Πώς γίνεται οι ζωές τέτοιων ανθρώπων
να βρίσκονται στα χέρια τέτοιων ηλιθίων;
  ...Όλα αυτά θα έκαναν τον κόσμο
να νοιώσει ντροπή που ζει σε μια χώρα
όπου η δικαιοσύνη είναι ένα παιχνίδι»
                          Bob Dylan "Hurricane"

Λένε πως η αθλιότητα (όπως και το κακό) όσο βαθιά κι αν την θάψουν, έχει την ιδιότητα να εμφανίζεται δυναμικά στο προσκήνιο. Αυτή η άποψη επιβεβαιώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο όχι μια αλλά αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα. Η φρικτή πραγματικότητα εκδικείται την εικονική κουρελιάζοντας το κίβδηλο προσωπείο της ευρωπαϊκής  «υπεραναπτυγμένης» Ελλάδας που μας πλασάρουν οι ντίλερς του κοσμοπολιτισμού.

***

Περίπτωση 1η: Ένα ελικόπτερο Σινούκ, από αυτά που θεωρούνται «ακατάριπτα», μεταφέρει 17 ζωές στον Άδη. Ανάμεσα τους βρίσκεται ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Το τραγικό συμβάν αποκαλύπτει στο ευρύ κοινό φοβερά πράγματα που γνώριζαν οι αρμόδιοι αλλά τα έκρυβαν με το ίδιο τρόπο που οι γάτες σκεπάζουν τα περιττώματα τους. Το πανελλήνιο έμαθε πως τα «απολύτως ασφαλή» Σινούκ είχαν κατασκευαστικά προβλήματα για τα οποία η εταιρία είχε ειδοποιήσει την πελατεία της. Μάλιστα, οι Βρετανοί είχαν ακυρώσει μια μεγάλη  παραγγελία τέτοιων ιπτάμενων φέρετρων.
Μόνο τρεις τριτοκοσμικές χώρες αγνόησαν αυτά τα προβλήματα και προχώρησαν
στην αγορά ελικοπτέρων. Πρώτη και καλύτερη η Ελλάδα. Αν κάποιος σκεφθεί πως από αυτή την ενέργεια κάποια χρήματα άλλαξαν τσέπες (ή μάλλον τραπεζικούς λογαριασμούς), είναι σίγουρα «παρανοϊκός» και «κακόβουλος».
Μετά την πτώση, η κοινή γνώμη ανακάλυψε το απερίγραπτο αλαλούμ μεταξύ κρατικών υπηρεσιών που σχετίζονται με την ασφάλεια της χώρας. O πολίτης δεν ήξερε αν πρέπει να γελάσει ή να πάρει «παραμάζωμα» τους «ελεγκτές» εναέριας κυκλοφορίας οι οποίοι έχασαν ένα όχημα μεταφοράς VIP και έριχναν «μπινελίκια» στο νεκρό πιλότο (ίσως για να καλύψουν αυτό τους το ατόπημα λίγες μέρες αργότερα έστειλαν ένα ελικόπτερο να ψάξει να βρει τον... εαυτό του!). Φυσικά οι «αρμόδιοι» -και οι πρώην και οι επόμενοι-
επιδόθηκαν στο γνωστό σπορ της επίρριψης ευθυνών ο ένας στον άλλο χωρίς κανείς τους να έχει τη στοιχειώδη ευθιξία να πάει οριστικά στο σπίτι του.

Περίπτωση 2η: Υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣOΚ εξασφαλίζουν μεταγραφές για τα παιδιά τους που σπουδάζουν σε σχολές της «άλλης Ελλάδας» επινοώντας απίθανους λόγους που καμιά σχέση δεν έχουν με τη νομιμότητα. O ένας ξεμπροστιάζει τον άλλο και το πανελλήνιο βεβαιώνεται πως τα «δικά μας παιδιά» είναι περισσότερο ίσα από τα παιδιά των «ανωνύμων». Κάποιες παραιτήσεις που ακολουθούν ένθεν κακείθεν περισσότερο γελοιοποιούν την κατάσταση παρά λύνουν το πρόβλημα. Στους πολίτες παγιώνεται πλέον η πεποίθηση πως οι νόμοι περί ισονομίας και ισοπολιτείας γίνονται μόνο για το θεαθήναι και για να δικαιολογείται ο μισθός 289 βουλευτών.

