Ελάχιστος χρόνος απομένει πλέον για την έναρξη των O λυμπιακών αγώνων, αυτής της φιέστας των πολυεθνικών εταιριών που οι «Πανέλληνες πλην Λακεδαιμονίων» έχουν αναγορεύσει σε «ύψιστο εθνικό στόχο». Μετά, λοιπόν, από αιώνες «ξενητιάς», οι O λυμπιακοί επιστρέφουν στη γενέτειρα τους όπου (σύμφωνα με τις ελπίδες κάποιων αφελών) θα ξαναβρούν το χαμένο τους σκοπό.
   Όμως, αυτό το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» φαίνεται πως έχει προ πολλού εκπνεύσει ή έχει παραμείνει φυλακισμένο στα στενότατα όρια της O λυμπίας. O ι μοντέρνοι αγώνες αποτελούν χρόνια τώρα τον παράδεισο των πολυεθνικών εταιριών οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις (λέγε με Ατλάντα) επιβάλλουν και τον τόπο διεξαγωγής τους. Προϊόντα διακινούνται, αθλητικά είδη διαφημίζονται, ακόμα και η πολιτική παίρνει το «μεζέ» της από το παγκόσμιας εμβέλειας γεγονός (σ.σ. απόδειξη οι « O λυμπιακοί» αγώνες του Λος Άντζελες).
   Στους φετινούς αγώνες, αντί για το αθάνατο πνεύμα, έρχεται στη χώρα μας το πνεύμα του Μεγάλου Αδελφού. Σε «κομψή» γλώσσα αυτό ονοματίζεται «ασφάλεια» των αγώνων. Χωρίς υπερβολή για κάθε αθλητή θα αντιστοιχούν 40 ασφαλίτες ενώ κάθε θεατής θα έχει και τον προσωπικό του σμπίρο. Αυτά μόνο σε επίπεδο έμψυχου δυναμικού πρακτόρων και πρακτορίσκων όχι μόνο εγχώριων (οι οποίοι και λίγοι είναι και «ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι») αλλά και Αμερικανών, Βρετανών, και άλλων «φυλών του Ισραήλ».
   «Με αεροπλάνα και βαπόρια» (εσχάτως και με Ζέππελιν) όλοι «οι φίλοι οι παλιοί» για μήνες θα τριγυρνάνε στα σκοτάδια παρακολουθώντας και ρουφιανεύοντας ό,τι θα κινείται μέσα στην ελληνική επικράτεια προστατεύοντας τους κρατούντες από τους «τρομοκράτες» πολίτες. Κι επειδή αυτοί οι «τρομοκράτες» δεν θα λουφάξουν μετά τη τελετή λήξης (αντίθετα, η οικονομική και εργασιακή ύφεση που αναμένεται από το φθινόπωρο είναι βέβαιο πως θα προκαλέσει πλήθος «τρομοκρατικών» ενεργειών όπως απεργίες, διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις και «άλλα δεινά»), τα μάτια και τα αυτιά του «φιλάθλου»   Μεγάλου Αδελφού θα συνεχίσουν να μένουν ανοιχτά αν δεν βρεθούν ενεργοί πολίτες να τα «στραβώσουν».
   Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά τα υψηλής τεχνολογίας σύνεργα των ρουφιάνων ο ελληνικός λαός θα τα χρυσοπληρώσει κιόλας. Πρέπει να είμαστε ο μόνος λαός που πληρώνει αδρά τους χαφιέδες που θα τον βάλουν στο γύψο. Από τα χρόνια της «Γαληνοτάτης Δημοκρατίας» (όπως την περιγράφει ο Μ. Ζεβακό στη «Γέφυρα των Στεναγμών») έχει να φανεί κράτος στο οποίο η ρουφιανιά γίνεται το ύψιστο κρατικό «λειτούργημα» και πληρώνεται αδρά από τα ίδια τα υπό παρακολούθηση «υποκείμενα».
