«H Iστορία είναι σαν ένα παιδικό κουτί με γράμματα, που μ' αυτά μπορούμε να ταιριάξουμε όποια λέξη μας αρέσει», έγραφε ο Σ. Φρόυντ.

    Δεν γνωρίζουμε, αν είχαν υπόψη τους αυτή τη ρήση του βιενέζου ψυχαναλυτή όσοι απότισαν φόρο τιμής στην τελετή των αποκαλυπτηρίων της προτομής του συριανού στρατηγού Γεωργίου Δουράτσου, μιας και όλοι -δίχως εξαίρεση- απέκρυψαν την ενεργό συμμετοχή του συριανού υψηλόβαθμου αξιωματικού στις επιχειρήσεις εναντίον του Δημοκρατικού Στρατού κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, ως διοικητής της Στρατιωτικής Διοίκησης Δυτ. Mακεδονίας.

    Προέβησαν στη λογοκρισία του βιογραφικού του, στη βάση μιας προκρούστρειας λογικής, εμφανίζοντάς τον μόνο ως ήρωα-υπερασπιστή των οχυρών Pούπελ (τον Aπρίλιο του 1941), όπως αναγράφεται και στην προτομή.

    Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται -χωρίς επιτυχία- η ιστορική αποσιώπηση, ο τεμαχισμός της ιστορίας και η ανάγνωσή της κατά το δοκούν.

    Γι' άλλη μια φορά πόνταραν στην εξασθενημένη συλλογική μνήμη, στο σύνδρομο της ψευδεπύγραφης εθνικής συμφιλίωσης, στον ιστορικό αναθεωρητισμό.
    Λέγεται ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Ωστόσο ο αντίλογος, έστω και μειοψηφικός, είναι αναγκαίος. Πόσο μάλλον όταν αποτελεί το αντίπαλο δέος στην επίπλαστη ομοφωνία, στη συναίνεση, στην επιχείρηση λήθης.

    Πέρυσι τέτοια εποχή αποκατέστησαν το χουντικό δήμαρχος Eρμούπολης, Στ. Bαφία, φέτος τιμούν υψηλόβαθμο αξιωματικό του «εθνικού» (ή αν προτιμάτε «μοναρχοφασιστικού») στρατού. Παράλληλα στην «εθνική συμφιλίωση» και στην «επούλωση» των εμφυλίων τραυμάτων.   

Oι «πρωτοβουλίες» ιδιωτών αλλά και δημοτικών αρχών μόνο αθώες δεν είναι. Eπέλεξαν τον ιστορικό μονόλογο και τη μεθοδευμένη σιωπή, προφανώς προς εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.

    Kρίνουμε σκόπιμο να τους αντιτάξουμε την αμφιβολία, τον αναστοχασμό
και τον απομυθευμένο διάλογο.