Η ταπεινότητά μου έχει στο ενεργητικό της πάρα πολλές δημόσιες (έντυπες, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές) υπερασπίσεις των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Μακράν λοιπόν κάθε υποψίας σεξουαλικών διακρίσεων, μπορεί νομίζω ν' αποδοκιμάσει αντίστροφα φαινόμενα που προσβάλλουν εξίσου τ' ανθρώπινα δικαιώματα και συγκεκριμένα την ανθρώπινη ισότητα και την ελευθερία της συνείδησης. Όπως οι δυσκολίες που συναντά ο υποψήφιος Ιταλός επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπουργός της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, Ρόκο Μπουτιλιόνε. Εξαιτίας της ενώπιον του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου δηλώσεως του ότι θεωρεί μεν όχι έγκλημα αλλ' οπωσδήποτε αμάρτημα την ομοφυλοφιλία. Είμαι απολύτως σύμφωνος ότι η αντίληψη περί μειωμένων πολιτικών δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων είναι ασυμβίβαστη τόσο με την κοινοτική έννομη τάξη όσο και με το σκληρό πυρήνα της δυτικού τύπου δημοκρατίας. Αν ο κ. Μπουτιλιόνε είχε απαντήσει ότι θεωρεί την ομοφυλοφιλία έγκλημα, δηλ. προσβολή είτε της κοινοτικής είτε της εθνικής πολιτειακής τάξης, τότε πράγματι θα ήταν ακατάλληλος για το αξίωμα που προορίζεται. Το ότι όμως περιορίστηκε να χαρακτηρίσει την ομοφυλοφιλία «αμάρτημα», δηλ απλώς αντίθετη στην ηθική της θρησκείας ττου πρεσβεύει (προφανώς της χριστιανικής) ανάγεται στην απαραβίαστη κι απολύτως σεβαστή απ' οποιαδήποτε εξουσία περιοχή των θρησκευτικών του πεποιθήσεων. Που δεν επιτρέπεται να καταπιεστούν με την εξάρτηση απ' αυτές οποιουδήποτε αξιώματος. Τι θα ήθελε δηλ. το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο;
   Να υποκριθεί ο κ. Μπουτιλιόνε ότι η ομοφυλοφιλία δεν τον ενοχλεί ούτε θρησκευτικά; Ίσα-ίσα για να μη χάσει το επιτροπιλίκι; Κατά τί θα διέφερε τότε μια τέτοια δήλωσή του από τις αποκρουστικές «δηλώσεις μετανοίας» των απανταχού της γης στραγγαλισμών των ατομικών ελευθεριών; Προσωπικά, έχω επανειλημμένα δηλώσει (κι επιμένω) ότι θα έδινα και τη ζωή μου για να εμποδίσω οποιαδήποτε διάκριση εις βάρος των ομοφυλόφιλων συνανθρώπων μου. Κι ότι, όπου διώκονται, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, οι ομοφυλόφιλοι, είμαι κι εγώ ομοφυλόφιλος! Είμαι όμως υποχρεωμένος να παραδεχτώ (τα σχετικά χωρία της Παλαιάς Διαθήκης αλλά και κάποια αποστολικά χωρία της Καινής δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών) ότι η θρησκεία που πρεσβεύω, ο χριστιανισμός, αποδοκιμάζει την ομοφυλοφιλία. Τη θεωρεί δηλ. αμάρτημα. Όπως θεωρεί αμάρτημα κι άλλες συμπεριφορές αναγόμενες στην εν ευρεία εννοία ανθρώπινη σεξουαλικότητα. Π.χ. τη μοιχεία, την απλή επιθυμία της γυναίκας του πλησίον, την εξώγαμη, εν γένει, συνουσία, τη βίαιη διακοπή της κύησης. Συμπεριφορές δηλ. στις οποίες υποπίπτουν πολύ περισσότεροι από τους ομοφυλοφίλους, για να μην πούμε, το σύνολο των μη αναμάρτητων ανθρώπων! Δηλ. όλοι!!! Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η, στο πλαίσιο μιας χριστιανικής θρησκευτικότητας, εκλεκτική ή συλλήβδην, αντίληψη των συμπεριφορών αυτών ως αμαρτωλών θέτει αυτομάτως όσους την πρεσβεύουν στο περιθώριο των ευρωπαϊκών αξιωμάτων!!! Όχι μόνο γιατί έτσι οποιοσδήποτε συνεπής χριστιανός, (δηλ. ένας τεράστιος αριθμός ευρωπαίων πολιτών) θα είχε μειωμένα ευρωπαϊκά πολιτικά δικαιώματα! Αλλά, κυρίως, γιατί έτσι θα προσβαλλόταν μια θεμελιώδης αρχή του ευρωπαϊκού δικαιικού πολιτισμού, η ελευθερία τηςθρησκευτικής συνείδησης!

Πρόσπερος