   Όμως, πέρα από τα ποσά για τα «μέτρα ασφαλείας», η χώρα βυθίζεται σε χρέη δυσβάσταχτα για τους πολίτες πληρώνοντας φούμαρα όπως η στέγη Καλατράβα και άλλα «αθλητικά ιδεώδη» τα οποία κόστισαν στον ελληνικό λαό τα τριπλάσια απʼ όσα θα πλήρωναν οι «κουτόφραγκοι» αν τα έκαναν στις χώρες τους. Με τα δις που αποκόμισαν από αυτά, τα τρωκτικά των «μεγάλων έργων» παίρνουν πλέον τη θέση τους στην κοινωνία των οικονομικά ισχυρών όπως ακριβώς και οι προπάτορες τους που πλούτισαν από τα μεταπολεμικά έργα «ανοικοδόμησης». O ι φιέστες της έναρξης και της λήξης, οι τηλεπικοινωνιακές κακογουστιές της κας Αγγελοπούλου και των παχυλά αμειβομένων κολαούζων της θα κοστίσουν όσο δεκάδες σχολεία και νοσοκομεία,   όσο εκατοντάδες προγράμματα κοινωνικής και εργασιακής πολιτικής. Θα ήταν, όμως, «εθνική μειοδοσία» αν στερούσαμε την ανθρωπότητα από τη γκλαμουριά των αγώνων για να ανακουφίσουμε μια φούχτα «ψοφοδεών» Ελλήνων. Στο κάτω κάτω, ο σοφός λαός δεν λέει ότι «μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος»;
   Είναι φανερό πως και αυτή η O λυμπιάδα, όπως και οι προηγούμενες, δεν αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας. Γίνεται για να αυγατίσουν τα κέρδη τους οι εταιρίες και να κερδίσουν μια θέση «στην αιωνιότητα» κάποιοι κομπλεξικοί που εκμεταλλεύονται τα όνειρα των Ελλήνων για διακρίσεις για να αυτοπροβληθούν. O ι μεγαλοστομίες για αθλητικά ιδεώδη και ευγενείς άμιλλες είναι για λαϊκή κατανάλωση.
   Η όξυνση των προβλημάτων που ταλανίζουν τη χώρα δεν θα απαλυνθεί όσα χρυσά μετάλλια κι αν έρθουν. Όπως δεν άλλαξε τίποτα στην καθημερινή ζωή μας η σχεδόν παραμυθένια κατάκτηση του EURO 2004 από την Εθνική μας (μια κατάκτηση η οποία δεν κόστισε κιόλας στον ελληνικό λαό τα μαλλιά της κεφαλής του όπως η φιέστα της O λυμπιάδας).». Ήδη η χώρα μας κατέκτησε τα πρώτα της χρυσά μετάλλια: στην υποτέλεια, τη χαφιεδολαγνεία, την υπερχρέωση και το καραγκιοζιλίκι.
   Όσοι, διαβάζοντας τις παραπάνω σκέψεις, κουνάτε το κεφάλι συγκαταβατικά, ανήκετε (όπως και ο γράφων) στην (όχι και τόσο ευκαταφρόνητη) κατηγορία των «Λακεδαιμονίων», πιθανώς και των «αντεθνικών στοιχείων» που δεν συγκινούνται από «οράματα» και «Μεγάλες Ιδέες». Είναι πιθανό να λοιδορηθείτε   και να κατηγορηθείτε ακόμα και για σαμποτάρισμα των εθνικών μας στόχων. Υπομονή. Τα πάθη σας θα κρατήσουν ένα μήνα. Μετά όλοι θα σας υπερκεράσουν σε επιχειρήματα μόλις θα φανεί γυμνή η πικρή αλήθεια.
   Όσοι αναλάβατε ήδη τον λίθο του αναθέματος κατά των «προδοτικών» για τα ιδεώδη του έθνους απόψεων, κάνετε λίγη υπομονή. Ξαπλώστε αναπαυτικά στον καναπέ και παρακολουθήστε τις επιδόσεις των αθλητών μας σαν ψυχαγωγικό διάλειμμα μεταξύ των λόγων της κας Γιάννας, της κας Ντόρας και των άλλων   ηγετών του ολυμπιακού ιδεώδους. Απολαύστε τα μετάλλια και τις επιδόσεις του Κεντέρη, του Δήμα, της Θάνου και των άλλων παιδιών. Στο κάτω κάτω, θα τα χρυσοπληρώσετε. Μην ανησυχείτε. O λογαριασμός θα σας (και θα μας) έρθει τον O κτώβρη. Και θα αφορά εμάς, τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας.
Παναγιώτης Ζαβουδάκης