Η στήλη είχε μεγάλες επιφυλάξεις ως προς την προβολή των αμερικανικών
εκλογών από τα ελληνικά ΜΜΕ στο σημείο που αυτές μονοπώλησαν τα
περισσότερα δελτία ειδήσεων. Όμως, όπως αποδείχτηκε, το λάθος ήταν δικό
μας και τα ΜΜΕ καλώς έπρατταν προβάλλοντας τόσο πολύ τις ανόητες
αντιπαραθέσεις των δυο υποψηφίων πλανηταρχών. Το αποτέλεσμα της
αμερικανικής κάλπης είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο εκτός ΗΠΑ όπως
συνειδητοποίησε με μάλλον οδυνηρό τρόπο το πανελλήνιο.
   Oι εκλογές, αυτές καθαυτές, δεν παρουσίασαν τίποτα διαφορετικό απ'
όλες τις προηγούμενες. Ένας στους πέντε πολίτες των ΗΠΑ άσκησε το
εκλογικό του δικαίωμα έχοντας να επιλέξει ανάμεσα σε δυο υποψήφιους που
πρέσβευαν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Μόνη διαφορά τους, όπως συμβαίνει
πάντα ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς, ήταν τα
συμφέροντα των «χορηγών» (sic) τους. Ένα εκλογικό σύστημα καθαρά
αμερικανικής έμπνευσης όπου σε κάθε πολιτεία «the winner takes it all»
(«ο νικητής τα παίρνει όλα»), αρκετές αμφιλεγόμενες εκλογικές
περιφέρειες και η αμέριστη βοήθεια του «εχθρού» Oσάμα Μπιν Λάντεν (που
«ξαφνικά» έκανε μια πολύ βολική «τρομοκρατική» παρέμβαση) έγειραν τελικά
την πλάστιγγα υπέρ του Τζωρτζ Γουόλτερ Μπους. Φυσικά, το αποτέλεσμα των
εκλογών προκάλεσε τη 48ωρη αμφισβήτηση των χαμένων και μετά η ζωή
συνέχισε να τραβά την ανηφόρα για τους λαούς του πλανήτη. Γιατί, ακόμα
κι αν ο Τζων Κέρι καταλάμβανε το Λευκό Oίκο, δεν θα άλλαζε απολύτως
τίποτα.
   Η πρώτη ενέργεια του επανεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ ήταν η
αιφνιδιαστική αναγνώριση της FYROM με το όνομα «Μακεδονία». Το θέμα δεν
θα ήταν ύψιστης σημασίας αν επρόκειτο μόνο για την αναφορά του ονόματος
το οποίο έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιούν οι πάντες εκτός του επίσημου
ελληνικού κράτους (οι Έλληνες που συναλλάσσονται εμπορικά με τη γείτονα
συνεργάζονται με τη «Republica Makedonija» όπως δείχνουν όλα τα επίσημα
έγγραφα). Στο κάτω κάτω, πέρασαν τα δέκα χρόνια που έθεσε ως όριο λήθης
ο κος Μητσοτάκης κι έτσι κάποιος έπρεπε να θυμίσει στους πανέλληνες το
«Μακεδονικό πρόβλημα».
   Όμως, το τελευταίο πράγμα που απασχολεί τις ΗΠΑ είναι το  όνομα της
γείτονος. Η προκλητική τους ενέργεια είχε πολλαπλούς στόχους: Πρώτο, να
στείλει το μήνυμα πως οι πιο δουλοπρεπείς «μπιστικοί» αμείβονται από τον
«τσιφλικά» (και μόνο ο συνειρμός ότι ένα τόσο μικρό κράτος έχει στείλει
35 στρατιώτες για την κατοχή του Ιράκ ενώ η Ελλάδα κανέναν, λέει πολλά).
Δεύτερο, να τονιστεί πως αμέσως μετά τον έλεγχο των πετρελαίων της
αραβικής χερσονήσου, σειρά έχουν τα αποθέματα του Αιγαίου το οποίο
πρέπει να ξαναμοιραστεί και μαζί του όλη η νότια Βαλκανική. Τρίτο, να
γίνει αντιληπτό πως οι ΗΠΑ γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους
διεθνείς οργανισμούς και την ΕΕ την οποία μια μερίδα Ελλήνων ονοματίζει
«αντίβαρο» και «εξισορροπιστικό παράγοντα».
   Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά, θα ήταν ιδιαίτερα κωμική η αντίδραση του
ελληνικού πολιτικού κόσμου και μερίδας της κοινής γνώμης. Όλοι αυτοί
πριν από 10 χρόνια έβγαιναν στους δρόμους να διαδηλώσουν ο ένας στον
άλλο το αυτονόητο: πως η έννοια «Μακεδονία» εθνοτικά, γεωγραφικά και
πολιτιστικά είναι ελληνική. Όλοι «πλην Λακεδαιμονίων», των κομμουνιστών
που θεωρήθηκαν «ανθέλληνες» επειδή δε συμμετείχαν στην εθνική υστερία
εμμένοντας «δογματικά» πως το όνομα δεν είναι το πρωτεύον σε σχέση με
τις αλυτρωτικές θέσεις των εθνικιστών των Σκοπίων αλλά και το ρόλο του
αμερικανικού και ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού που δημιούργησε ένα
πρόβλημα για να βασιλεύει διαιρώντας την περιοχή. Σήμερα, το
κωμικοτραγικό είναι πως όλοι οι τότε διαδηλούντες πλειοδοτούν σε
αντιαμερικανικές κορώνες. Η ΝΔ και το ΠΑΣOΚ αλληλοκατηγορούνται επειδή
δεν θέλουν να υποδείξουν τον αληθινό υπαίτιο. O ραγιαδισμός τους δεν
εκφράζεται σήμερα με το «Ευχαριστούμε τους αμερικάνους» (όποιος το
τολμούσε, μάλλον θα είχε λιθοβοληθεί στην πλατεία Αριστοτέλους) αλλά με
επιστολές προς τον «Dear Colin (Pοwel)» εκλιπαρώντας την εύνοια των
αφεντικών.
   H προκλητικότητα των ΗΠΑ κατά του ελληνικού λαού δεν περιορίζεται
μόνο στο «Μακεδονικό». Ταξιδιωτικές οδηγίες και η πανθομολογούμενη
αναγνώριση του «κράτους» των κατεχομένων δείχνουν πως οι ΗΠΑ προσπαθούν
να επιβάλλουν τα σχέδια τους που μόνο τα ελληνικά συμφέροντα δεν
εξυπηρετούν. Αν σ' όλα αυτά προστεθεί και η προκλητικότητα των Τούρκων
«κουμπάρων» του πρωθυπουργού, φαίνεται πως το κυρίως πιάτο (το Αιγαίο)
θα σερβιριστεί μετά το επιδόρπιο (την αναγνώριση των κατεχομένων).
   Αυτά τα σχέδια δεν μπορούν και δεν θέλουν να τα σταματήσουν οι
πολιτικοί εκφραστές του ραγιαδισμού και της «ρεάλ πολιτίκ». Μπορεί,
όμως, να τα ανατρέψει ένα ρωμαλέο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Σ' αυτό το
κίνημα πρέπει να ενταχθούν όλοι «οι Έλληνες συν Λακεδαιμονίοις» οι
οποίοι, στο κάτω κάτω,  γνωρίζουν πολύ καλά και πώς προφέρεται το «Μολών
λαβέ» αλλά και πώς εφαρμόζεται στην πράξη.