χρονική περίοδος που επέλεξε η κα Δορκοφίκη να μιλήσει ήταν τυχαία ή πως πήρε μόνη της την πρωτοβουλία, μάλλον πιστεύει ακόμα σε νεράιδες και δράκους.
Εν τέλει, τα δυο αυτά «έπη» δεν προσφέρουν τίποτα στον πολίτη πέρα από τη διαπίστωση πως το νεοελληνικό κράτος δυναστεύεται από μια δράκα αλληλοδιαπλεκόμενων που έχουν καταλάβει τα ύπατα αξιώματα της ιεροσύνης, της δικαιοσύνης, των κατασταλτικών μηχανισμών και της εκτελεστικής εξουσίας. Είναι μια καλή ευκαιρία να μην ασχολείται ο εργαζόμενος κι ο συνταξιούχος με το μισθό πείνας, να μην ασχολείται ο νέος με τα χάλια της εκπαίδευσης, να μην ενδιαφέρεται κανείς για τα πραγματικά εθνικά ζητήματα αλλά να γίνεται νούμερο στα ποσοστά τηλεθέασης των τηλεοπτικών «ραψωδιών». Όσο γρηγορότερα γίνει αντιληπτό πως ο στόχος είναι να πειστεί ο πολίτης ότι είναι αδύναμος απέναντι σ' ένα κράτος-τέρας όπου του επιτρέπεται μόνο να ακούει χωρίς να δρα, τόσο πιο γρήγορα η κατάσταση θα ανατραπεί. Όποιος περιμένει καθάρσεις και αυτοκαθάρσεις, ας θυμηθεί πως τέτοιες έχουν εξαγγελθεί από την εποχή του Τρικούπη και τελειώνουν με απλές εναλλαγές προσώπων για να μη θίγεται το πλαίσιο λειτουργίας του κράτους. Το ίδιο θα γίνει και τώρα, αργά ή γρήγορα. Εκτός αν ο τηλεθεατής αποφασίσει να πρωταγωνιστήσει στη ζωή και όχι στα «ριάλιτι». Μόνο τότε η Βαβυλιάδα και η Αφροδίσια θα παίξουν και κάποιο παιδαγωγικό ρόλο μαθαίνοντας στους θεατές πως τα κακοπαιγμένα θεατρικά έργα «κατεβαίνουν» όποτε η «πλατεία» τα γιουχαΐσει.