Δεν θα ισχυριστώ ότι τα επεκταθέντα λόγω των πασίδηλων πρόσφατων πολλαπλασιασμών και διογκώσεων της παραδοσιακής τους πραμάτειας (εφημερίδων, περιοδικών κλπ.) και λόγω της, εξυπηρετικής οπωσδήποτε του ντόπιου και ξένου κοινού, διευρύνσεως του αντικειμένου τους με νέα εμπορεύματα (παγωτά, νερά, γάλατα, αναψυκτικά κλπ.) περίπτερα (κιόσκια) της Πλατείας Μιαούλη αποτελούν, υπό την παρούσα μορφή τους, κοσμήματα της πλατείας αυτής. Δεν προσβάλλουν, ωστόσο, βάναυσα (όπως επίσημα χείλη ισχυρίζονται και ανεπίσημα αβασάνιστα υιοθετούν) την εμφάνισή της. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε να πρέπει ν ' αρχίσει απ' αυτά η οξύτατα και επειγόντως εκκρεμής σε άλλο σημεία της πόλης μας και σε άλλους τομείς της καθημερινής μας ζωής "ανάπλασή της". Και, περαιτέρω, να προκληθούν στην καθημερινότητα μεγάλου αριθμού Ερμουπολιτών (μη εκλαμβονομένων, ελπίζω, από τη δημοτική μας αρχή ως κάποιο αδιάφορη "πλεμπάγια") ανατροπές κι αναστατώσεις που δεν τους ταλαιπωρούν απλώς αλλ' αλλάζουν το ρυθμό της ζωής τους. Τα περίπτερα, ως έχουν, δε διαφέρουν ουσιωδώς από αντίστοιχα καταστήματα σε πλατείες ευρωπαϊκών πολιτιστικών μητροπόλεων, τις οποίες, σύμφωνα με τις εκάστοτε δηλώσεις τους, έχουν αναγάγει σε πρότυπα οι δημοτικοί μας άρχοντες αξιοποιώντας και την, επ' εσχάτων, πύκνωση της επιτόπιας, ανά την Εσπερία, ενημέρωσή τους. Κι εκεί τα εξίσου πληθωρικά κιόσκια ούτε ως προσβολή του πολιτιστικού περιβάλλοντος αντιμετωπίζονται ούτε ως πρώτη προτεραιότητα και αφετηρία της κοτεδαφιστικής και καθαρτικής πλευράς της προσδοκώμενης (ή μήπως απειλούμενης;) "ανάπλασης του ιστορικού κέντρου" επιλέγονται! Γιατί κι εκεί κι εδώ είναι αναγκαία! O κ. Δήμαρχος ειδικότερα που συνηθίζει ν' αντιτάσσει στις προτάσεις ριζικής καταστολής του κυκλοφοριακού χάους της Ερμούπολης τη "ζωντάνια" της πόλης και το "μη μουσειακό" χαρακτήρα της, θα συμφωνήσει, φαντάζομαι, ότι γηγενείς και επισκέπτες της, ευτυχώς ακόμα "ζωντανής", πόλεώς μας χρειάζονται την ευχερή σε κάθε τους βήμα, πρόσβαση στο (εμφιαλωμένο) νεράκι του Θεού και στα σερμπέτια των δούλων αυτού. Πολύ περισσότερο  αφού η ποιότητα του νερού που ο δήμος του μας παρέχει (είτε φταίει ο ίδιος είτε δε φταίει) δεν μας επιτρέπει να καλύψουμε τις ανάγκες μας σε πόσιμο ύδωρ χωρίς προσφυγή στην εμφιαλωμένη υγρή πραμάτεια των ψυγείων των περιπτέρων της πλατείας. Από την άλλη, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή που ο αειθαλής αλλ' επαγγελματικώς απόμαχος πλέον συμπολίτης μας (καλή του ώρα!) περιπτερούχος κ. Εμμανουήλ Πολυδώρου (Ζάσαρης) μπορούσε να συστέλλει τον όγκο του εμπορευματικού του "στοκ", πληρώνοντας δι' αυτού, μέχρι προσωπικής του εκτοπίσεως, το περίπτερό του! Έκτοτε, οι εφημερίδες και τα περιοδικά δεν πληθύνθηκαν απλώς ως η άμμος της θαλάσσης. Απέκτησαν όγκο, βάρος και ανελαστικότητα εντελώς