Η επιστήμη είναι πάντα νέα, πάντα ρωμαλέα,
πάντα αισιόδοξη, πάντα ατίθαση, πάντα
ερωτευμένη με τη νέα ζωή. Γι' αυτό τρέχει,
παίζει, χορεύει και τραγουδά.

Η θρησκεία είναι γριά, άρρωστη, φοβιτσιάρα
κι άτολμη. Γι' αυτό κάθεται πάντα στο στασίδι
της πίστης και κλαίει τη μοίρα της.

Και η ηθική είναι η ηθικότητα των
ηθικολόγων.

Γι' αυτό ν' αμφιβάλλεις. Η αμφιβολία είναι
το σκοινί που κρατάει τον κουβά μην πέσει
στο πηγάδι.

Η ιταλίδα δημοσιογράφος Oριάνα Φαλάτσι είχε γράψει κάποτε: «Στην Ελλάδα οι μισοί κάτοικοι πουλάνε λαχεία κι οι άλλοι μισοί τ' αγοράζουν».
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει από αιώνες και με την εκκλησία: οι μισοί κάτοικοι ζουν απ' αυτήν κι οι άλλοι μισοί τη συνδράμουν.
Πριν από λίγο καιρό πραγματοποιήθηκε μια δημοσκόπηση στην Ευρωπαϊκή
Ένωση για το πού βρίσκεται πολιτιστικά κάθε χώρα-μέλος της. Η Ελλάδα
ήρθε τελευταία.
-Τι; Τελευταία;
-Ναι! Γιατί παραξενεύτηκες;
Η χώρα που έδωσε τα φώτα του δυτικού πολιτισμού, κρέμεται σήμερα στη
στολισμένη αυλή της Ευρώπης σαν γέρικη γαριασμένη κάλτσα.
Στην Ελλάδα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άνοδος του πολιτιστικού
επιπέδου του λαού, παρά τις μεμονωμένες προσπάθειες που καταβάλλουν
ορισμένοι πνευματικοί άνθρωποι, γιατί πρέπει πρώτα να δώσει το πράσινο
φως το ιερατείο των παπάδων που «καταδυναστεύει τη ζωή μας».
Μια δράκα γέροντες, απολιθώματα μιας παμπάλαιας αραχνιασμένης
θρησκευτικής μυθολογίας, βυθισμένοι στη μούχλα της πίστης, του
«Πατρίς-Θρησκεία-Oικογένεια», του «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», ζηλωτές
του Μπιν Λάντεν, της αρείας φυλής και του θρησκευτικού
φονταμενταλισμού, του μεσαιωνισμού. Συνεπικουρούμενοι από μια
παρασιτική ελίτ στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που αποτελούν έναν
εσμό φορμαλιστικού, ιδεολογικού συντηρητισμού που πατρονάρει και
κατευθύνει έντεχνα με πατερναλιστική δεξιοτεχνία την ποδηγέτηση του
συφοριασμένου όχλου επικαλούμενοι παντού και πάντα επί αιώνες την
«ανωτερότητα της φυλής» έναντι των γειτονικών «βαρβάρων» όχι με το
αθάνατο αρχαίο ελληνικό πνεύμα μα με τα γνωστά σλόγκαν: τα
ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, τα χρηστά ήθη, την άμωμη σύλληψη, τη θεία
φύση του Χριστού, την ιερότητα των ευαγγελίων, τα άγια μυστήρια, την
ηθική των δεσποτάδων, την αθανασία της ψυχής, τα θαύματα των εικόνων,
το προπατορικό αμάρτημα, την αλήθεια και την ύπαρξη του Θεού.
Ποιου Θεού;
Αυτού που τα ξέρει όλα, τα βλέπει όλα κι όλα τα κατευθύνει με το
«ιαματικό ψεύδος» του Πλάτωνα και το σύνδρομο του Πτολεμαίου;
Ενός Θεού με ανθρώπινα πάθη που ανασκολοπίζει τη βαρύτητα του
φυσικού νόμου που διέπει ολόκληρο το Σύμπαν, με τον «αναστάντα εκ
νεκρών»;
Ρώτησα κάποτε έναν παπά: «Πάτερ, μα τι είναι Θεός;» κι ο παπάς μου
απάντησε: «Ό,τι πιστεύεις».
Ρώτησα έναν καθηγητή Πανεπιστημίου: «Τι είναι Θεός;» και μου
απάντησε«Μόνο ο Θεός το ξέρει».
Ρώτησα και τη Μάνα-Φύση: «Μάνα, τι είναι Θεός;» κι η Μάνα-Φύση μού
απάντησε: «Μια αδιανόητη διάνοια για τη διάνοια. Γιατί μόνο μια διάνοια
μπορεί να διανοηθεί πόσο αδιανόητο είναι το αδιανόητο».

