Ο πολιτευτής (πρώην βουλευτής Σύρου - Κυκλάδων) και δικηγόρος
(Αθηνών) Τιμολέων Πάρρης πλήρωσε το θλιβερό αντάλλαγμα της μακροζωΐας.
Ν' αποχωρήσει του κόσμου τούτου ξεχασμένος απ' όλους. Πολύ περισσότερο
επειδή η ενεργός ανάμιξή του στα κοινά έληξε, μάλλον χωρίς ο ίδιος να το
θελήσει, πολύ νωρίς. Μόλις συμπλήρωσε τα πενήντα του. Αμέσως δηλ. μετά
την αποτυχία του στις εκλογές της 11ης Μαΐου 1958.
Εισήλθε στην πολιτική ως αφοσιωμένος προσωπικός φίλος του Παναγιώτη
Κανελλόπουλου και έμεινε στο πλευρό του Πατρινού κορυφαίου διανοουμένου
και ευπατρίδη πολιτικού σ' όλη τη, μάλλον σύντομη, πολιτική του
σταδιοδρομία. Μοναδική περίπτωση που χώρισαν οι κομματικοί τους δρόμοι
οι εκλογές του 1958. Όταν ο Κανελλόπουλος προτίμησε να μη συνεργαστεί με
τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αλλά να συμπορευτεί, στο πλαίσιο της εκ δεξιών
αντικαραμανλικής «Ένωσης Λαϊκού Κόμματος» (περισσότερο ευκαιριακού
εκλογικού σωσίβιου παρά βιώσιμου εναλλακτικού προς την ΕΡΕ σχήματος) με
παρωχημένες προσωπικότητες της παλιάς Δεξιάς, τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη
και το Θεόδωρο Τουρκοβασίλη, και με τον πικραμένο για τον απροσδόκητο
παραγκωνισμό του στη διαδοχή του Παπάγου Στέφανο Στεφανόπουλο. Επέλεξε
τότε ο Πάρρης, για προφανείς λόγους πολιτικής αυτοσυντήρησης, την
παραμονή στο «μαντρί» της καραμανλικής ΕΡΕ. Όπου μπορούσε να διατηρεί
κάποιες ελπίδες εκλογής. Οι οποίες όμως τελικά διαψεύστηκαν.
Ο Τιμολέων Πάρρης ανήκει σ' ένα, ολοσχερώς εξαφανισμένο πια αλλά
διόλου σπάνιο στον καιρό του, είδος πολιτικού. Του έντιμου,
καλοπροαίρετου, αξιοπρεπούς, μοσχαναθρεμένου, μορφωμένου σε εκλεκτά
εκπαιδευτήρια της Εσπερίας, βλαστού μια κοινωνικής «ελίτ» χωρίς όμως
ικανοποιητική εξοικείωση με τη σκληρότητα της ελληνικής πραγματικότητας
και κοινωνίας. Κι επομένως με μειωμένες ικανότητες επιβίωσης στην και
στον καιρό του όχι λιγότερο από σήμερα επικίνδυνη ζούγκλα του πολιτικού
ανταγωνισμού.
