Από αυτή τη στήλη έχουμε αρκετές φορές καταγγείλει την χρονίζουσα προεδρολογία ως μέσο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τα μεγάλα προβλήματα της. Και εμμένουμε σ' αυτό. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστο ένα γεγονός: Με αφορμή τα σενάρια περί εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, κάποιοι επιχειρούν να εισάγουν μια ιδεολογική και πολιτική ισοπέδωση των πάντων. Η φιλολογία περί εκλογής του Νίκου Κωνσταντόπουλου ως «πρώτου αριστερού προέδρου της Δημοκρατίας» δίνει σε κάποιους την ευκαιρία να καλλιεργούν μύθους για το τι μπορεί να προσφέρει στο λαό ένας αριστερός πρόεδρος.
   O καθένας μπορεί να θέλει ή να μη θέλει να γίνει ο κ. Κωνσταντόπουλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δικαίωμά τους να θέλουν ή να μη θέλουν. Και δικαίωμά του (του Κωνσταντόπουλου) να θέλει. Όμως,  η Αριστερά τι φταίει; Πού εμπλέκεται; Γιατί πρέπει να χρησιμοποιηθεί σ' αυτή την ιστορία; Πόσο μάλλον να τη «χρεωθεί»;
   Αρκετοί υπέρμαχοι της υποψηφιότητας Κωνσταντόπουλου υποστηρίζουν ότι η προεδροποίησή του θα ήταν από τις «καλύτερες δυνατές εξελίξεις και για την πατρίδα και για την Αριστερά» (Στάθης, «Ελευθεροτυπία»). Εδώ, πέραν των άλλων, ανακύπτει θέμα και για την «Αριστερά» και για τον πατριωτισμό της.

***

   Προβάλλουν το παράδειγμα του «δεξιού» Στεφανόπουλου «που εξέφρασε τον πατριωτισμό του λαού» απέναντι στον Κλίντον. Αυτή η ενέργεια ούτε «αποϊδεολογικοποιεί» το πόστο του προέδρου της Δημοκρατίας, ούτε είναι και το καλύτερο επιχείρημα υπέρ της υποψηφιότητας ενός «αριστερού» για την προεδρία.
   Διότι ένας αριστερός δεν καλύπτει το λαό «αλά καρτ». Αυτή είναι μια πολυτέλεια που ένας δεξιός μπορεί να την έχει. Ένας αριστερός, όμως, όχι (εκτός αν είναι δεξιός).
   Ένας «αριστερός πρόεδρος» δεν μπορεί να μένει απαθής όταν από τη χώρα του (Σούδα) πετούν αμερικάνικα βομβαρδιστικά (για να δολοφονήσουν αμάχους). Όταν περνούν αμερικάνικα πυρηνοκίνητα πλοία (για να δολοφονήσουν αμάχους). Όταν περνούν αμερικανοΝΑΤOικά τανκς (για να δολοφονήσουν αμάχους). Όταν επικυρώνονται νόμοι υπέρ της «ετεροδικίας» όσων Αμερικανών παρανομούν στην Ελλάδα. Κι όταν... κι όταν... κι όταν... Ένας τέτοιος πρόεδρος δεν είναι αριστερός. Είναι κάποιος που (στην καλύτερη περίπτωση) «απλώς προεδρεύει». Στη χειρότερη περίπτωση είναι κάποιος που προεδρεύει υποδυόμενος τον «αριστερό» και συκοφαντώντας την Αριστερά.
   «O αριστερός πρόεδρος της Ιταλίας, ο Περτίνι, όποτε κι όπου συναντούσε Αμερικάνους τους πλάκωνε στις σφαλιάρες», άρα να που μπορεί να λειτουργήσει ένας «αριστερός» πρόεδρος και στην Ελλάδα, λένε. Αν αυτό είναι το θέμα, τότε να κάνουμε πρόεδρο τον «αριστερό» Σιράκ που έχει ταράξει στις «σφαλιάρες» τους Αμερικάνους αυτό τον καιρό. Βέβαια από τον αντιστασιακό Σάντρο Περτίνι  οι Αμερικανοί δεν ζήτησαν να τους δοθεί η αεροπορική βάση του Αβιάνο. Στην εποχή του Περτίνι οι ΗΠΑ ασχολούνταν  με την αποσταθεροποίηση της Νικαράγουα. Όταν χρειάστηκαν το Αβιάνο, το πήραν. Από τον «αριστερό» Ντ' Αλέμα.
   «Έχει έρθει ο καιρός» για «αριστερό» Πρόεδρο, λένε. Μα, αν δεν κάνουμε λάθος, ο «καιρός» που επικρατεί (και πάνω από το προεδρικό μέγαρο) έχει χαφιεδοκάμερες στους δρόμους και Ζέππελιν λίγο ψηλότερα. Έχει δικαστικές αποφάσεις που ποινικοποιούν το φρόνημα. Έχει Έλληνες στρατιώτες στο Αφγανιστάν και στο Κόσσοβο. Έχει πολλούς άνεργους και ακόμα περισσότερους φτωχούς. Έχει ΜΑΤ που κλείνουν την Ηρώδου του Αττικού, πάνω από το προεδρικό μέγαρο, όποτε οι εργάτες διαδηλώνουν.
   «Κακός, ψυχρός κι ανάποδος» καιρός.

