Το 1963, ενώ το αίμα του Γρηγόρη Λαμπράκη έβαφε τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Α' αναρωτιόταν «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;». Το ερώτημα ήταν ρητορικό γιατί τόσο ο ίδιος όσο και οι πολίτες γνώριζαν πως η χώρα κυβερνιόταν από ένα σύστημα ασφυκτικής διαπλοκής με τρία σκέλη: τα οικονομικά τζάκια του τόπου, το κράτος (περισσότερο με την έννοια του κρατικού μηχανισμού παρά των πολιτικών εκφραστών του) και το παρακράτος το οποίο τις περισσότερες φορές υποκαθιστούσε το επίσημο κράτος. Στην πολιτική ζωή κυριαρχούσαν σκάνδαλα επί σκανδάλων που αφορούσαν κυρίως τα έργα «ανοικοδόμησης» της χώρας από τα δεινά του πολέμου (που τελικά ανοικοδόμησαν τα εισοδήματα λίγων επιτηδείων). Όπου δεν έπιπτε λόγος έπιπτε η ράβδος των κρατικών και παρακρατικών δυνάμεων των οποίων τα κατορθώματα έφθασαν μέχρι την εν ψυχρώ δολοφονία εν ενεργεία βουλευτή με τη στήριξη αστυνομι! κών και κομματικών δυνάμεων της ΕΡΕ και την δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα. O πολιτικός κόσμος έπαιζε ένα διακοσμητικό ρόλο, ίσα ίσα για να υπάρχει η επίφαση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τα ΜΜΕ της εποχής καθόριζαν τις πολιτικές εξελίξεις πάντα κατά το συμφέρον των ιδιοκτητών τους. O ίδιος ο Κ. Καραμανλής φέρεται πως απάντησε στο ίδιο του το ερώτημα λέγοντας πως τη χώρα κυβερνούν δυο γυναίκες που ασκούν το αρχαιότερο επάγγελμα και ένας ομοφυλόφιλος (δεν ήταν ακριβώς αυτά τα λόγια του, ωστόσο δεν θα ήταν κομψό να αποδοθούν με  απόλυτη ακρίβεια). Oι ερμηνευτές των χρησμών του εξήγησαν αργότερα πως ο Κ.Κ. σκιαγραφούσε την τότε βασιλομήτορα, μια διάσημη σταρ της εποχής και ένα μεγαλοεκδότη.
   Μετά από 41 χρόνια ελάχιστα έχουν αλλάξει στον τόπο μας. O πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Β' προεξέτεινε την άποψη του θείου του δηλώνοντας πως οι πραγματικοί κυβερνήτες της χώρας είναι «5 συντεχνίες και 5 νταβατζήδες». Με άλλα λόγια, ο πρόεδρος της κυβέρνησης παραδέχτηκε αυτό που γνωρίζουν όσοι μιλούν ελληνικά χωρίς, όμως, να μιλήσει με στοιχεία για τα παράσιτα και ·κυρίως- χωρίς να μπει στον κόπο να εξηγήσει ποια συγκεκριμένα μέτρα θα παρθούν για την απεξάρτηση της κοινωνίας από αυτούς. Παραδόξως, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιος Παπανδρέου ο Β' δεν μιμήθηκε τον παππού του κηρύσσοντας ανένδοτο αγώνα εναντίον της διαπλοκής. Ίσως επειδή ελάχιστοι πολιτικοί τολμούν να θίξουν τους πραγματικά κατέχοντες την εξουσία.