Γόνος οικογένειας άγγλων φιλελλήνων που επέλεξε την οριστική
εγκατάσταση στο μοναδικό θύλακο ευρωπαϊσμού του νεότευκτου ελληνικού
κράτους, τη Σύρα του ακμαίου εμπορικού αστισμού, πολιτεύτηκε για πρώτη
φορά στις εκλογές της 31 Μαρτίου 1946 με την «Εθνική Πολιτική Ένωση»
(ΕΠΕ), συνασπισμό των κεντροδεξιών κομμάτων «Βενιζελικών φιλελευθέρων»
του Σοφοκλή Βενιζέλου, «Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού» του Γεωργίου
Παπανδρέου και «Ενωτικού» του πολιτικού του μέντορα Παναγιώτη
Κανελλόπουλου. Η ΕΠΕ εξέλεξε στις Κυκλάδες δύο (2) βουλευτές. Ο Πάρρης
δεν ήταν ένας απ' αυτούς. Όταν όμως, στη διάρκεια της ζωής της βουλής
του 1946 (που, πρέπει να θυμίσουμε, ήταν η βουλή του Εμφύλιου Πολέμου)
πέθανε ο Τζιώτης βουλευτής της ΕΠΕ Μαζαράκης, ο Πάρρης πήρε, ως πρώτος
αναπληρωματικός του συνδυασμού Κυκλάδων, τη θέση του. Η πρώτη αυτή,
χωλή, βουλευτική του θητεία δεν πρέπει να πήγε άσχημα. Έτσι, στις
εκλογές της 5 Μαρτίου 1950 η ραγδαία φθορά, πανελλαδικά και τοπικά, του
βασικού κόμματος της Δεξιάς, του Λαϊκού κόμματος του Ντίνου Τσαλδάρη,
επέτρεψε μια, ανάμεσα στις πολλές εκείνων των εκλογών, έκπληξη, την
κοινοβουλευτική επιβίωση, με 7 βουλευτές επί 250, του outsider «Μετώπου
Εθνικής Αναδημιουργίας» (ΜΕΑ) που είχε συμπήξει ο Παναγιώτης
Κανελλόπουλος με το ναύαρχο Αλέξανδρο Σακελλαρίου και το δημοφιλή ήρωα
του εμφυλίου στρατηγό Νικόλαο Παπαδόπουλο («Παππού»), ένας από τους 7
βουλευτές του ΜΕΑ ήταν και ο συριανός Πάρρης! Εκτοπίζοντας το συριανό
υποψήφιο του Λαϊκού Κόμματος και βουλευτή του στη Βουλή του 1946
δικηγόρο Νίκο Καμπάνη! Ως βουλευτής της αντιπολίτευσης (του προπομπού
του Παπαγικού «Συναγερμού» «Λαϊκού Ενωτικού Κόμματος» (ΛΕΚ) των Παν.
Κανελλόπουλου και Στεφ. Στεφανόπουλου) στην «κεντρώα» βουλή του 1950,
που παρήγαγε εναλλασσόμενους κεντροαριστερούς και κεντροδεξιούς
κυβερνητικούς συνασπισμούς, ο Πάρρης συμμετέχει ενεργά στις ζυμώσεις για
την, υπό την ηγεσία του στρατάρχη Αλεξάνδρου Παπάγου, ανασυγκρότηση της
συντηρητικής παράταξης. Στην πρώτη όμως, όχι ιδιαίτερα επιτυχή για το
νεοπαγή «Συναγερμό», εκλογική του δοκιμασία (19 Σεπτεμβρίου 1951) η
καταγεγραμμένη ήδη στις εκλογές του 1950 κεντρώα ροπή του εκλογικού
σώματος άντεξε τη δεξιά αντεπίθεση. Με αποτέλεσμα ο Πάρρης να μείνει
εκτός βουλής, αφού υπελείφθη αισθητά άλλων ισχυρότερων κυκλαδιτών
πολιτευτών της παράταξής του, όπως ο Αριστείδης Πρωτοπαπαδάκης, ο Μάρκος
Νομικός και ο Στρατής Αλιπράντης. Τη Σύρα εκπροσώπησε τότε στο
Κοινοβούλιο ο Φιλελεύθερος Κωνσταντίνος Μαρούλης.
