«Τι σας έπιασε και κλείνετε τα λιμάνια μέσα στο καταχείμωνο;» ρωτούσε φίλος εκ Πατρών έχοντας δει πρόσφατα στα ΜΜΕ ψήγμα της λαϊκής αντίδρασης των κατοίκων των νησιών του Αιγαίου.
   Η απορία του μπορεί να φαίνεται σε όλους εμάς εξωπραγματική, ωστόσο είναι εύλογη. Είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο- να καταλάβουν οι «στεριανοί» τι σημαίνει να είσαι καρφωμένος σ ' έναν τόπο χωρίς τις στοιχειώδεις δυνατότητες σύνδεσης με την υπόλοιπη χώρα. Εκείνοι μπορούν τακτικότατα να πάρουν το λεωφορείο, το τραίνο ή ακόμα και το ΙΧ τους και να μεταβούν από τη μια πόλη στην άλλη με σχετικά μικρό κόστος. Τα νησιά του Αιγαίου τα γνωρίζουν μόνο από τις τηλεοπτικές εκπομπές και τις καλοκαιρινές τους διακοπές όπου (βοηθούντος και του καιρού) τους φαίνονται ειδυλλιακά και μακαρίζουν εμάς τους «τυχερούς» που ζούμε σ ' αυτά 12 μήνες το χρόνο. Αγνοούν ότι αυτό που βλέπουν το καλοκαίρι είναι μια φτιασιδωμένη βιτρίνα, η οποία ελάχιστη σχέση έχει με τη ζωή στα νησιά τους υπόλοιπους 10 μήνες. Αγνοούν, σε τελική ανάλυση, την ομηρία του νησιώτη στους «νταβατζήδες» θαλάσσιους μεταφορείς (σ.σ. ο γράφων δεν αισθάνεται τύψεις για την αναγραφή της λέξης «νταβατζήδες» όχι μόνο επειδή μπήκε πια στην πολιτική ορολογία αλλά κι επειδή δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις αλλά χυδαίοι άνθρωποι. Στο κάτω κάτω, θεωρούμε πως η λέξη «νταβατζής» δεν είναι πιο χυδαία από μια συνώνυμη της: «εφοπλιστής» μετά συγχωρήσεως).
   Ελάχιστοι «στεριανοί» θα μπορούσαν να μας καταλάβουν. Ίσως μόνο εκείνοι που δεν μπορούν να κινήσουν τα κάτω άκρα τους και δεν έχουν την πολυτέλεια να διαθέτουν ένα αναπηρικό καρότσι ούτε καν πατερίτσες. Πώς να καταλάβουν ότι για να πάει κάποιος από τη Σύρο στην πρωτεύουσα θα πρέπει να καταβάλλει το λιγότερο 66 ευρώ (αν αυτά ακούγονται λίγα, οι 22.000 δραχμές μάλλον τρομάζουν περισσότερο), αφού κάνει πρώτα σπονδές στον Ποσειδώνα και κανονίσει έτσι τις υποχρεώσεις του για να ανταποκριθεί στα «δρομολόγια». Για να μεταβεί στον Πειραιά μια τετραμελής οικογένεια με το ΙΧ της πρέπει να καταβάλλει το «ευτελές» ποσό των 150 ευρώ (50.000 δραχμών) κι άλλα τόσα για να επιστρέψει. Κι αυτά σ ' ένα νησί «προνομιούχο» συγκοινωνιακά σε σχέση με τα άλλα Κυκλαδονήσια και τα περισσότερα νησιά του ανατολικού Αιγαίου των οποίων οι κάτοικοι βλέπουν πλοία σε φωτογραφίες και κρούουν τις καμπάνες όποτε τα δουν εκ του φυσικού.
   Να, λοιπόν, φίλοι «στεριανοί» γιατί οι νησιώτες κινητοποιούνται. Κι αν αυτό που είδατε πρόσφατα στα κανάλια σας εντυπωσίασε, εμάς μάλλον μας προβλημάτισε.
   Γιατί η συμμετοχή δεν ήταν αυτή που θα θέλαμε. Σ ' αυτό τον αγώνα, που δεν είναι συντεχνιακός αλλά παλλαϊκός, θέλουμε να συμμετάσχουν οι πάντες. Από τους ανώτατους πολιτικούς άρχοντες μέχρι τον ασθενέστερο συνταξιούχο. Αρκετοί φορείς τον στηρίζουν. Δεν φτάνει αυτό. Πρέπει να αποκτήσει χαρακτηριστικά γενικότερης κινητοποίησης.
