Με ανάμικτα συναισθήματα λύπης, ανησυχίας και οργής παρακολουθεί ο δημοκρατικός κόσμος της χώρας μας τα φαινόμενα της ξενοφοβίας και ενός ακραίου εθνικισμού ρατσιστικής απόχρωσης που εκδηλώνονται σε ορισμένα σημεία της πατρίδας μας με αφορμή το δικαίωμα των αλλοδαπών μαθητών να είναι σημαιοφόροι στις παρελάσεις των σχολείων τους.
   Η μεγάλη πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου πιστεύει (και προσπαθεί να το εφαρμόσει μέσα στα σχολεία) ότι η δημοκρατία πρέπει να είναι τρόπος ζωής και ότι ο σεβασμός των ατομικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο σεβασμός της διαφοράς, το πνεύμα ανοχής και κατανόησης, η φιλία, η συνεργασία και η συναδέλφωση των λαών δεν μπορεί να είναι κούφια λόγια αλλά πρέπει να γίνονται πράξη, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό, για το καλό όλων μας.
   Ειδικότερα για το θέμα της σημαίας, αξίζει να να υπενθυμίσει κανείς τα αυτονόητα, ότι δηλαδή το σχολείο είναι ένας συνταγματικά υποχρεωτικός θεσμός για όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως καταγωγής. Το δημόσιο σχολείο είναι ένα γενικό σχολείο όπου όλοι οι μαθητές έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις ως προς όλες τις σχολικές δραστηριότητες και κανένα παιδί δεν μπορεί να αποκλειστεί από καμιά δραστηριότητα - παρά μόνο να απαλλαγεί μετά από αίτηση του αν η δραστηριότητα αυτή έρχεται σε αντίθεση με θεμελιώδεις αξίες του (π.χ. απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών) ή προσκρούει σε έλλειψη ικανοτήτων του (π.χ. απαλλαγή από το μάθημα της γυμναστικής).
   Oι αντιδράσεις μερίδας συμπολιτών μας στο δικαίωμα των αριστούχων μαθητών/τριών να φέρουν τη σημαία συνιστούν παραβίαση των νόμων και προσβολή του Συντάγματος. Δεν είναι δυνατόν να διαχωρίζονται οι μαθητές σε «προνομιούχους» και σε «παρίες» με μειωμένα δικαιώματα λόγω καταγωγής, θρησκείας, γλώσσας, φύλου ή οποιουδήποτε άλλου γνωρίσματος. Αν υποθέσουμε ότι η καταγωγή συνιστά βάσιμο εμπόδιο στο να ορισθεί κάποιος/α ως σημαιοφόρος τότε θα πρέπει η παρέλαση να μη συνιστά σχολική δραστηριότητα.
   Άλλωστε αν εξετάσει κανείς το θέμα σε βάθος αντιλαμβάνεται ότι ο θεσμός των παρελάσεων προσφέρει κακή υπηρεσία στην εκπαίδευση. Είναι αλήθεια ότι ο θεσμός της μαθητικής παρέλασης και η νοηματοδότησή του αποτελεί ένα θέμα ταμπού για την ελληνική κοινωνία γενικά και για τους εκπαιδευτικούς ειδικότερα. Αποτελεί ένα είδος κατεστημένου να «γιορτάζονται» οι δύο εθνικοί μας επέτειοι με τις καθιερωμένες μαθητικές παρελάσεις.
   Ας μην ξεχνάμε ωστόσο ότι ο θεσμός της παρέλασης των μαθητών καθιερώθηκε από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, μαζί με τη στρατιωτική δομή και αντίληψη στη λειτουργία των σχολείων, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
   Τα εμβατήρια, η ομοιόμορφη ενδυμασία, η κατάταξη των μαθητών σε σειρές σύμφωνα με το ύψος και το παράστημα, ο χωρισμός των αγοριών από τα κορίτσια, το πορτραίτο του αρχηγού της χώρας στην αίθουσα διδασκαλίας, η προπαγάνδα, όλα αυτά αποτελούσαν ένα «πακέτο» για τον εκμιλιταρισμό της μαθητικής νεολαίας και ένα κλασσικό, σταθερό χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων δυτικού και ανατολικού τύπου. Σήμερα η επιβίωση των στοιχείων αυτών αντιστρατεύεται τις αρχές και τη λειτουργία του δημοκρατικού σχολείου, άμεση δε συνέπεια και «παρενέργειά» τους είναι και όλα τα σχετικά επεισόδια με τους αριστούχους μετανάστες μαθητές.
   Είναι προφανές ότι αν χρειάζεται να ανταμείβονται οι μαθητές για την επίδοσή τους θα πρέπει να ανταμείβονται με κριτήρια και μέσα παιδαγωγικά και ενδοσχολικά.
   Η σημαία, εμψυχώτρια στους εθνικούς πολέμους, είναι συνυφασμένη με τη δημιουργία των εθνικών κρατών του 18ου αιώνα. Αν δεν ετίθετο το ζήτημα της παρέλασης ουδεμία θέση θα είχε ως ανταμοιβή σε σχολική επίδοση.
   Σε καμία σύγχρονη δημοκρατική χώρα άλλωστε δε γίνεται μαθητική παρέλαση. Η καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης μπορεί και πρέπει να γίνεται με ποικίλους άλλους παιδαγωγικά και πολιτικά ορθούς τρόπους. Δε χρειάζεται στολές, σχηματισμούς και νοοτροπίες στρατηγών.
   Ίσως τώρα είναι η ώρα εμείς οι εκπαιδευτικοί, ως οι πιο άμεσα εμπλεκόμενοι στο θέμα, να πάρουμε την πρωτοβουλία για να σταματήσει μια και καλή ο παρωχημένος και αντιδημοκρατικός αυτός θεσμός.