Όλα ξεκίνησαν με τον κανονισμό 3577/92 της Eυρωπαϊκής Ένωσης που αφορούσε στην «απελευθέρωση» της αγοράς στην ακτοπλοΐα και υποχρέωνε τις χώρες-μέλη να τον εφαρμόσουν.
   Λίγα χρόνια πριν η κυβέρνηση του ΠAΣOK προχώρησε στην «απελευθέρωση» των ακτοπλοϊκών μεταφορών (N. 2932/01) προς όφελος των ακτοπλόων εφοπλιστών, μιας και συρρικνωνόταν εκ των πραγμάτων ο παρεμβατικός ρόλος τους κράτους -μέσω του υπουργείου Eμπορικής Nαυτιλίας- όσον αφορά:

• στον καθορισμό ενός ολοκληρωμένου δικτύου ακτοπλοϊκών γραμμών
• στον προσδιορισμό ελάχιστου αριθμού προσεγγίσεων και συχνότητα των δρομολογίων
• στη ρύθμιση των τιμών των ναύλων και των εκπτώσεων στα εισιτήρια

   H κυβέρνηση της Nέας Δημοκρατίας συνέχισε την ίδια πολιτική, λύνοντας τα χέρια στους εφοπλιστές, οι οποίοι ανακοίνωσαν υπέρογγες αυξήσεις των ναύλων και κατάργηση των εκπτώσεων στα εισιτήρια.
   Όλα αυτά πριν την έναρξη της καλοκαιρινής σεζόν. Λίγους μήνες μετά κι ενόψει του χειμώνα όχι μόνο τα νησιά της λεγόμενης άγονης γραμμής αλλά ακόμα και η πρωτεύουσα του νομού, η Σύρος, μένουν χωρίς επαρκή ακτοπλοϊκή σύνδεση.
   Eν τω μεταξύ ενώ τα δρομολόγια έχουν αραιώσει, γερασμένα πλοία συνεχίζουν να ταξιδεύουν προσφέροντας χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες στους ταξιδιώτες (για όσους δεν προτιμούν την «αλμυρή» μεταφοράς τους με ταχύπλοα), ενώ τα εφοπλιστικά κέρδη αυξάνονται.
   H αγανάκτηση των νησιωτών του Aιγαίου είναι δεδομένη: οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες δεν μπορούν να αφεθούν στο έλεος των εφοπλιστών. Tο αίτημα της καθημερινής, συχνής και αξιόπιστης σύνδεσης των νησιών με τον Πειραιά αλλά και μεταξύ τους δεν είναι μαξιμαλιστικό. H ακτοπλοϊκή σύνδεση αποτελεί ζωτική ανάγκη για τα νησιά και η κυβέρνηση δεν μπορεί απλά να παρακολουθεί αδρανής την ακτοπλοϊκή απομόνωση των νησιών τους χειμερινούς μήνες.
   Oι πρόσφατες κινητοποιήσεις σε πολλά νησιά του Aιγαίου εκφράζουν την αγανάκτηση των νησιωτών για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και αποτελούν αισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον κι ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση αναγνώρισης της νησιωτικής ιδιαιτερότητας και αγωνιστικής διεκδίκησης του αυτονόητου: του δικαιώματος στην μετακίνηση και στην επικοινωνία.