«Kαι παπάς και ζευγάς»
Μεταβαίνοντας πρόσφατα στο Αγρίνιο για κάποια σύναξη ποιητών, με
πλησίασε ένας νεαρός φοιτητής και μου είπε να τον βοηθήσω γιατί «θέλω
να γίνω ποιητής». Κι εγώ, που δεν ξέρω πώς γίνεται κάποιος ποιητής, τον
συμβούλεψα ν' απευθυνθεί στο Θεό ή -καλύτερα- στο Χριστόδουλο στον
οποίο ο Θεός έχει εκχωρήσει όλα του τα διαπιστευτήρια και είναι (σ'
αντίθεση με τον Χριστό που γυρίζει και την άλλη παρειά και λέει «. και
τα του Θεού τω Θεώ») «Και παπάς και ζευγάς».
Αξίζει εδώ ν' αναφέρω πως οι διάφοροι «απόστολοι του Υψίστου», με
πρώτο και καλύτερο τον προκαθήμενο της Ιεράς Συνόδου Χριστόδουλο,
σκόπιμα οικειοποιούνται τη «σοφία του Απόλυτου» για να παραμυθιάζουν
την απαίδευτη μάζα και να την κατευθύνουν με όλους τους παρατρεχάμενους
και τους επίορκους στο έντεχνα κατασκευασμένο ψυχολογικά μαντρί «Φοβού
τον Θεό».
«Στο αμφιθέατρο του Δημόκριτου», γράφει ο Μπάμπης Γκόλιας (φυσικός,
πολιτικός μηχανικός) στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (Φλεβάρης 2001),
«πραγματοποιήθηκε προ καιρού διεθνές επιστημονικό συνέδριο με θέμα
"Επιστήμες, Τεχνολογίες και Oρθοδοξία", το οποίο έγινε υπό την αιγίδα
του αρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου.
Με λόγο σταράτο και χωρίς πολλές λεκτικές φιοριτούρες, ο αρθρογράφος
του παραπάνω άρθρου διατύπωσε τις απορίες του μετά το πέρας του
συνεδρίου σχετικά με την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Ζήτησε από τους
θεολόγους να του απαντήσουν σε μερικά εύλογα ερωτήματα. Ένα απ' αυτά
είναι και το παρακάτω για το οποίο, όπως σημειώνει, δεν πήρε απάντηση:
«Αφού δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη ύπαρξης του Θεού, παρά μόνο
ενδείξεις» (σύμφωνα με τα τελικά συμπεράσματα του συνεδρίου) «με ποια
λογική η ορθοδοξία, στηριζόμενη "μόνο σε ενδείξεις", προκαθορίζει τη
θρησκευτική ζωή των ανθρώπων από βρεφικής ηλικίας (βρέφη ημερών) με το
βάφτισμα και, ως φορέας της αλήθειας, έχει συσσωρεύσει εκατοντάδες
δισεκατομμύρια δραχμές στην οικονομική της υπηρεσία;». Και καταλήγει:
«Αλήθεια, μήπως πρέπει η Πολιτεία να επιβάλλει, όπως συμβαίνει τούτο
για άλλο βέβαια λόγο, στα πακέτα των τσιγάρων, την υποχρεωτική αναγραφή
σε ευκρινή θέση στα πάσης φύσεως θρησκευτικά φυλλάδια, περιοδικά,
βιβλία κλπ "Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων προειδοποιεί
ότι δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη της ύπαρξης Θεού";».

