Όταν η συλλογική μνήμη έχει αδυνατίσει τόσο πολύ, μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει. Αυτό θα πρέπει να πίστεψε ο κος Δεκαβάλλας όταν χωρίς ντροπή έστειλε το μήνυμά του για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου 1974.
   Στο μήνυμά του ο δήμαρχος Ερμούπολης, μετά από ένα δεκάρικο για την αξία του δημοκρατικού πολιτεύματος, προσθέτει πως τιμά «τους ήρωες που θυσιάστηκαν για να μας παραδώσουν την σκυτάλη της δημοκρατίας».
   Το πόσο πολύ τιμά ο κος Δεκαβάλλας και η παράταξή του τους αγωνιστές της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας το έδειξαν πριν ένα χρόνο όταν, στο πρόσωπο του εγκάθετου από τους δικτάτορες «δημάρχου» Σταύρου Βαφία, εξάγνισαν το γύψωμα του ελληνικού λαού από αυτούς που επέβαλαν ένα καθεστώς που «καταστρατηγεί την πραγματική δυνατότητα του πολίτη να συμμετάσχει στην πολιτική ζωή και τον θεωρεί ως ένα απλό εξάρτημα».
   Έχουμε δηλώσει και παλιότερα πως είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέγει «με ποιους θα πάει και ποιους θ' αφήσει». Ο κος Δεκαβάλλας και σχεδόν όλη η παράταξή του διάλεξαν πλευρά. Όμως πάει πολύ να δηλώνουν πως «διαφυλάττουν την ισορροπία των δημοκρατικών θεσμών και την προστατεύουν». Αν μη τι άλλο, δεν μπορεί κανείς να τιμά τους αγωνιστές που θυσίασαν ακόμα και τη ζωή τους για τη Δημοκρατία και ν' απλώνει ταυτόχρονα χέρι σ' εκείνους που συνέβαλλαν στα βασανιστήρια και τις διώξεις. Σ' εκείνους που ύμνησαν και δικαιολόγησαν την τυραννία.
   Δεν πρόκειται να σχολιάσουμε τα φληναφήματα του δημάρχου ο οποίος δηλώνει ότι πιστεύει στην ουσιαστική συμμετοχή του πολίτη «μέσα από τη δημοκρατική αρχή και την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, την αρχή της πολιτικής ελευθερίας και την αρχή της ισότητας». Αυτό που μας εξοργίζει ειναι η «απειλή» του πως θα προσπαθήσει να μεταλαμπαδεύσει στις επόμενες γενιές αυτά του τα «οράματα».
   Σε τελική ανάλυση, καλό είναι οι εγκατεστημένοι στο σπίτι του κρεμασμένου πορτραίτου του χουντοδημάρχου να μη μιλάνε για σκοινί.