O (ολοσχερής ή χρονομεριστικός) αποκλεισμός των IX αυτοκινήτων από
το ιστορικό κέντρο της Ερμούπολης υπήρξε, από της πρώτης στιγμής που η
"Άποψη" είδε το φως, σημαία (μεταξύ άλλων) της παρούσας στήλης. Ήδη
πριν από δέκα πέντε (15) χρόνια, σχετική πρότασή μου είχε σκανδαλίσει,
ως υπερβολικά επαναστατική, το τότε δημοτικό συμβούλιο της Ερμούπολης,
παρά την, υποτίθεται, ακράδαντη εμμονή της πλειοψηφίας του στο ακόμη
ορμητικό και σφριγηλό, μέχρι "γενικού κοινωνικού μετασχηματισμου" (!)
εξικνούμενο εγχείρημα της "αλλαγής". Έκτοτε, ό,τι το 1988 κρίθηκε
πλειοψηφικώς ως ουτοπία, διανύοντας ενδιαμέσως όλες τις βαθμίδες του
πολιτικού ρεαλισμού, έχει προαχθεί σε κοινοτοπία! Ακόμη και οι
συγκοινωνιολόγοι του τεχνοκρατικού επιτελείου του Δήμου μας, που
συνεχώς χρησιμοποιούνται ως άλλοθι των ψηφοθηρικών σκοπιμοτήτων της
δημοτικής αρχής και ως μέσο εξορκισμού του "μπαμπούλα" της παραμικρής
εναντίον της λαϊκής δυσφορίας, δήλωσαν, με όση σαφήνεια τους επιτρέπει
η υπηρεσιακή τους εξάρτηση από τους (μικρο) πολιτικούς προϊσταμένους
τους, ότι άλλη λύση του κυκλοφοριακού προβλήματος της πόλης δεν
υπάρχει! Κι επιπλέον, ότι η λύση αυτή δεν μπορει πια να περιμένει!!!

Έτσι ο κ. Δήμαρχος υποχρεώθηκε, αντί του ανέφικτου τεχνοκρατικού
άλλοθι, ν' αναζητήσει πολιτική δικαιολογία της απροθυμίας του να
επωμιστεί το (περιορισμένο και πρόσκαιρο) πολιτικό κόστος της
μονοδρομικής πλέον απαγόρευσης εισόδου των Ι.Χ. στο ιστορικό κέντρο της
Ερμούπολης. Και τί επινόησε για ν' αποστομώσει εμάς τους επικριτές του;
Ότι η Ερμούπολη δεν μπορεί να γίνει μουσείο! Ότι είναι μια πόλη ζωντανή
και τέτοια πρέπει να παραμείνει!! Προφανώς ο κ. δήμαρχος διανύοντας
μόνο εποχούμενος και όχι πεζός την πόλη, της οποίας έχει ταχθεί με τη
λαϊκή ψήφο άγρυπνος και παντεπόπτης φρουρός, δεν έχει βιώσει το δράμα
εκείνων, είτε ιθαγενών είτε επισκεπτών, που, από ανάγκη ή ιδιορρυθμία,
επιμένουν να χρησιμοποιούν τα πόδια τους για να κυκλοφορούν στην
"ιστορική Ερμούπολη". Κάνοντας στο κάτω - κάτω χρήση αναφαίρετου
σχετικού δικαιώματός τους. Αν κρίνω από τα απανωτά πρόσφατα κρούσματα
ελλειμματικής δημαρχικής επίγνωσης εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα εντός
του οπτικού (διά γυμνού οφθαλμού) πεδίου του παραθύρου του δημαρχικού
γραφείου ή του εξώστη της αίθουσας του δημοτικού συμβουλίου είναι
εντελώς απίθανο ν' αντελήφθη ο κ. δήμαρχος ότι χώρος για πεζούς δεν
υπάρχει πια στο κέντρο της πόλης του! Ότι ο επιβεβλημένος, χάριν
αναψυχής των εντοπίων και γνωριμίας των επήλυδων με την γοητευτικότερη
ελληνική πόλη, περίπατος σ' αυτό το εκπάγλου κάλλους κέντρο σημαίνει
έκθεσή τους σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη για τη ζωή και τη σωματική
τους ακεραιότητα περιπέτεια και σε μια εξουθενωτική δοκιμασία του