Mεγαλοφυές σόφισμα
Εγώ θα συμπλήρωνα πως η υπουργός Παιδείας κα Γιαννάκου, μ' ένα
μεγαλοφυές σόφισμα, υπερφαλάγγισε τον σκόπελο των ταυτοτήτων λέγοντας
πως «όλοι οι Έλληνες είναι πιστοί χριστιανοί και δεν χρειάζεται η
αναγραφή του θρησκεύματός τους στις ταυτότητες», προστατεύοντας έτσι
και το κύρος της Πολιτείας που πήρε μια τέτοια απόφαση.
Τώρα, εφόσον ο Θεός δεν έγραψε ούτε μίλησε αλλά μόνο εποίησε
(Κτίση), εφόσον κανείς δεν μπορεί να μου πει πού τελειώνει το Πουθενά,
κανείς δεν μπορεί να μου δώσει αυτό που δεν έχει, ούτε κανείς μπορεί ν'
απαιτεί -εκτός απ' τον Θεό- κάτι που δεν υπάρχει, εγώ θα εξακολουθώ ν'
αμφιβάλλω για την οργή ή την αγάπη του Θεού.
Η ψευδαίσθηση πως «η πίστη λευτερώνει» δεν οδήγησε ποτέ τον κατάδικο
έξω απ' τη φυλακή.
Η βεβαιότητα πως «οι Έλληνες εγκατέλειψαν τον αγώνα» γκρέμισε τ'
απόρθητα κάστρα της Τροίας.
«O ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι αγωνίσθηκε με σθένος να φτιάξει με τις
παλιές παραδοσιακές αξίες της θρησκείας έναν τέλειο καινούριο κόσμο.
Κανείς δεν βρέθηκε να του πει πως «με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται
καινούριο καράβι».
Παρ' όλα αυτά, η μεγάλη επιτυχία όλων των θρησκειών είναι που βρήκαν
στη μεταφυσική τις αλυσίδες να δέσουν τα σκυλιά.
Για τα ελεύθερα φωτισμένα πνεύματα οποιαδήποτε υποκειμενική
φιλοσοφική ιδέα των παπάδων που αναφέρεται στη μεταφυσική δεν μπορεί
ούτε να επαληθευτεί ούτε να διαψευστεί. Ως εκ τούτου, στερείται
οποιασδήποτε λογικής αποδοχής.
Η Λογική υπήρξε απ' την αρχή του σκέπτεσθαι (λίγο μετά τους
Νεάτερνταλ, πολύ πριν την Αναγέννηση, τους Εγκυκλοπαιδιστές, τον
Oρθολογισμό και τον Διαφωτισμό του ανθρώπου) ο πιο μισητός εχθρός της
θρησκείας επειδή εισάγει στο νου την αμφιβολία που η εκκλησία
καταδικάζει με το «πίστευε και μη ερεύνα».
Όσοι λένε πως συνομιλούν με τον Θεό, σίγουρα έχουν ανοιχτούς
λογαριασμούς με το φρενοκομείο.
Oι Ρώσοι, αμέσως μόλις έπεσε ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός»,
πέταξαν τα σφυροδρέπανα και τα κόκκινα πανιά κι άρπαξαν τα εικονίσματα
και τα τουφέκια και, βγαίνοντας στην Κόκκινη Πλατεία, κραύγαζαν «Εν
τούτω Νίκα» και «Ζήτω ο Τσάρος Νικόλαος». Κι εγώ, το απατρονάριστο
ζούδερο, που τους παρακολουθούσα κατάπληκτος, ανέκραξα: «Ω, αγαπητοί
μου παλιοί σύντροφοι, ας σας προστατεύει ο Θεός του πολέμου Άρης κι ο
Πάπας Oυρβανός στη νέα σας τρέλα»!!!
O Λεχ Βαλέσα, ο πολωνός αρχηγός της «Αλληλεγγύης», κατόρθωσε ν'
ανέλθει στην εξουσία με τις «ευλογίες» του συμπατριώτη του Πάπα της
Ρώμης για να κυβερνήσει με θρησκευτική ευλάβεια το λαό που υπόφερε κάτω
από το κομμουνιστικό σύστημα. Και το μόνο που κατόρθωσε ήταν να πρήξει
την κοιλίτσα του, να οδηγήσει το λαό στην απόγνωση και να λάβει στις
επόμενες εκλογές το ποσοστό του. 1%!!!
O Μιχαλολιάκος, που σώθηκε απ' την επίθεση της «17 Νοέμβρη», δήλωσε
πως τον έσωσε ο Θεός γιατί είναι πιστός χριστιανός.
Το «Δύστος» βυθίστηκε αύτανδρο. Δώδεκα πιστοί χριστιανοί πνίγηκαν
και σώθηκε μόνο ένας (άθεος;) που έτυχε να πιάσει (μόνο αυτός), την ώρα
του κατακλυσμού, τον Θεό στον ύπνο.
Δες, επίσης, το τσουνάμι πρόσφατα (άσε το «Σαμίνα»). Πενήντα
χιλιάδες αθώα παιδάκια χάθηκαν. Κι ο θρησκόληπτος φίλος μου γρυλίζει:
«αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα».
Η Μαργέτη, η γνωστή σατανίστρια που αναστάτωσε το πανελλήνιο,
γλίτωσε, με εντολή της Πολιτείας, από τα χέρια των σατανιστών κι έπεσε
στα χέρια των Μπινλαντιστών.