Το πλειοψηφικό σύστημα με στενή εκλογική περιφέρεια, με το οποίο
έγιναν οι μετωπικές εκλογές της 16 Νοεμβρίου του 1952, και η μαζική
πλέον στροφή των ψηφοφόρων προς τον Παπάγο επέτρεψαν στον Πάρρη μια
άνετη και καθαρή επικράτηση στη μονομαχία του με τον υποψήφιο του
Συνασπισμού ΕΠΕΚ - Φιλελευθέρων Ευάγγελο Πετρίτζη στην περιφέρεια Σύρου
- Μυκόνου, θα ήταν και η τελευταία του. Η αδυναμία του ν' αποκτήσει
λαϊκά ερείσματα εκτός Σύρου (όπου αλίευαν ψήφους όλοι οι ενδοκομματικοί
του αντίπαλοι) θα εμποδίσει την επανεκλογή του, με την ΕΡΕ του
Κωνσταντίνου Καραμανλή πλέον, στις εκλογές της 19 Φεβρουαρίου 1956. Η
μεσολαβήσασα συναγερμική τριετία, άλλωστε, αρχικά υπό τη σκιά του
πανίσχυρου κυκλαδίτη Υπουργού Συντονισμού Σπύρου Μαρκεζίνη κι αργότερα,
ύστερα από την ηχηρή πτώση του τελευταίου, με την παγίωση στις Κυκλάδες,
της πολιτικής ηγεμονίας του Υπουργού Βιομηχανίας του «Συναγερμού»
Αριστείδη Πρωτοπαπαδάκη, θα περιορίσει τον Πάρρη σε μια στενά τοπική
εκλογική επιρροή, ανεπαρκή για την επιβίωσή του στις δυσκολότερες, λόγω
αναλογικού πλέον συστήματος, αναμετρήσεις που ακολούθησαν. Έτσι, και
στις εκλογές της 11 Μαΐου 1958 θα υπολειφθεί των Πρωτοπαπαδάκη, Νομικού,
Λεωνίδα Μπίστη, Στρατή Αλιπράντη και Πάρι Λιαρούτσου και θ' αποτύχει να
εκλεγεί. Μια ματιά στον καραμανλικό συριανό τύπο της εποχής αποκαλύπτει
ανάγλυφο το πολιτικό δράμα του Τιμολέοντα Πάρρη ως outsider της
παράταξής του, προορισμένου να εισφέρει απλώς στον κυκλαδικό κορρανά της
ΕΡΕ τη συμπαγή μάζα των συριανών ψηφοφόρων του. Πόσο άσχημα θάνιωθε,
άραγε, ο Πάρρης βλέποντας σε συριανές εφημερίδες της παράταξής του να
φιγουράρουν πρωτοσέλιδα πελώρια φωτογραφικά πορτραίτα του Αριστείδη
Πρωτοπαπαδάκη και λιβανωτοί προς το Ναξιώτη «Κυκλαδάρχη», ενώ η δική του
μικρή φωτογραφία, το βιογραφικό του και η τετριμμένη, συμβατική,
συνθηματολογία του ν' απωθούνται σε γωνιές και πίσω σελίδες; Όταν
μάλιστα (το πιθανότερο) είχε πλήρη συνείδηση ότι αυτή η μειονεκτική
μεταχείριση δεν ήταν αντικειμενικά άδικη, ότι αντιστοιχούσε, αλοίμονο,
σε μια πραγματική υπεροχή του δυναμικού, πολύπειρου, επαγγελματικά
ξεσκολισμένου και στις μείζονες και στις ελάσσονες κλίμακες της
πολιτικής, Ναξιώτη ανταγωνιστή του; Απέναντι σ' αυτόν, έναν ανέκαθεν
ξένο προς την πολιτική σκληρότητα και την μικροπολιτικήμικρότητα,
εύθραυστο κι ευγενικό «κύριο» του «καλού κόσμου»;
Η αποτυχία του το Μάϊο του 1958 θα σημάνει και το τέλος της πολιτικής
του καριέρας. Έκτοτε και μέχρι του θανάτου του θα ιδιωτεύσει σεμνά και
διακριτικά. Στον άχαρο ρόλο της outsider, επικουρικής των διακυκλαδικών
μεγαθηρίων, συριανών συντηρητικής υποψηφιότητας θα τον διαδεχτεί, για
δύο εκλογικές αναμετρήσεις (του 1961 και του 1963) ο Γεώργιος Θραψιάδης.
Για να εισπράξει κι εκείνος, με τη σειρά του, την ίδια πικρή γεύση της
ίντριγκας της κορυφής και του λαϊκισμού της βάσης.
Η σύντομη, σε μια εποχή ανθεκτικών στο χρόνο και συνήθως κληρονομικών
πολιτικών φέουδων, πολιτική σταδιοδρομία του Τιμολέοντα Πάρρη, συνέπεσε
όχι μονάχα με τη βιολογικά ακμαιότερη αλλά και με την ευτυχέστερη
περίοδο της ζωής του. Που πριν και μετά την πολιτική της αναλαμπή
σημάδεψαν σκληρά χτυπήματα της μοίρας. Ο πνιγμός του πατέρα του στο
ναυάγιο του «Σπερχειού» (1945) και ο πρόωρος θάνατος του μονάκριβου
παιδιού του λίγα χρόνια ύστερα από τη μεταπολίτευση. Με το θάνατό του δε
σφραγίστηκε ένας κόσμος. Χάθηκε απλώς το τελευταίο, άγνωστο στους
πολλούς, απομεινάρι του.