νευρικού τους συστήματος! Για ν' αντιληφθούν το μέγεθος του κακού όσοι
εκ των πρεσβυτέρων (όπως ο υπογράφων) διατηρούν την ανάμνηση της ακτής
του καταδρομικού "Έλλη", αυτής που οδηγεί στο Νησάκι (κατά μήκος της
σχολής πλοιάρχων) ως του κατεξοχήν χώρου ανακουφιστικού περιπάτου των
ερμουπολιτών όλων των γενεών και κοινωνικών τάξεων, θα τους προτρέψουμε
ν' αποπειραθούν επανάληψη της παρά θιν' αλός διαδρομής στο αριστερό
προς το Νησάκι (κατ' ευφημισμό πλέον) πεζοδρόμιο. Εκεί όπου άλλοτε,
στις ειδυλλιακές εποχές της σπάνιας των τροχοφόρων ή, έστω, του
περιορισμού τους στον αναγκαίο αριθμό, και της ποιότητας των δημοτικών
μας αρχόντων, η νηνεμία γαλήνευε τις ψυχικές αναταραχές της καθημερινής
τύρβης και η θαλασσοταραχή δρόσιζε με τις ριπές των ανέμων ή τις
πιτσιλιές των κυμάτων τα πρόσωπα των περιπατητών, σήμερα οι όγκοι των
παρκαρισμένων τεκμηρίων της ευζωίας και της ματαιόδοξης χλιδής μας
αποβάλλουν τους πεζούς από το πεζοδρόμιο, εξαναγκάζουν σε ριψοκίνδυνη
και αγχωτική διέλευση επί του οδοστρώματος, πλακώνουν ψυχές με την
υπεξαίρεση και κακοποίηση του τοπίου.

Δεν ξέρω αν, στο περιθώριο των εντός των κόλπων της εσχάτως
ζωηρότατα φυγόκεντρης δημοτικής πλειοψηφίας, "ισορροπητικών"
δραστηριοτήτων του, ο κ. δήμαρχος πρόλαβε ν' αντιληφθεί ότι το ιστορικό
κέντρο της Ερμούπολης, το κύριο δηλ. θέλγητρο του νησιού μας, έχει, εν
γένει πλέον, καταστεί απρόσιτο στους πεζούς και η γοητεία της πόλης δεν
εξαντλείται σε δυο - τρεις βασικούς τουριστικούς προορισμούς
(Δημαρχείο, Πνευματικό Κέντρο, Θέατρο, Αγ. Νικόλαος, Κοίμηση - εικόνα
του Γκρέκο). Όπου γιγαντιαία τουριστικά λεωφορεία συνωθούμενα με τα
μάξι "μίνι μπας" της δημοτικοκτελικής (ή κτελοδημοτικής) αστικής
συγκοινωνίας μας, μπορούν να οδηγήσουν συσκευασμένους και να ξεβράσουν
τους ομαδικά οργανωμένους επισκέπτες μας. Κι όπου, ο αδέσποτος ατομικός
τουρίστας θα καταφέρει τελικά να προσεγγίσει με τα νεύρα του σπασμένα
από την ένταση της μεταξύ του χώρου σταθμεύσεως του αυτοκινήτουτου ή
του ξενοδοχείου του και του επισκεπτέου αξιοθέατου πεζοπορίας. Στον
οποιοδήποτε τουρίστα, ατομικό ή ομαδικό, η ομορφιά της Ερμούπολης
αναδεικνύεται αν την περπατήσει ολόκληρη ήσυχος κι απερίσπαστος.

Διαφορετικά θα φύγει, θα πάει εκεί (στη νησιωτική γειτονιά μας)
όπου, παράλληλα με όμοια ή παραλλάσσοντα των δικών μας θέλγητρα, του
προσφέρεται η περιπόθητη στις σύντομες διακοπές του γαλήνη και
αμεριμνησία. Kι αν εμείς οι ντόπιοι (όχι μόνο οι μειοψηφικοί εκ
πεποιθήσεως πεζοί αλλά πλέον κι οι πλειοψηφικοί εποχούμενοι) δεν
μπορούμε να μετοικήσουμε για να γλυτώσουμε και θα εξακολουθήσουμε να
υφιστάμεθα την οδική, εντός, φευ, των ορίων του ερμουπολίτικου
παραδείσου, κόλαση, οι επισκέπτες σιγά - σιγά θ' αραιώνουν. Kαι να
δούμε τότε ποια ζωντάνια της πόλης θα μπορεί ο κ. δήμαρχος να
επικαλείται ως πρόσχημα της ατολμίας του!