Περίπτωση 3η: Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά η μαθηματική εξίσωση του θανάτου: «άθλιο οδικό δίκτυο + νταλίκα + λεωφορείο με μαθητές = θάνατος (των μαθητών)». Στον επικίνδυνο δρόμο του Μαλιακού, που αποκαλείται και «πέταλο του θανάτου», αφήνουν την τελευταία τους πνοή 7 δεκαπεντάχρονοι ενώ πολλοί συμμαθητές τους τραυματίζονται επειδή ο οδηγός μιας νταλίκας επιλέγει αυτό το σημείο για να γίνει Σουμάχερ. Μόνο τότε  όλοι θυμούνται πως αυτός ο δρόμος έχει να φτιαχτεί 41 χρόνια και πως 11 χρόνια τώρα έχει εξαγγελθεί η διαπλάτυνση του. Μόνο τότε θυμούνται πως υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν σ' έναν άπειρο 21χρονο να μεταφέρει ανθρώπους και επιβάλλουν σ' έναν 60χρονο συνταξιούχο να παραδίδει το δίπλωμα του αντί
να τρέχει δαιμονιωδώς στην (κατ' ευφημισμόν) εθνική οδό. Oι αρμόδιοι για μια ακόμη φορά σφυρίζουν αδιάφορα για τις ευθύνες του κράτους. Μόνη εξαίρεση η κα Τ. Αντωνίου η οποία με παλικαριά παραδέχεται την εγκληματική αδιαφορία των κυβερνήσεων (ίσως επειδή ουδέποτε ανέλαβε χαρτοφυλάκιο κι έτσι δεν μπολιάστηκε με τον παχυδερμισμό που αρμόζει σ' έναν «δημόσιο φορέα»). Πάνω στα φέρετρα των αθώων παιδιών εξαγγέλλονται μέτρα, όπως ακριβώς είχε γίνει και στο σφαγείο των Τεμπών, μέχρι να ακουστεί το επόμενο «έκτακτο δελτίο ειδήσεων». Γιατί, πολύ απλά, αυτά δεν ήταν «δικά τους» παιδιά, ήταν τα αποπαίδια τους. Ήταν όμως δικά μας
παιδιά, ελληνικά μπουμπούκια που δεν τ' άφησε ν' ανθίσουν η δική τους εγκληματική αδιαφορία.

***

Αυτά τα τρία περιστατικά, που είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου, δείχνουν πως δεν «υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας», αλλά ολόκληρο το σώμα έχει γαγγραινιάσει. Το Ελληνικό κράτος είναι ένας Κρόνος που τρώει τα παιδιά του. Για την ακρίβεια, ταΐζει τα «δικά του» παιδιά με τις σάρκες των υπολοίπων. Δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν, άνθρωποι φορτώθηκαν σε λεωφορεία (7 το πλήρωσαν με τη ζωή τους) για να γεμίσουν τα άδεια στάδια, οι πολίτες ετοιμάζονται για νέες εποχές λιτότητας χωρίς να βλέπουν «φως στην άκρη του τούνελ». Κι όλα αυτά γιατί; Για να βολεύονται οι Πράσινοι, οι Βένετοι και τα παιδιά τους.
Oι πολίτες έχουν αηδιάσει από αυτή την κατάσταση. Δεν ανέχονται άλλο να ζουν «σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη είναι ένα παιχνίδι». Αυτοί θυμούνται πως «υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε» όπως έλεγε ένα παλιό εύστοχο σύνθημα που παπαγάλιζε υποκριτικά η ΝΔ. Είναι η Ελλάδα με τους πολίτες νοικοκύρηδες να διαφεντεύουν τον τόπο τους, μια Ελλάδα στην οποία δεν χωρούν τα «λαμόγια» και οι «ματσαράγκες». Δηλαδή μια Ελλάδα που δεν θα κουμαντάρεται από Πράσινους και Βένετους, αλλά από κυβερνήσεις που θα βγαίνουν από τα σπλάχνα του λαού, θα κυβερνούν με το λαό και κυρίως για το λαό. Κι αυτή η Ελλάδα αφυπνίζεται ξανά βλέποντας πως ο κατήφορος των μέχρι σήμερα κυβερνώντων την έχει φέρει «στον πάτο».
Το ευτύχημα είναι πως όταν κάποιος «πιάσει πάτο» δεν μπορεί να πάει χαμηλότερα. Είναι υποχρεωμένος να ανέβει.