Κι ενώ αυτή η χώρα είχε λύσει όλα της προβλήματα, ανέκυψε ξαφνικά θέμα αντισυνταγματικότητας σε κείμενα σχολικών βιβλίων που διδάσκονται 20 χρόνια στο σχολείο. Oι «σοφοί» του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου ανακάλυψαν πως δυο κείμενα του βιβλίου της Νεοελληνικής Γλώσσας της Δ ' Δημοτικού «βρίσκονται σε δυσαρμονία προς τους στόχους του Συντάγματος και τους νόμους της εκπαίδευσης». Το γεγονός πως τα «παράνομα και αντισυνταγματικά» κείμενα μιλούν το ένα κατά του πολέμου και το άλλο κατά της δουλείας είναι προφανέστατα «σύμπτωση».
   Δεκάδες εκπαιδευτικοί πληροφορήθηκαν πως κακώς επί δυο δεκαετίες δίδασκαν στους μαθητές το κείμενο «Έτσι είναι ο πόλεμος» του Ηλία Βενέζη και το «Δρίμακο». Το μεν πρώτο δείχνει τη φρίκη του πολέμου και είναι μια αντιπολεμική κραυγή ενώ το δεύτερο εξιστορεί τις ταλαιπωρίες του νεαρού Δρίμακου ο οποίος απήχθη από τους Σπαρτιάτες και έγινε Είλωτας, ένα κείμενο που αποτελεί ύμνο στην ελευθερία και τα ατομικά δικαιώματα.
   Είναι προφανές ότι τα δυο κείμενα βρίσκονται σε δυσαρμονία με τη σημερινή κοινωνία η οποία προετοιμάζει τους πολίτες της να είναι έτοιμοι για πόλεμο κατά παντός αλλοφύλου και άρα  τέτοιες «αρλούμπες» μπορεί να υποσκάψουν το ηθικό του στρατεύματος το οποίο πρέπει να έχει το όπλο παρά πόδα για να υπερασπιστεί τα σύνορα (των ΗΠΑ) στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Σερβία και όπου αλλού. Και είναι εύλογο πως δεν μπορεί να «παραμυθιάζει» κανείς τα παιδιά με «φληναφήματα» περί ελευθερίας και ατομικών δικαιωμάτων όταν, μεγαλώνοντας, θα προσγειωθούν ανώμαλα στην πραγματικότητα του μεγάλου αδελφού «ος τα πανθ ' ορά» και προλαμβάνει.
   Το «αφοπλιστικό» επιχείρημα των «παιδαγωγών» πως τα σχολικά κείμενα κόβονται από τη διδακτέα ύλη μετά από εισηγήσεις γονέων οι οποίοι «κατάλαβαν το αντίθετο» από το αντιπολεμικό μήνυμα του Βενέζη (τάδε έφη Γ. Παπαγρηγορίου μέλος του Π.Ι. στην «Ελευθεροτυπία» 2/10/2004) εγείρει ένα ακόμα ζήτημα. Αφού οποιαδήποτε άσχετα με το αντικείμενο άτομα μπορούν να επιβάλλουν την (σωστή ή λάθος) άποψη τους, τότε οι «καθ ' ύλην αρμόδιοι» είναι άχρηστοι, περιττοί και επιζήμιοι εκτός από δειλοί και άβουλοι. Με αυτή τη «λογική» θα πρέπει να έχουν λόγο για την πτήση ενός αεροπλάνου οι επιβάτες αντί του πιλότου, για να χτιστεί ένα σπίτι λόγο για τεχνικά ζητήματα θα έχει ο πελάτης αντί του πολιτικού μηχανικού, ενώ για τη θεραπεία του και τη δοσολογία των φαρμάκων αποκλειστικά υπεύθυνος θα είναι μόνο ο ασθενής κι όχι ο εξειδικευμένος γιατρός. Παρόμοιες βλακείες ευτελίζουν ακόμα περισσότερο το ρόλο των «παιδαγωγών» του Ινστιτούτου οι οποίοι (από τα λεγόμενα του Γ. Παπαγρηγορίου φαίνεται πως) άγονται και φέρονται.