   Δεν αρκούν τέτοια σε ένα ή σε δυο νησιά. Πρέπει οι κάτοικοι όλου του Αιγαίου (τόσο οι ντόπιοι όσο κι εκείνοι που εργάζονται εκεί) να το κάνουν καθημερινή τους προτεραιότητα. Και, βέβαια, οφείλουμε να ξέρουμε τι απαιτούμε. Απαιτούμε το αυτονόητο: το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα όλων των Ελλήνων στην απρόσκοπτη μετακίνηση μέσα στην ελληνική επικράτεια. Επειδή «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα» ούτε καν η «στεριανή» ενδοχώρα. Oι νησιώτες πρέπει να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης από και προς το κέντρο όπως όλοι οι Έλληνες.
   Για να γίνει κάτι τέτοιο οφείλουμε να σταματήσουμε τα ημίμετρα. Τέτοια είναι οι πιέσεις στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας το οποίο με τη σειρά του καλείται να ασκήσει πιέσεις στους (μετά συγχωρήσεως) εφοπλιστές για να βάλλουν τα πλωτά τους ρετάλια σε μια άγονη γραμμή ή να βάλλουν ένα επιπλέον δρομολόγιο σε κάποια γραμμή «φιλέτο». Κι αυτοί να επικαλούνται το «ζημιογόνο» ενός τέτοιου εγχειρήματος κι όλοι να ζουν καλά κι εμείς χειρότερα. Ή, σε ακόμα πιο πιθανή κατάληξη, να επιδοτούνται οι μαστροποί των νησιών με ποσά που γεμίζουν μεν τις καταθέσεις τους αλλά δε βελτιώνουν το συγκοινωνιακό χάλι των νησιών. Η επίκληση στον «πατριωτισμό» των (μετά συγχωρήσεως) εφοπλιστών είναι απάτη καθώς είναι αποδεδειγμένο πως το χρήμα δεν έχει πατρίδα κι ότι τέτοια υποκείμενα δεν βάζουν τίποτα πάνω από το κέρδος. Oύτε καν το εθνικό συμφέρον. Η εκχώρηση στρατηγικών τομέων (όπως είναι οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες, η Υγεία, η Παιδεία και η Άμυνα) στην ιδιωτική πρωτοβουλία είναι εθνική μειοδοσία. Η διένεξη της ΧOΧΤΙΦ με το ελληνικό δημόσιο για το ξεπούλημα του «Ελευθέριος Βενιζέλος» κάτι πρέπει να μας διδάξει. Είναι, λοιπόν, μόνη λύση για την ανακούφιση του νησιωτικού προβλήματος η δημιουργία ενός ενιαίου κρατικού φορέα ναυτικών συγκοινωνιών, ο οποίος θα αποκαταστήσει την επαφή των νησιών μεταξύ τους και με τη «στεριανή» Ελλάδα. Ένας φορέας που μπορεί να μην είναι απόλυτα κρατικός αλλά θα πρέπει να ελέγχεται από το κράτος που (θεωρητικά τουλάχιστον) βάζει τις προτεραιότητες της εξυπηρέτησης των πολιτών του πάνω από το κέρδος. Τα υπόλοιπα είναι ασπιρίνες, οι οποίες ως γνωστόν θεραπεύουν τον πονοκέφαλο αλλά όχι και το έμφραγμα.
   Αυτά, λοιπόν, φίλοι στεριανοί, καλούμαστε να διεκδικήσουμε για να πάψουμε πια να είμαστε πολίτες γ ' και δ ' κατηγορίας σε σχέση μ ' εσάς τους υπόλοιπους. Κι όσο περνά ο καιρός θα είμαστε ακόμα πιο πολλοί και πιο αποτελεσματικοί. Όσο ο κόμπος θα φτάνει στο χτένι, θα μας βρίσκουν στα λιμάνια, στους καταπέλτες των πλοίων -και γιατί όχι;- και στο κέντρο έξω από τα υπουργεία και τα Μέγαρα Μαξίμου.
   Μαζί μας σας θέλουμε κι εσάς που μπορεί να μας επισκέπτεστε μια φορά το χρόνο (ή κάποιοι να έρχονται 2-3 φορές το χρόνο για να δείτε συγγενείς σας) αλλά δεν χρωστάτε τίποτα να ακριβοπληρώνετε αυτή σας την «εκδρομή».
   Εμείς, πάντως, συνεχίζουμε γιατί για μας είναι αγώνας ζωής. Σε τελική ανάλυση, βαρεθήκαμε να επιλέγουμε ανάμεσα στο αναπηρικό καρότσι ή την πατερίτσα όταν έχουμε τη δυνατότητα να σταθούμε μόνοι στα πόδια μας.