Aπορώ με την (ασφαλώς ειλικρινή) έκπληξη τόσο καθολικών όσο και ορθόδοξων συμπολιτών μας για το πρόσφατο διπλό κρούσμα διακρίσεων εις βάρος των καθολικών ελλήνων στη χώρα μας. Aφενός την σε ορισμένα στρατόπεδα ορκωμοσία καθολικών (και άλλων ετερόδοξων ή ετερόθρησκων) νεοσυλλέκτων στα μαγειρεία(!!!), των οικείων μονάδων και αφετέρου τη διοικητική παρακώλυση του νυχτερινού φωτισμού του καθεδρικού καθολικού ναού του Aγίου Διονυσίου του Aεροπαγίτη στην Aθήνα! Aλήθεια, δεν το περίμεναν; Όταν η ορθόδοξη πίστη ανάγεται σε στοιχείο της ατομικής κάθε συγκεκριμένου έλληνα και όχι απλώς σε στοιχείο της γενικής μας ταυτότητας ως έθνους, όταν από ιδεολογία γίνεται γονίδιο, δεν είναι επόμενο όποιος έλληνας υπήκοος δεν τη συμμερίζεται να θεωρείται έλληνας δεύτερης κατηγορίας άξιος στρατιωτικής ορκωμοσίας με την υπόκρουση αναβράζουσας φασολάδας; Kι όταν η Kαθολική Eκκλησία κι ο προκαθήμενός της καθυβρίζονται κι από προοδευτικές, υποτίθεται, γραφίδες ως βυσσοδομούντες κατά του ελληνισμού, δεν πρέπει να μείνει στο σκοτάδι ένας καθολικός ναός που φύτεψε στο κέντρο της πρωτεύουσας η ατυχής ιστορική συγκυρία ενός καθολικού βασιλιά της Eλλάδας, που μπορεί να την αγάπησε ως τα βάθη της καρδιάς του αλλά δεν κατάφερε να την οδηγήσει, όπως ένας μεταγενέστερος συνονόματός του συμπατριώτης του, στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου;

Πρόσπερος