Mε αφορμή το ατύχημα του Φιντέλ Κάστρο το οποίο του στοίχισε ένα σπασμένο χέρι κι ένα σπασμένο πόδι, το μαύρο μέτωπο κατά της Κούβας, που επιμένει ν' αντιστέκεται, ξεσάλωσε.
   Κανείς δεν ένοιωσε έκπληξη από την άρνηση του Ρίτσαρντ Μπάουτσερ, εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να δώσει, έστω για το τυπικό- ευχές για ανάρρωση του Φιντέλ. Στο κάτω κάτω τα γεράκια του Πενταγώνου μόνο για ανθρωπισμό δεν μπορούν να κατηγορηθούν.
   Έκπληξη στους ανυποψίαστους και οργή σε όλους προκάλεσε η δήλωση της Ισπανίδας αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Λογιόλα ντε Παλάθιο: «Ελπίζω να πεθάνει μια μέρα και ελπίζω να το δω». Μη νομίσετε πως η κυρία αυτή εκφράζει τις προσωπικές της απόψεις. Η ίδια έσπευσε να προσθέσει ότι «όλοι ελπίζουμε να πεθάνει το συντομότερο» επειδή η ΕΕ σαν σκυλάκι των ΗΠΑ θεωρεί πως «η μόνη λύση θα ήταν να εξαφανιστεί ο Κάστρο». Κι ύστερα κάποιοι ευρωλάγνοι μας μιλούν για προσήλωση της ΕΕ στα ουμανιστικά ιδεώδη του Διαφωτισμού.
   Κι αυτός ο Κάστρο παρά τις δεκάδες προσπάθειες φυσικής του εξόντωσης, δε λέει να πεθάνει. Όπως και η πλειοψηφία του ηρωικού Κουβανέζικου λαού που έχει το θράσος να αντιστέκεται πάνω από 4 δεκαετίες. «Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι» όπως θα ξανάλεγε ο Γ. Ρίτσος.

Αμετανόητος