Tο τελευταίο διάστημα ολοένα και πληθαίνουν οι αναφορές στην υλοποίηση των "μεγάλων" έργων, στην χρηματοδότηση από εθνικά ή κοινοτικά κονδύλια, στο Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά η "ανάπτυξη" του τόπου.
Πρόκειται σαφώς για μια πολυχρησιμοποιημένη έννοια που κάποιοι "πιπιλίζουν" κάθε φορά που τους δίνεται η ευκαιρία και μιλάμε κυρίως για κυβερνητικά στελέχη, τοπικούς πολιτικούς παράγοντες, ανθρώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης κ.ά.
Ενώ λοιπόν κλίνεται σε όλες τις πτώσεις η λέξη "ανάπτυξη" ουδείς μπαίνει στον κόπο να δώσει το δικό του ορισμό στην ανάπτυξη, να την προσδιορίσει, να της προσδώσει ορισμένα χαρακτηριστικά, να την οριοθετήσει μέσα σε κάποια πλαίσια. Οδηγούμαστε λοιπόν μ' αυτό τον τρόπο σε μια αναπτυξιολαγνεία που δεν εξετάζει τις επιπτώσεις αυτής της ανάπτυξης, τις παραμέτρους αυτής, ούτε βέβαια της όποιες αντιδράσεις κινήσεων ενεργών πολιτών ή φορέων. Σε πολλές δε περιπτώσεις η "ανάπτυξη" σχεδιάζεται και χαράσσεται αυθαίρετα από κάποιους τεχνοκράτες δίχως διάλογο με την τοπική κοινωνία και συχνά σε αντιπαράθεση μ' αυτή.
Ενώ λοιπόν κάποιοι αναπτυξιολογούν και σχεδιάζουν πριν από μας για μας, εύλογο παραμένει το ερώτημα: "ανάπτυξη" για ποιους, με ποιο τρόπο και με ποιο τίμημα;
"Ανάπτυξη" δίχως όρια και με γοργούς ρυθμούς προκειμένου να προλάβουμε το "τραίνο" ή ανάπτυξη με όρους και ήπιους ρυθμούς; Εντατική και εκτατική ανάπτυξη ή εναλλακτικές μορφές που προσιδιάζουν και στις Κυκλάδες; Μεγάλα έργα και στις Κυκλάδες; Μεγάλα έργα για διαπλεκόμενα, αντιφατικά και αντικρουόμενα συμφέροντα που καλείται η κεντρική εξουσία ή η αυτοδιοίκηση να συγκεράσει ή έργα με κοινωνικά κριτήρια προς όφελος των πολιτών; Ανελέητος ανταγωνισμός εγχώριων και ξένων κεφαλαίων για μερίδια στην αγορά των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων των "μεγάλων" έργων ή έμφαση σε μια ανάπτυξη με ανθρώπινο πρόσωπο και σεβασμό στο περιβάλλον;
Πρόκειται για ερωτήματα που δεν περιμένουν βέβαια απάντηση από τους κάθε λογής αναπτυξιολάγνους αλλά απευθύνονται κύρια σε ενεργούς πολίτες που έχουν ενδοιασμούς κι αμφιβολίες για το κυρίαρχο μοντέλο "ανάπτυξης" και κόντρα στους καιρούς επιμένουν (βλέπε αντιδράσεις για τους πυλώνες, για την αμμοβολή, για τα μεγάλα αεροδρόμια στις Κυκλάδες, για τη μαρίνα της Μυκόνου κ.ά.) σε μια ανάπτυξη με κέντρο τον άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες.