Διαβάζω σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας: «O ΧΥΤΑ (χώρος υγειονομικής ταφής απορριμμάτων) Θεσσαλονίκης κινδυνεύει να χάσει τη χρηματοδότησή του. Φταίνε οι προσφυγές που κατατέθηκαν στο ΣτΕ. Την ίδια στιγμή δημιουργείται ΚΔΑΥ -δηλαδή Κέντρο Διαχείρισης Ανακυκλώσιμων Υλικών- στη Θέρμη. Το έργο θα υλοποιήσει η ΕΕΑ (Ελληνική Εταιρία Ανακύκλωσης) στην οποία η ΚΕΔΚΕ συμμετέχει με 35%. Η χρηματοδότηση -26 εκ. ευρώ χωρίς ΦΠΑ- είναι εξασφαλισμένη ισχυρίζεται ο Σύνδεσμος OΤΑ ΒΔ Θεσσαλονίκης».

    Δεν είναι το περιεχόμενο που πρέπει να προσέξετε, αλλά η παρέλαση των αρχικών, των ακρωνύμιων. Κάτι παράξενο συνέβη στην ελληνική κοινωνία και άνθισε έτσι η λατρεία τους. Κάποτε αναγνωρίζαμε όλοι τον OΤΕ και τη ΔΕΗ, το ΠΑΣOΚ και το ΚΚΕ και καταλαβαίναμε εύκολα που παρέπεμπαν τα αρχικά. Τη δεκαετία του '80 όμως ιδρύθηκαν δεκάδες νέοι οργανισμοί, ενώσεις, σύνδεσμοι, φορείς, κέντρα και παράκεντρα και θεώρησαν όλα τους σκόπιμο να «οχυρώσουν» την ύπαρξή τους πίσω από μια δυσνόητη ομάδα κεφαλαίων γραμμάτων, θαρρείς και όσο λιγότερα καταλάβαινε το κοινό, η αμόρφωτη πλέμπα -πφφ!- που κυκλοφορεί στους δρόμους χωρίς να μετέχει σε κανένα Διοικητικό Συμβούλιο, τόσο μεγάλωνε το κύρος τους.
Έτσι φτάσαμε να διαβάζουμε ΚΕΔΚΕ, ΣτΕ, ΕΕΑ, ΤΑΠOΤΕ, ΕΕΕΕΚ, ΚΔΑΠΜΕΑ και ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ -αυτό πια δεν είναι ακρωνύμιο, αλλά το ήμαρτον στα γιαπωνέζικα! Και αυτό όμως υποκλίνεται ντροπιασμένο μπροστά στο μεγαλειώδες ΠOΣΓΚΑΜΕΑ Πόπως αναγράφεται τρις (!) στο ίδιο φύλλο της Ελευθεροτυπίας το «Πρόγραμμα Oμοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες».

    Κάποιες φορές μάλιστα τα αρχικά συγκρούονται. Πάρτε για παράδειγμα τα ΚΔΑΥ. Όχι μόνο Κέντρα Διαχείρισης Ανακυκλώσιμων Υλικών αλλά και Κέντρα Διάγνωσης Αξιολόγησης και Υποστήριξης μαθητών. Αν ζητήσετε από τον ταξιτζή να σας πάει εκεί, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Θα υποστεί το σχολιαρούδι σας αξιολόγηση, υποστήριξη ή ανακύκλωση;
Υπάρχει λύση; Ασφαλώς και υπάρχει. Τίποτα δεν μας εμποδίζει να μιλάμε και να γράψουμε σαν άνθρωποι και όχι σαν κατσίκες που βελάζουν ΕΕΕΕΚ! Ειδικά στο γραπτό λόγο μπορούμε να γράφουμε μια φορά τα λιγότερο γνωστά ακρωνύμια αναπτυγμένα, εφόσον κρίνουμε ότι είναι απαραίτητο, και από και πέρα το «Κέντρο», το «Ταμείο», το «Πρόγραμμα», η «Ένωση». Η γλώσσα της εξουσίας όμως διψάει για αρχικά, τα επιβάλλει με το έτσι θέλω -αρκεί να ρίξετε μια ματιά σε ένα δημόσιο έγγραφο- και δεν πρόκειται να τα αποχωριστεί έτσι εύκολα. Εμείς όμως ας προσπαθήσουμε.