Η πρόσφατη δοκιμασία της συζύγου μου, μ' όλα τα θλιβερά της είχε κι
ένα θετικό. Μου θύμισε πως πολλά μπορούν ν' αλλάξουν σ' αυτό τον τόπο,
όσο υπάρχουν άνθρωποι.
   Την Κυριακή 16/1/2005 η Βάσω έπρεπε να φύγει εσπευσμένα για να πει το
τελευταίο «αντίο» στον πατέρα της. Ευαισθητοποιημένοι από το δράμα της
κινητοποιήθηκαν πολλοί και με πολλούς τρόπους: τα παιδιά του
Λιμεναρχείου, της Αστυνομίας και της Ασφάλειας, η Αερολιμενάρχης και το
προσωπικό του αεροδρομίου που έκαναν ό,τι ήταν ανθρώπινα δυνατό για να
το πετύχει. Το γεγονός πως τα στοιχιά της φύσης ήταν πάνω απ' όλους μας
δε μειώνει καθόλου αυτές τις ενέργειες. Το αντίθετο.
   Ένα «ευχαριστώ» είναι το λιγότερο που θα μπορούσαν να πάρουν σαν
ανταμοιβή αν και κανένας τους δε νοιάστηκε για κάτι τέτοιο. Ένα ακόμα
ευχαριστώ για ένα καλό φίλο. Ξέρει εκείνος.

Παναγιώτης Ζαβουδάκης