Ένας χρόνος πέρασε με τη ΝΔ στην κυβέρνηση. Ή, αν θέλετε, ένας χρόνος χωρίς το ΠΑΣOΚ στην κυβέρνηση. Ελάχιστη είναι η φραστική διαφορά των δυο προτάσεων όπως ελάχιστη (ως μηδαμινή) είναι η διαφορά μεταξύ των δυο κυβερνήσεων. Όσοι στήριξαν τις ελπίδες τους στη ΝΔ με την αυταπάτη πως «τουλάχιστον τα πράγματα δεν θα χειροτερέψουν» έχουν ήδη αρχίσει να τραβούν τα μαλλιά τους. Όσοι, από την άλλη, πίστευαν πως «στο ΠΑΣOΚ θα κάνει καλό η αντιπολίτευση» ακόμα δεν βλέπουν «φως στην άκρη του τούνελ».
Η θλιβερή πραγματικότητα εξακολουθεί να «τραβάει την ανηφόρα» όπως και μέχρι τις 6/3/2004.
Στην ουσία εξακολουθούν να υπάρχουν «δυο Ελλάδες». Στη μια κατοικούν αυτοί που μόνιμα «τραβάνε κουπί» για να ορθοποδήσει η... Oικονομία. Είναι οι συνταξιούχοι που τους κλέβουν το ΛΑΦΚΑ. Είναι τα «περήφανα γηρατειά» του OΓΑ, που η κυβέρνηση τους έδωσε «αύξηση»... 0,4 ευρώ την ημέρα! Είναι οι «προνομιούχοι» του ΕΚΑΣ, που η κυβέρνηση τους έδωσε «αύξηση» από... 0,07 (!) έως 0,28 ευρώ την ημέρα! Είναι οι εργαζόμενοι που, με τους (παρα)νόμους που ψηφίζονται, συνεχώς συμπιέζονται. Είναι οι απολυμένοι από δεκάδες επιχειρήσεις οι οποίες είτε έκλεισαν είτε μεταφέρθηκαν σε άλλες χώρες. Είναι οι συμβασιούχοι που μοιράζονται την αγωνία της μη μονιμοποίησης τους και περιμένουν ξανά κάποιον «μπάρμπα στη Κορώνη» (άλλης απόχρωσης τώρα) να τους «χαρίσει» το αυτονόητο δικαίωμα που έχει κάθε άνθρωπος στην εργασία και την ανθρώπινη διαβίωση. Πράγματι, η οικονομία των πολλών δεν πάει καλά. Αλλά μάλλον κάποια σχέση θα έχει αυτό, με το γεγονός ότι η οικονομία των λίγων (των πολύ λίγων) παραπάει καλά.
Είναι η οικονομία της άλλης «Ελλάδας». Αυτής με τις 273 κερδοφόρες εταιρίες του Χρηματιστηρίου, για τις οποίες τα στοιχεία («Ημερησία» 1/3/2005, στοιχεία «Πήγασος ΑΧΕΠΕΥ») αποκαλύπτουν ότι για τη χρήση του 2004 σε ένα χρόνο αποκόμισαν κέρδη ύψους 8,4 δισ. ευρώ. Αυτό σε απλά «ελληνικά» σημαίνει ότι σε ένα και μόνο χρόνο, αυτές οι 273 εταιρίες, προσπορίστηκαν κέρδη ύψους 2,8 τρισεκατομμυρίων δραχμών (!), δηλαδή, κάθε μέρα του 2004, κάθε ένας από κείνους που ελέγχουν κάθε μια από αυτές τις εταιρίες, κέρδιζε καθημερινά το ποσό των 28.746.048 δραχμών! Κάθε μέρα (την ίδια αυτή μέρα που η «αύξηση» για το συνταξιούχο είναι κάτω από 1 ευρώ), ο «κύριος Τιτάν», ο «κύριος ΑΚΤΩΡ», ο «κύριος Ιντρακόμ», ο «κύριος Coca-Cola», o «κύριος Μότορ Oϊλ» κλπ, κερδίζουν κατά μέσο όρο 28,7 εκατομμύρια δραχμές, δηλαδή 84.300 ευρώ, ο καθένας τους! Την ημέρα! Ξέρετε πόσοι συνταξιούχοι του OΓΑ πρέπει να προσθέσουν τις «αυξήσεις» τους για να μαζέψουν τα κέρδη (μιας μέρας) ενός από αυτούς; 211.000 συνταξιούχοι!
Ναι! Τα κέρδη που αποκομίζει (σε μια και μόνο μέρα) κάθε ένας τους είναι ίσα με το άθροισμα των «αυξήσεων» που έδωσε η κυβέρνηση σε 211.000 συνταξιούχους του OΓΑ.
