Ο συριανός στρατηγός Γεώργιος Δουράτσος δεν τερμάτισε τη σταδιοδρομία του στο Ρούπελ. Τη συνέχισε μέχρι του 1950. Δηλ. μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Στον οποίο συμμετέσχε, μαχόμενος επίσης στην πρώτη γραμμή, από τις τάξεις του κυβερνητικού (εθνικού) στρατού. Γιατί αυτή η συνέχεια της σταδιοδρομίας του παραλείφθηκε από τα βιογραφικά του που αναπτύξατε στους πανηγυρικούς σας; Αν, όπως υποθέτω, για να μην αναξεστούν οι πληγές του ολέθριου εμφύλιου μίσους της δεκαετίας του '40, δε θα συμφωνήσω μαζί σας. Όχι γιατί η εθνική συμφιλίωση προϋποθέτει αμοιβαιότητα λήθης που, τουλάχιστον ένα μέρος της άλλης πλευράς αρνείται να προσφέρει. Επιμένοντας όχι μονάχα στα μνημόσυνα των θυμάτων της αλλά και στην ιδεολογική ορθότητα και στην ιστορική δικαίωση της στάσης της. Αλλά γιατί καμιά μείζων υπέρβαση ιστορικών διχασμών δεν μπορεί να στηριχτεί σε «γαργάρες» ούτε των εκατέρωθεν ηρωισμών ούτε των εκατέρωθεν αμαρτημάτων. Στο κάτω - κάτω η υπόθεση, υπέρ της οποίας πολέμησε ο Γεώργιος Δουράτσος, η αποφυγή επιβολής στη χώρα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, ήταν εκείνη που ιστορικά δικαιώθηκε! Δεν θα πρέπει να ντρεπόμαστε γιατί δεν έκανε λάθος!!!