O φόβος του άγνωστου
Παντού το δηλητήριο του θρησκευτικού φιδιού διαχέεται σαν τον
υδράργυρο στον πυρετό τ' Αυγούστου.
Κι εσύ Τινέιτζερ διάλεξε: «Μέσα μάτια», μπούργκα και τσαντόρ ή «έξω
κοιλιά και αφαλό»;
Λένε πως η βαθιά θρησκευτική πίστη διώχνει το φόβο. Ναι. Μα, ο φόβος
του αγνώστου οδηγεί στην πίστη. Γιατί η γνώση είναι άθεη, άπληστη,
άπιστη κι ατίθαση.
Όμως, όταν οι ψείρες μιας θρησκείας μπουν στο κεφάλι μιας κοινωνίας,

το πνεύμα μοιραία χάνει τον προσανατολισμό του.
Κι όπου τριγυρνούν πολλοί παπάδες, η πρόοδος αλληθωρίζει.
Στις «λαοσυνάξεις» των δεσποτάδων για τις ταυτότητες, η λογική, σαν
ευγενές μέταλλο, δε συμμετείχε στη σκουριά.
Κι η εκκλησία δεν διώχνει, εγκαρδιώνει το φόβο.
Είπα στον Θεό: «Δεν ασχολούμαι με το τι είπε ή έκανε ο Υιός σου. Η
κούτρα μου περί άλλων τυρβάζει». Κι ο Θεός, έκπληκτος, μου απάντησε:
«Α! Κι εσύ με τους δεσποτάδες είσαι;».
Λένε: «O Θεός είναι καλός, πάνσοφος και γλυκός. O διάβολος είναι
ζηλιάρης, άσχημος και κακός». Εγώ τι είμαι που τους κουβαλάω και τους
δυο μέσα μου;
Είμαι μαζοχιστής σαν τον Χριστό. Γι' αυτό θα πάω στην κόλαση.
Φίλε. Μην παραξενεύεσαι.
Απ' τον Παπανδρέου διδάχθηκα ηθική.
Απ' τον Μητσοτάκη πολιτική.
Κι απ' τον Χριστόδουλο θεολογία.
Έτσι, σπουδαρχίδης τρικέρατος, πώς να μην ανήκω στη ζούγκλα;
Αλλά, ας σοβαρευτούμε. Έρχεται ο Παύλος, ο παθιασμένος μισογύνης
πολιτικός και θρησκευτικός απόστολος του νέου θρησκευτικού γίγνεσθαι
και στυλοβάτης του εθνικιστικού ολοκληρωτισμού που στραγγάλισε, με τα
μισαλλόδοξα κηρύγματά του, τον θαυμαστό αρχαιοελληνικό πολιτισμό και
την αυθεντική επαναστατική λαϊκή ορμή του Χριστού.
Παύλος προς Εβραίους: «O Θεός μας είναι φωτιά που κατακαίει».
Και προς Κορινθίους: «Θα εξαφανίσω τη σοφία των σοφών και τη σύνεση
των συνετών θα εκμηδενίσω».
«O Κύριος γνωρίζει ότι οι σκέψεις των σοφών είναι κούφιες».
«Κατά τη χάρη του Θεού, που μου δόθηκε, σαν σοφός αρχιτέκτων, εγώ
έβαλα θεμέλιο, άλλος, δε, κτίζει την οικοδομή».
Χριστόδουλος: «Είμαι εκπρόσωπος του Θεού. Είμαι ο αρχηγός του
ελληνισμού. Ναι, είμαι ο ηγέτης του Έθνους. Και, ως τέτοιος, έχω λόγο
παντού. Στο να θεωρώ εκείνους γραικύλους και αυτούς όχι, στο να θεωρώ
ότι μπορώ να χτυπώ με την αρχιεπισκοπική μου ράβδο κάποια άτακτα
οπίσθια, στο να διαθέτω, επ' ονόματι κάποιας θείας επιφοιτήσεως το
αποκλειστικό δικαίωμα του αλάνθαστου το οποίο και παραχωρώ κατά το
δοκούν σε κάποιους υμνητές μου». Δηλαδή, στους «Χρυσαυγίτες» και στους
θιασώτες του «Μ.Α.Β.Η.» (Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου), του
Καρατζαφέρη, του Πλεύρη, του Βορίδη και του «Στόχου»;