   Oι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ είναι πλέον οι ίδιοι μεγαλοεργολάβοι δημόσιων έργων. Oι επιχειρήσεις που σχετίζονται με τις κατασκευές, τις μεταφορές, την ενέργεια, τις επικοινωνίες, τον πολιτισμό, την υγεία και την παιδεία βρίσκονται στα χέρια ελάχιστων οικογενειών. Τα ονόματά τους τα γνωρίζουν όλοι. Όμως, ο πολίτης δεν μπορεί να τα φωνάξει γιατί η φωνή του πνίγεται από τα μέσα «ενημέρωσης» που αυτοί κατέχουν. Αν ο δημοσιογράφος αρχίσει να αποκαλύπτει, τον περιμένουν εξοντωτικά ποσά που θα ζητήσουν ως αποζημίωση οι θρασύτατοι καταγγελλόμενοι ή το ενδεχόμενο της απόλυσης από το μέσο όπου εργάζεται. Όμως, η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου υποτίθεται πως είναι παντοδύναμη. Συνεπώς, οι γενικότητες, που δεν λένε απολύτως τίποτα, υποκρύπτουν άλλα πράγματα.
   Το παρακράτος έπαψε πια να φορά κουκούλες, να επιβαίνει σε τρίκυκλα και να κρατά ρόπαλα. Τώρα κυκλοφορεί με θωρακισμένα αυτοκίνητα και προστατεύεται από «φουσκωτούς». Φορά γραβάτες και πληρώνει επαγγελματίες με σιδερογροθιές και στιλέτα για να βγάζει από τη μέση εκείνους που επιχειρούν να πετάξουν βότσαλα ταράζοντας το βούρκο της διαπλοκής. Το παρ' ολίγον θύμα του, ο δημοσιογράφος Φίλιππος Συρίγος, δε χτυπήθηκε από αγανακτισμένους χούλιγκανς που «άναψαν» από μια κριτική του για την ομάδα τους. Χτυπήθηκε επειδή ενόχλησε αρκετούς «νταβατζήδες» κι επειδή πιθανά είναι κοντά σε αποκαλύψεις για κάποιους. Η επίθεση εναντίον του δεν είχε μόνο στόχο να κλείσει ένα ενοχλητικό στόμα πριν πει πολλά. Το σημαντικότερο ήταν να δοθεί σε κάθε κατεύθυνση το μήνυμα πως «κανείς δεν είναι ασφαλής αν αποφασίσει να τα βάλλει με λάθος ανθρώπους».
   Είναι ηλίου φαεινότερο πως τα διαπλεκόμενα συμφέροντα δεν προέκυψαν από το πουθενά και δεν πρόκειται να βαρεθούν να απομυζούν τους χυμούς της χώρας. Είναι παιδιά του συστήματος που αποθεώνει την εκμετάλλευση των πολλών από μια χούφτα «επιτήδειους». Εισχωρούν σε πολιτικούς σχηματισμούς και επιχειρούν να ελέγξουν και την πολιτική ζωή όπως κάνουν και με την οικονομική.
   Τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» (αυτά που τα τελευταία 30 χρόνια κυβερνούν) δεν μπορούν και δεν θέλουν να κόψουν το ομφάλιο λώρο που τα ενώνει με τους μεγαλοεπιχειρηματίες από τους οποίους προσμένουν να πάρουν το χρίσμα του «κυβερνήτη». Γι αυτό και οι όποιες αναφορές τους στη διαπλοκή γίνονται για να εκτονωθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια αφενός και αφετέρου για να αποκτήσουν προβάδισμα στο φαγοπότι κάποιοι πιο στενοί «φίλοι» έναντι των ανταγωνιστών τους.
   Μοναδικός τρόπος για να αποτινάξει η κοινωνία τους «ανωφελείς κώνωπες» που της απομυζούν το αίμα είναι η θέσπιση θεσμικού πλαισίου τέτοιου που θα εμποδίζει τις παράλληλες και υπόγειες συναλλαγές αλλά κι ένας μηχανισμός ελέγχου που θα αποτρέπει αυτά τα νοσηρά φαινόμενα. Όμως, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει όσο την εξουσία θα ασκούν οι παντιοτρόπως εξαρτώμενες από τη διαπλοκή πολιτικές δυνάμεις. Αυτό μόνο μια κυβέρνηση βγαλμένη από τα σπλάχνα του λαού και με αυτόν συνεργάτη της μπορεί να το πετύχει. Είναι πια ώρα να δούμε όλοι στα σοβαρά μια τέτοια προοπτική.