Είναι άραγε "μουσεία", νεκροπόλεις τύπου Πομπηίας ή Μυστρά, όλες οι
ιστορικές ευρωπαϊκές πόλεις (πολλαπλάσιου της κατά τον προπάτορα Ροΐδη
"μικροσκοπικής Ερμουπόλεως" μεγέθους) που έχουν κλείσει στα τροχοφόρα
όλο ή μέρος του ιστορικού τους κέντρου; Θυσίασαν άραγε τη ζωντάνια τους
η Βενετία, η Φλωρεντία, η Γρανάδα, η Μπρυζ, η Πράγα, η Σεβίλλη, το
Κέιμπριτζ, το Τολέδο (περιορίζομαι σε πόλεις που έχω επισκεφθεί); Ή,
για να μην πάμε τόσο μακριά, η εξ αρχής οχυρωμένη έναντι της
αυτοκινητικής επιβουλής Ύδρα ή το παρεμφερών προς την Ερμούπολη
διαστάσεων Ναύπλιο; Κι αν έπρεπε, κατά τη δημαρχική συλλογιστική, να
προτιμηθεί η "ζωντάνια " έναντι της αισθητικής και της περιβαλλοντικής
ευαισθησίας, προς τί οι αναπλάσεις και οι πρόσφατες αντικαταστάσεις
ασφαλτοταπήτων με γρανίτες ή καλντερίμια; Που, με τη συμβολή της κακής
ποιότητας των υλικών τους και της προχειρότητας της κατασκευής τους,
ξεκολλάνε ή σπάνε, πριν αλέκτορα λαλήσαι; Αφού υφίστανται την πίεση των
ποικίλου βάρους τροχοφόρων! Η αντικατασταθείσα άσφαλτος δεν
εξυπηρετούσε περισσότερο τη "ζωντάνια" της πόλης; Αυτή τη ζωντάνια" που
ο κ. Δήμαρχος εντοπίζει στο χαοτικό, εκνευριστικό, ιλιγγιώδες σούρτα -
φέρτα των αυτοκινήτων! Τριαξονικά και μάξι "μίνι μπας" αφενός και
καλντερίμια αφετέρου, ικανά να κρατήσουν το βάρος το πολύ - πολύ μιας
άμαξας, δεν συμβιβάζονται! Για να μην υπολογίσουμε την μεταξύ 19ου και
21ου αιώνα επιδείνωση της ποιότητας των πλακόστρωτων που τα καθιστά
πλέον ευπαθή, όπως σε άπειρα σημεία της πόλης έχει αποδειχτεί, ακόμα
και στο βάρος ενός μεμονωμένου ατόμου. Η δημοτική μας αρχή έχει,
δυστυχώς, αποδείξει, μεταξύ άλλων και με πανηγυρική ομολογία του
προκαθημένου της, ότι τη θεμιτή σε κάθε πολιτική παράταξη libido
dominandi (πόθο της εξουσίας) επιδιώκει να πραγματοποιήσει όχι με την
επίλυση των προβλημάτων της πόλης, με την επίτευξη κοινού οφέλους. Αλλά
με την εκάστοτε ανεύρεση της "χρυσής τομής" μεταξύ των προσωπικών
βλέψεων των στελεχών της, των ατομικών συμφερόντων των ψηφοφόρων της
και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, των ορέξεων επιμέρους κοινωνικών
ομάδων. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας λειτουργίας της, η κοινή πια (της
"κουτσής Μαρίας" συμπεριλαμβανομένης) συνείδηση ότι μόνο με τον
αποκλεισμό των I.X. από το ιστορικό κέντρο της Ερμούπολης θα επέλθει η
αναγκαία και επείγουσα κυκλοφοριακή ανακούφιση της πόλης, φοβάμαι (η
κατηγορηματικότητα της κατά "μουσείου" και υπέρ "ζωντανής πόλεως"
δήλωση του κ. δημάρχου δε μας άφησε το παραμικρό περιθώριο αισιοδοξίας)
πως θα πρέπει να περιμένουμε την εκπνοή της θητείας της. Ώστε, κάνοντας
ενδεχομένως καλύτερη χρήση του εκλογικού μας δικαιώματος απ' αυτήν του
2002, ν' αποπειραθούμε να εφαρμόσουμε τα, στη σύγχρονη Ερμούπολη
θεωρούμενα ως "επαναστατικά", αυτονόητα.