Eξωφρενικά αιτήματα
Με απόφαση της υπουργού, η κυβέρνηση του ΠΑΣOΚ ικανοποίησε ένα από
τα πιο εξωφρενικά αιτήματα του Χριστόδουλου: τον αποχαρακτηρισμό
τεράστιας δασικής έκτασης για την ανέγερση ιερού κτίσματος 67.000 τ.μ.
στην καρδιά του Υμηττού. Με την κυβέρνηση της ΝΔ, τώρα που «η κατάσταση
άλλαξε» και «μια νέα περίοδος σχέσεων εκκλησίας και Πολιτείας αρχίζει»,
έπονται Καρέας, Πεντέλη, Σέιχ-Σου και πλήθος άλλα. Θα υποβληθούν στο
πυρ το εξώτερον. Γι αυτό οι συνετοί ας φροντίσουν να ειδοποιήσουν (για
προληπτικούς λόγους) την Πυροσβεστική Υπηρεσία όταν, περνώντας απ' την
Κόρινθο, συναντήσουν τους αμπελώνες του Διονύσου (γύρω απ' το ναό του
στη Νεμέα) και το ναό του Επικουρείου Απόλλωνα (τον στηριγμένο πάνω στα
κιονόκρανα του Καλλιμάχου) κι αφουγκραστούν το τραγούδι της ζωής, τη
μουσική της αρχαίας σοφίας και τα γάργαρα νερά των βουνών της Αρκαδίας
να μην παραλείψουν ν' απευθύνουν σπονδές προς τους θεούς αυτούς του
κάλους καίγοντας σμύρνα, μυρτιά κι αλόη, ξορκίζοντας παράλληλα τα
φαντάσματα του Παύλου και του Χριστόδουλου με τον. απήγανο.

ΥΓ1: Στο φύλλο 12/12/2004 της «Ελευθεροτυπίας», ο μητροπολίτης
Ναυπάκτου Ιερόθεος, σε άρθρο του με τίτλο «Σύγχυση και διάκριση των
εξουσιών» διατυπώνει αντιρρήσεις όσον αφορά τον τρόπο εκλογής του
Προέδρου της Δημοκρατίας και την άσκηση των τριών εξουσιών απ' τους
φορείς της Δημοκρατίας σημειώνοντας, μεταξύ άλλων: «Αυτό σημαίνει πως
στην Ελλάδα δεν υφίσταται η διάκριση των τριών εξουσιών. Νομίζω κάτι
πρέπει να γίνει προς τον διαχωρισμό των εξουσιών».
Η κριτική στην κριτική του μητροπολίτη δεν γίνεται για τον αν έχει ή
δεν έχει δίκιο στις παραπάνω απόψεις του για τα σοβαρότατα αυτά θέματα
της Πολιτείας. Μα, στο γιατί, σαν ιερέας που σέβεται και πονά τη χώρα
του, δεν ασχολείται με τα του οίκου του και τον απογαλακτισμό της
εκκλησίας από την αποστεωμένη οικονομικά Ελλαδίτσα μας που αιώνες
εξακολουθεί να τη βυζαίνει.

ΥΓ2: Για τον αναγνώστη: Κι εσύ, αναγνώστη, μάθε κάθε φορά που ακούς,
βλέπεις ή διαβάζεις κάτι (TV προπάντων) από ποια σκοπιά μιλάει κανείς
και τίνος τα συμφέροντα, με τα λεγόμενά του, εξυπηρετεί.
Μάθε ν' αμφιβάλεις κι άλλο ρούχο δεν θα βάλεις.