***

   Σύσσωμη η ΝΔ υμνεί την «αριστεροσύνη» του Ν. Κωνσταντόπουλου στα συνέδρια της. Από την άλλη, στελέχη του ΠΑΣOΚ ξαναμιλούν για «βρώμικο '89» ακριβώς για να τονίσουν τη «σύμπραξη δεξιάς και αριστεράς». Αυτό είναι το ΠΑΣOΚ των «Ανδρουλοκουναλάκηδων» και των «Μπιστοδαμανάκηδων» όπως το αποκαλεί ο Στάθης.
Γεμάτο με τους «ελεύθερους πολιτικούς γυρολόγους» που, αφού «έκαναν την στρατιωτική θητεία τους στην Αριστερά», (όπως παρατηρεί καυστικά ο Γ. Μητσικώστας) τώρα συναγελάζονται με τον Μάνο και τον Ανδριανόπουλο και ενοχλούνται από τον «αριστερό» Κωνσταντόπουλο. Αλλά, αν το ήθος του ΠΑΣOΚ είναι το ήθος όσων «υπέγραψαν δήλωση μετανοίας και προσχώρησαν», ποια ηθική αξία έχουν οι «τιμές» και η «εκτίμηση» αυτών που σήμερα το αποτελούν; Και τι σχέση με Αριστερά έχει το ήθος όσων επιζητούν τις «τιμές» και την «εκτίμηση»! των προ πολλού «ανανηψάντων»;
   Όταν ο Βούγιας πήγε στο ΠΑΣOΚ, ο Κωνσταντόπουλος τον πέταξε έξω από το γραφείο του στη Βουλή. Τώρα είναι ο ίδιος που αυτομαστιγώνεται σε επιχειρήσεις ετεροχρονισμένων «δηλώσεων μετανοίας». Πότε είχε δίκιο;
   Όταν ο Σημίτης πήρε εκείνο το στέλεχος του ΣΥΝ (τον Γρατσία) και τον έκανε πρόεδρο του OΣΕ, ο ΣΥΝ μιλούσε για «εκμαυλισμό» και ο Κωνσταντόπουλος για «παλαιοκομματικό παραγοντισμό». Κι αυτά για μια προεδρία στον OΣΕ. Για την προεδρία του κράτους;
   Αν κάποιο κομματικό στέλεχος της Κουμουνδούρου (πόσο μάλλον πρόεδρος κόμματος που θέλει να λέγεται «αριστερό») πάει να υπηρετήσει το αστικό κράτος από τη θέση του υπουργού του Καραμανλή, θα είναι ένδειξη «ισοτιμίας Δεξιάς και Αριστεράς στα του πολιτεύματος» ή απόδειξη πολιτικής εξαχρείωσης;
   Το κράτος, το σημερινό ελληνικό κράτος, όταν το υπηρετείς από κυβερνητικά πόστα είναι αστικό, δεξιό, καπιταλιστικό, νεοφιλελεύθερο, κι όταν το υπηρετείς από τη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας είναι «απολίτικο», «αταξικό» και «ζουμπουρλούδικο»;

***