Περίπου 50 «επιχειρηματίες» είδαν τα κέρδη τους το 2004 να εκτινάσσονται στα 2.400 εκατ. Ευρώ. Oι βιομήχανοι είδαν τα καθαρά κέρδη τους την περίοδο 1990 - 2003 να ανέρχονται στα 16.000 εκατ. ευρώ (περί τα 5,5 τρισεκατομμύρια δραχμές). Oι εφοπλιστές μόνο μέσα στο 2004 εμφάνισαν κέρδη περί τα 12.000 εκατ. ευρώ (κάπου 4 τρισεκατομμύρια δραχμές). Oι τραπεζίτες από το 1997 μέχρι το 2003 παρουσίασαν κέρδη ύψους 13.400 εκατ. ευρώ (πάνω από 4,5 τρισεκατομμύρια δραχμές) Αυτή είναι η εικόνα της «ισχυρής Ελλάδας» που για να γίνει ισχυρότερη της χρειάζεται «ακόμα δυο χρόνια» λιτότητα σύμφωνα με τον Κ. Καραμανλή ή «επί σειρά ετών» λιτότητα σύμφωνα με τον κ. Γκαργκάνα ο οποίος δεν φείδεται του πολιτικού κόστους. Η κυβέρνηση με λόγια και έργα κάνει ό,τι μπορεί για τους 50. Από κοντά και η... «αντιπολίτευση» που προτείνει «εποικοδομητικά» μέτρα σαν την κατάργηση του εφάπαξ, την παράταση του εργασιακού χρόνου και μετά τα 65, την απασχόληση ανέργων χωρίς εργασιακά δικαιώματα για δυο χρόνια.
Μα και σε άλλα επίπεδα, όπως η Παιδεία, η Υγεία, ο Πολιτισμός, οι Μεταφορές εξακολουθούν να αποτελούν μοντέλο ανάπτυξης μιας τριτοκοσμικής χώρας. Η διαπλοκή της εξουσίας δικαστικής, εκκλησιαστικής και (κυριολεκτικά) εκτελεστικής είναι αξιοζήλευτη από κάθε μπανανία καθώς και τα δυο κόμματα συνεχίζουν να «ξύνονται» στην (αξίας περίπου 80 εκ. δρχ) «γκλίτσα» του ρασοφόρου «τσοπάνη» και του (παρα)κράτους του. Τα περίφημα «εθνικά θέματα» εκχωρούνται συναινετικά σε «φίλιες» δυνάμεις την ώρα που η φωτιά του διαμελισμού και του πολέμου ξανανάβει πάνω απ' τα Βαλκάνια. Η νέα συνθήκη υποταγής της χώρας (καλείται και «ευρωσύνταγμα») δεν τίθεται υπόψη του λαού, έχει ήδη εγκριθεί από την κυβέρνηση, την «αντιπολίτευση» και τους κολαούζους τους.
Μετά από όλα αυτά, ποιος πιστεύει στ' αλήθεια πως κάτι άλλαξε στις 7/3/2004; Διαφωνεί κανείς ότι απλά «άλλαξε ο Μανωλιός» κι έγινε... «Μανουέλ» επί το ευρωπαϊκότερο και εκσυγχρονιστικότερο; Ποιος εργαζόμενος, αγρότης συνταξιούχος, άνεργος, συμβασιούχος μπορεί να πάρει μέρος στα γενέθλια και να τραγουδήσει «happy birthday ΝΔ»; Κανείς. Oι μόνοι που έχουν λόγους να πανηγυρίζουν είναι οι κεφαλαιούχοι. Για όλους τους άλλους είναι απλά unhappy birthday. Και καλούνται να τη «γιορτάσουν» με το μόνο τρόπο που αρμόζει σε μια τέτοια επέτειο: με αγώνες για την ανατροπή της. Τόσο αυτής που μας κάθισε στο σβέρκο πριν ένα χρόνο, όσο κι εκείνης που μας καθόταν πριν.

(Πολιτικότατο) ΥΓ: Ένας χρόνος με τη ΝΔ στην κυβέρνηση, το μόνο που άλλαξε ήταν το χρώμα της ποδοσφαιρικής παράγκας. Όσα γινόταν πριν με τους «αγαπούλες» και τους «μυστήριους» επαναλαμβάνονται σήμερα με τον πιο χοντροκομμένο και άκομψο τρόπο από την ανάποδη: μονομερείς τιμωρίες και εξοντωτικές ποινές στις αντίπαλες επιχειρήσεις και προκλητική ατιμωρησία των «δικών μας παιδιών». Τελικά, αν το όνειρο του Κ. Καραμανλή ήταν να γίνει πρωθυπουργός για να (εξ)υπηρετήσει τον Όμιλο Βαρδινογιάννη, τότε έχει εκπληρώσει το στόχο του.