ασυμβίβαστα με την κομψή, μινιμαλιστική, χωρητικότητα των παραδοσιακών μας περιπτέρων! Κι αν, όπως ήδη συμβαίνει, τα περίπτερα της πλατείας, προκειμένου να συμμορφωθούν με τους δημοτικούς περιορισμούς του ωφέλιμου χώρου τους παύσουν να πουλάνε εφημερίδες και περιοδικά όσοι εκ των Ερμουπολιτών (στους οποίους ταπεινώς πλην ιδιοτελώς καταλέγω την αφεντιά μου) επιμένουν, σε πείσμα του συρμού, να κάνουν χρήση της κτηθείσης κατά την εγκύκλια παιδεία τους αναγνωστικής τους ικανότητας, καταδικάζονται σε άβολες κι ενίοτε ασύμβατες με τις ηλικιακές τους δυνατότητες οδοιπορίες προκειμένου να προσεγγίσουν το αντικείμενο του αναγνωστικού τους πόθου! Ζηλέψαμε, άραγε, την αποκλειστική διάθεση του ημερήσιου και περιοδικού τύπου από ελάχιστα και όχι πάντοτε προσιτά πρακτορεία; Που συναντάμε σε γειτονικούς μας νησιωτικούς οικισμούς, ασύγκριτα επιτέλους μικρότερους της Ερμούπολης; Και που μας κάνει ν' αγανακτούμε οσάκις η δουλειά ή η αναψυχή μας φέρνουν εκεί;
   Μήπως λοιπόν, της θέσης των περιπτέρων της πλατείας επί της (αντι) δημαρχικής κλίνης του Προκρούστη, θάπρεπε να προηγηθούν, στο πλαίσιο της "ανάπλασης του ιστορικού κέντρου" της πόλης μας, άλλα μέτρα; Όπως, εντελώς ενδεικτικά και πρόχειρα, ο κοινωνικοπολιτικώς υπερώριμος πλέον αποκλεισμός των I.Χ. από το ιστορικό μας κέντρο, η αντικατάσταση της παραπέμπουσας σε μικροαστικό λουτροκομπινέ αυστηρώς ομοιόμορφης πλακοστρώσεως μεγάλου τμήματος της πλατείας Μιαούλη, ή (στην περίπτωση της μικροπολιτικής διατήρησης των IX εντός του ιστορικού μας κέντρου) απομάκρυνσή τους από την τέως πιάτσα των ταξί, όπου παρανόμως αλλά με την ανοχή της δημοτικής αρχής, σταθμεύουν, η εκ νέου απόδοση της "Έλλη" στον αμέριμνο περίπατο των Ερμουπολιτών, η αποκατάσταση του σκελέθρου του πρώην ξενοδοχειίου "Κυκλαδικόν"; Μέτρα που επειδή η δημοτική μας αρχή δεν έχει τα κότσια να τα πάρει, εκτονώνει τον αναπλαστικό ριζοσπαστισμό της στραγγαλίζοντας τα περίπτερα κι απογυμνώνοντάς τα από μια παραδοσιακή τους λειτουργία (!)
   Αυτό που θα μπορούσε να γίνει με τα περίπτερα της πλατείας χωρίς ν ' ανατρέψει την παραδοσιακή τους λειτουργία ως εμπορείων του τύπου είναι η, σε συνεργασία με το δήμο, διαμόρφωση των αναγκαίων για τη λειτουργία αυτή χώρων τους με ύφος ταιριαστό προς τη φυσιογνωμία της πλατείας Μιαούλη. Κάτι που είμαι βέβαιος πως δεν θα είχαν αντίρρηση να κάνουν. Αλλά, δυστυχώς, όπως μαθαίνω, ο σχετικός διάλογος ανατέθηκε σε στελέχη της δημοτικής αρχής εμφορούμενα από τη γνωστή δημοκρατική αρχή "Αποφασίζομεν και διατάσσομεν". Κι έχει ήδη οδηγηθεί σε ναυάγιο. O ιδιος ο, υποτίθεται, διαλλακτικότερος και δημοκρατικότερος κ. Δήμαρχος επιμελώς αποφεύγει την "κακοτοπιά" της ανάμιξής του στη συζήτηση. Υποθέτοντας πως έτσι χρεώνει το πολιτικό κόστος του μέτρου αποκλειστικά στους "σκληρούς" και "άκαμπτους" επιτελείς του.