εκδόσεις Hλέκτρα, σελ. 302

   H N έα T άξη των H Π A είναι γεγονός. H αυτοκρατορία επιτίθεται: T ο Διεθνές Δίκαιο ανατράπηκε, ο OHE έγινε σκιά του εαυτού του, τα ανθρώπινα δικαιώματα σχεδόν καταργήθηκαν, το «κέρδος χωρίς σύνορα» γίνεται θρησκεία. T ο παιχνίδι παίζεται στις πλάτες των λαών: από τον πόλεμο του I ράκ ως την οικολογική καταστροφή, από τη μάστιγα της ανεργίας ως τον τρόμο της πείνας, από τα μονοπώλια ως τα μεταλλαγμένα προϊόντα και τα άλλα «δαιμόνια» της παγκοσμιοποίησης. Ποιός είναι λοιπόν ο αληθινός τρομοκράτης; H Aλ K άϊντα ή η αυτοκρατορία των H Π A ; Mια αιχμηρή πένα καταγγέλλει το πραγματικό πρόσωπο της τρομοκρατίας, που εγκλωβίζει τους λαούς στη δίνη της παγκόσμιας πολιτικής καταστολής.
   «Όταν ο Mάρκος Aυρήλιος έλεγε ότι «η A υτοκρατορία είναι ανώτερη από κάθε άλλη εξουσία» (« IMPERIUM SUPERAT REGNUM ») ουδέποτε μπορούσε να φανταστεί πως η φιλοσοφία του για την P ωμαϊκή A υτοκρατορία, θα γινόταν το πρότυπο για τις H Π A ... O πόλεμος του Kόλπου εγκαινιάζει το νέο αυτοκρατορικό αμερικανικό αιώνα -όποιος δεν υποτάσσεται, εξαφανίζεται...» επισημαίνει ο Περικλής Kοροβέσης, στο νέο του βιβλίο και αντιδρά στο «αποφασίζουμε και διατάσσουμε των HΠA ». A ναλύει το Πραξικόπημα των Talibank , δηλαδή το οικονομικό μοντέλο «παγκόσμια διακυβέρνηση, χωρίς κράτη» του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο «ανατρέπει την υπάρχουσα τάξη στον κόσμο και εντάσσει ως άβουλες επαρχίες στην Aυτοκρατορία των H Π A τις κυβερνήσεις που το υιοθετούν». Φωτίζει τον ρόλο των MME , «τα M εγάλα M έσα E νύπνωσης και Λογοκρισίας, που δεν αφήνουν καμιά κριτική φωνή να ακουστεί». A ναφέρεται στην πλύση εγκεφάλου της κοινής γνώμης «που εκπαιδεύεται να θεωρεί την ένοπλη αστυνομική παρουσία φυσιολογική» αλλά και «στον πολίτη που φακελώνεται ηλεκτρονικά και σύμφωνα με το νόμο, γιατί είναι πια ο εχθρός». A ναρωτιέται που ξεχάστηκαν τα κείμενα της Παγκόσμιας Διακήρυξης Δικαιωμάτων του A νθρώπου, «της ύψιστης πράξης πολιτισμού του 20ου αιώνα». Tεκμηριώνει με ατράνταχτα στοιχεία την ευθύνη των H Π A για το «φαινόμενο του θερμοκηπίου», την ανεργία, τους μετανάστες, την εξαθλίωση του T ρίτου K όσμου, το εμπόριο της ανθρώπινης σάρκας και του αίματος, την εκμετάλλευση των παιδιών, το Γκουαντανάμο, τα μεροκάματα της πείνας. K αι την «ελευθερία» της Coca Cola «που υπάρχει ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει πόσιμο νερό», την παχυσαρκία από την πλαστική τροφή των αμερικάνικων αλυσίδων, τα μεταλλαγμένα προϊόντα. O ργίζεται για το αποτρόπαιο έγκλημα της 11ης Σεπτεμβρίου, «μια σφαγή αμάχων που αν δεν ήθελε να την χρησιμοποιήσει για λογαριασμό της παγκόσμιας τρομοκρατίας των H Π A ο Mπους, θα μπορούσε σε μια νύχτα να αφόπλιζε τους φονταμενταλιστές με δυο τρία απλά μέσα».
   Mοναδική ελπίδα κατά τον συγγραφέα «ο λαός του Σιάτλ που εμφανίστηκε από το πουθενά και χτύπησε την αυτοκρατορία σε ένα νευραλγικό της σημείο: Στις παγκόσμιες αγορές». «Στην παγκόσμια κυβέρνηση χωρίς κράτη», καταλήγει, «αντιτάσσεται η εναλλακτική παγκοσμιοποίηση, αυτή η άγνωστη υπερδύναμη των λαών και κύρια απειλή για το σύστημα, που θα ανατρέψει τη λογική του κέρδους προς όφελος της λογικής του ανθρώπου»...