Οι καταιγιστικές εισβολές των οπλισμένων τουρκικών αεροπλάνων στον ελληνικό εναέριο χώρο καί των τουρκικών σκαφών στά Ίμια, ταυτόχρονα με την περιοδεία του Ερντογκάν στην Ευρώπη εν όψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Δεκέμβριο, είναι πλέον ασυγχώρητο να αποδίδονται, κατά την παγιωμένη στρουθοκαμηλική ερμηνεία, σε πρωτοβουλία εκκεντρικών στρατοκρατών τους οποίους ο μεταρρυθμιστής πρωθυπουργός θα τιθασεύσει με την διαδικασία ένταξης της χώρας του στην Ε.Ε..
   Για όσους θέλουν να βαυκαλίζονται με το ειδυλιακό αυτό όνειρο κραυγαλέο εγερτήριο αποτέλεσε η προκλητική δήλωση του Ερντογκάν στο Παρίσι ότι τα τουρκικά στρατεύματα δεν πρόκειται να αποχωρήσουν από την Κύπρο καί ότι όσοι μιλούν για γενοκτονία των Αρμενίων «δεν μελέτησαν τα οθωμανικά αρχεία»...
   (Και τα δύο αυτά θέματα είχαν τεθεί από τον Γάλλο υπουργό των Εξωτερικών στην πρόσφατη συζήτηση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης στα εκκρεμή προς αντιμετώπιση στις διαπραγματεύσεις εντάξεως της Τουρκίας. Μολονότι διεκδικητής στο Παρίσι της γαλλικής συγκατάθεσης, ο Τούρκος πρωθυπουργός προκλητικά απορρίπτει τις γαλλικές θέσεις.)
   Είναι ηλίου φαεινότερο, για όσους δεν εθελοτυφλούν -είτε εξ ανάγκης είτε για ποικίλους άλλους λόγους- ότι οι τουρκικές επελάσεις στο Αιγαίο και οι προκλητικές δηλώσεις Ερντογκάν για την στρατιωτική κατοχή της βόρειας Κύπρου συναποτελούν στοιχεία μιας ενιαίας και αδιαίρετης τουρκικής εθνικής στρατηγικής, την οποία υπηρετούν και προωθούν στρατιωτικοί και πολιτικοί όλων των παρατάξεων, ανεξαρτήτως των κατά καιρούς διαφορών και συγκρούσεών τους επί εσωτερικών θεμάτων. Είναι η οθωμανική Μεγάλη Ιδέα, της οποίας απερίφραστος εκφραστής υπήρξε ο Οζάλ και η επιδίωξη ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση σ' εκπλήρωσή της αποβλέπει.
   Οι σωρευτικές προκλήσεις στο Αιγαίο κατά την ευρωπαϊκή περιοδεία του Ερντογκάν και η απόρριψη από τον ίδιο κάθε συζήτησης για τα στρατεύματά του στην Κύπρο αποβλέπουν να καταστήσουν σαφές και αποδεκτό από τους Ευρωπαίους εταίρους ότι η Τουρκία εννοεί να γίνει δεκτή στην Ε.Ε. με τις διεκδικήσεις της σε βάρος της Ελλάδος και με στρατιωτική κατοχή της Β. Κύπρου.
   Το μήνυμα απευθύνεται και στους δύο εταίρους της Ε.Ε. τους οποίους και αφορά αμέσως: την Ελλάδα καί την Κύπρο. Εκ των οποίων η πρώτη ηγείται (με τους Βρεταννούς) της λαμπαδηδρομίας για την τουρκική ένταξη, η δε δεύτερη «δεν επιθυμεί να αντιτάξει βέτο» στον εισβολέα πού , επιπλέον, δεν την αναγνωρίζει ως κρατική οντότητα.
   Αυτή η διατράνωση των τουρκικών θέσεων, εκκωφαντική πλέον και μη συγκαλύψιμη, δημιουργεί πρόβλημα για την ελληνική στρατηγική της «ευρωπαϊκής εξημέρωσης του θηρίου», γελοιοποιεί τα θεωρήματα ορισμένων «σοφών» του ΕΛΙΑΜΕΠ καί εγείρει σκληρά ερωτήματα για την επιβαλλόμενη στάση σ' ευρωπαϊκές διαβουλεύσεις για την τουρκική εισδοχή.
   Εκτός αν, όπως «είμαστε μία οικογένεια» κατά την τοποθέτηση του κ. Ερντογκάν στην ΕΤ, δεχθούμε με τα 39% των εγγάμων γυναικών της Τουρκίας ο σύζυγος δικαιούται να μας δέρνει και να μας βιάζει κατά βούλησιν.