   Όμως, όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πρόφαση για να εξαφανιστούν από τη διδακτέα ύλη τα ελάχιστα ηθικά διδάγματα που διαπλάθουν σωστούς αυριανούς πολίτες. Oι «παιδαγωγοί» του Π.Ι. δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από κείνους τους δάσκαλους «της νεολαίας γδαρτάδες (που) κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες (ώστε) κάθε σημαίας (να) πλαισιώνουν τους ιστούς με ιδεώδεις υποτακτικούς που είναι στο μυαλό νωθροί μα υπακοή έχουν περισσή» όπως έγραφε ο Βολφ Μπίρμαν. Ειδικά το Βενέζη οι κάθε λογής γδαρτάδες τον έχουν βάλει στο στόχαστρο από παλιά. Από το 1998 ο Χρ. Γιανναράς επιδιώκει το κόψιμο του συγκεκριμένου κειμένου ενώ ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιάννης Μαρίνος έχει χαρακτηρίσει το συγγραφέα «υπονομευτή του πατριωτισμού». Έτσι, λοιπόν, οι προφάσεις περί έξωθεν πιέσεων που επικαλούνται οι «σοφοί» μας είναι εκ του πονηρού. Απλά, για να φέρουν στα μέτρα του συστήματος τους μαθητάδες είναι υποχρεωμένοι από την πιο τρυφερή ηλικία να τους κόψουν και τα τελευταία σημεία αναφοράς στην Ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και Πκυρίως- στην ανάγκη καθημερινού αγώνα για την επικράτηση τους. Στους μεσαιωνικής νοοτροπίας καταλόγους απαγορευμένων βιβλίων (indices librorum prohibitorum), που άρχισε να συντάσσει το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, πολύ σύντομα θα μπουν τα κείμενα των Θρησκευτικών που μιλούν για «επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία» και συγγραφείς όπως ο Ελύτης, ο Καζαντζάκης (γνωστός «άπατρις» και «αντίχριστος»), ο Σικελιανός, ο Παλαμάς και, βέβαια, ο Ρίτσος (καλά αυτού του χρειάζεται έτσι κι αλλιώς αφού χαρακτήρισε τον 21ο αιώνα σαν την «πρώτη του Ανθρώπου εκατονταετία» ενώ τα «σαΐνια» του Π.Ι. την θεωρούν σαν «πρώτη της Νέας Τάξης του big brother εκατονταετία»). Στην πυρά, λοιπόν, όσοι στρέφονται κατά του πολέμου και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Στο εξής για το σύστημα τα μόνα επιτρεπτά πονήματα που θα γαλουχούν τη νεολαία με τις «αξίες» των κρατούντων θα είναι το «Mein Kampf» του Χίτλερ, ο «Ηγεμόνας» του Μακιαβέλι, τα άπαντα του μαρκήσιου Ντε Σαντ, οι λόγοι του «πατέρα» του απαρτχάιντ Γιαν Σματς (του οποίου η προτομή «κοσμεί» το ελληνικό κοινοβούλιο), το «Πιστεύω» του Παπαδόπουλου (αυτό που απαγγέλλει ο Κ. Σημίτης από το βήμα της Βουλής), άντε στην έσχατη περίπτωση και το «Φωτιά και τσεκούρι» του σοσιαλαλληθορίζοντος Ευ. Αβέρωφ.
   Αδιάφορο αν η ηγεσία του ΥΠΕΠΘ, μετά την κατακραυγή που σηκώθηκε από βουλευτές, εκπαιδευτικούς και άλλους φορείς, ματαιώσει τη λογοκρισία του αίσχους. Το στίγμα παραμένει καθώς φαίνεται πως το ίδιο το σύστημα ξεπερνά τους διαχειριστές του μπολιάζοντας την κοινωνία με το δηλητήριο του φασισμού, του ρατσισμού, του «άρπαξε να φας και κλέψε να ' χεις» και του «ουμανιστικού»  νοήματος για το «δίκαιο των ισχυρότερων» των οποίων «πατήρ πάντων πόλεμος».

   Για τους πρωτοπόρους του είδους «παιδαγωγούς» το μόνο που μπορεί να τους αφιερώσει κανείς (άσχετα αν δεν το κατανοήσουν) είναι το παρακάτω τραγούδι που έγραψε το 1982 ο Άκης Πάνου και (αμφιβάλλουμε αν το θυμάται) τραγούδησε ο κύριος Νταλάρας:

«Και μπλέκοντας εγκώμια περί τους αθανάτους
Την αίγλη τους, το ύφος τους και το παράστημά τους
Και μπλέκοντας εγκώμια περί τους αθανάτους
Με κεφαλαία τ' όνομα και το παράνομά τους
Και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
Παρέα με παράσιτα και με λακέδες άλλους
Και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
Για τους πολύ σημαντικούς και τους πολύ μεγάλους
Και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
Για μια σταγόνα έλεος πουλώντας την ψυχή του
Και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
Έζησε με το τίποτα και πέθανε μαζί του».