«Τι γυρεύει ένας Υδραίος στη Λάρισα;». Αυτή η φράση του Α. Μιαούλη στριφογυρνά συνεχώς στο μυαλό του γράφοντος την ώρα που χαράσσει αυτές τις γραμμές. Ή, σωστότερα, «τι δουλειά έχει ένας κομμουνιστής να ασχολείται με ζητήματα του κλήρου;». Έχει; Έχει όσο έχει και κάθε πολίτης της κοινωνίας και μάλιστα ακόμα περισσότερο επειδή επιδιώκει την αλλαγή της προς το καλύτερο.
   Από νεαρός μαθητής ο γράφων έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση στο πρόσωπο και τις ικανότητες του (διακόνου τότε) Δωρόθεου Πολυκανδριώτη. Η εκτίμηση αυτή, άγνωστη και προφανώς άχρηστη στον ιερωμένο, μεγάλωσε τα τελευταία χρόνια όταν ανέλαβε τα καθήκοντα του (σ.σ. ας μου επιτραπεί να μην χρησιμοποιώ τον αναχρονιστικό και απεχθή σ ' εμένα όρο «ενθρονίστηκε») ο Δωρόθεος Β ' . Όχι μόνο επειδή δέχτηκε ένα μπαράζ λάσπης από ρασοφόρους και «λαϊκούς» εντός και εκτός Κυκλάδων. Κυρίως επειδή, από τότε που ανέλαβε τη Μητρόπολη, το έργο του (και όχι μόνο εκείνο που προβλήθηκε) ήταν στην κατεύθυνση της ανακούφισης του ανθρώπινου πόνου.
   Αυτή ακριβώς η εκτίμηση προς το πρόσωπο του Δωρόθεου Β ' υποχρεώνει τον γράφοντα να σταθεί κριτικά σε μέρος των όσων εκείνος δήλωσε στη συνέντευξη του στην εφημερίδα «Κοινή Γνώμη» (φύλλο 1952 της 1/3/2005).
   Ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση προκαλεί η φράση του Μητροπολίτη μας πως «οι αρχιεπίσκοποι πεθαίνουν αρχιεπίσκοποι». Τούτη η φράση μας παραπέμπει σε νοοτροπίες βυζαντινής καμαρίλας και εποχών που κάποιοι γεννιόταν «με τη χάρη τουΙ Θεού» υπεράνω των υπολοίπων και ήταν «υποχρεωμένοι» να συμβιβαστούν με αυτό (όχι οι υπεράνω αλλά οι υποδεέστεροι). Τέτοιες νοοτροπίες εξέθρεψαν την απολυταρχία και τη φεουδαρχία, κοινωνικοπολιτικά συστήματα που ξεπεράστηκαν με επαναστάσεις ώστε σήμερα να μην γεννιούνται πολίτες α ' και β ' κατηγορίας.
   Προ καιρού, σε κάποιο σημείωμα μας, αναφερθήκαμε στον μακαριστό Χρύσανθο ο οποίος δεν πέθανε αρχιεπίσκοπος επειδή η τότε πολιτικοστρατιωτική ηγεσία τον αντικατέστησε με τον Δαμασκηνό. Μα και ο ίδιος ο ιδρυτής της εκκλησίας (δηλαδή του χριστιανισμού) ο Ιησούς πέθανε πάνω στον σταυρό σαν ο έσχατος παράνομος κι όχι με το «glamour» που θα ταίριαζε στον Υιό του Θεού. Γιατί Εκείνος δίδαξε την ταπεινότητα περιφρονώντας αξιώματα και θρόνους. Εξευτελιστικότατος ήταν και ο θάνατος του Πέτρου στον οποίο οι Γραφές λένε ότι οικοδομήθηκε η εκκλησία. Ακόμα και ο Σαούλ (ελληνικότερα Παύλος) το μόνο προνόμιο που είχε ήταν ο θάνατος του να μη είναι σταυρικός.
   Να λοιπόν που δεν είναι θέσφατο να πεθαίνουν όλοι με δόξες και τιμές. Εκτός αν ισχύει αυτό μόνο για συγκεκριμένους οι οποίοι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι ο κλήρος, κατά τον Ιησού, οφείλει να διακονεί (όπως κάνει ο Δωρόθεος Β ' ) αντί να «δεσποτεύει» όπως ο κος Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης.