Δεύτερη στη σειρά ζωντανή ηχογράφηση για το μεγάλο βρετανό ντράμερ Bill Bruford και το συγκρότημά του Earthworks
Bill Bruford ' s Earthworks: « Random Acts Of Happiness» (Summerfold)
O ντράμερ Bill Bruford είναι πολύ γνωστός στους φίλους του ροκ αφού ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Yes και συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τους King Crimson. Όμως ο ίδιος πάντα θεωρούσε τον εαυτό του τζαζ μουσικό και οι Earthworks είναι το όχημα που τον οδηγεί στο μουσικό του όραμα εδώ και είκοσι σχεδόν χρόνια. Το 2002 οι Earthworks κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό διπλό λάιβ «Footloose and Fancy Free». Η νέα τους δουλειά «Random Acts Of Happiness» είναι κι αυτή ζωντανά ηχογραφημένη, κάτι που δεν το συναντάμε συχνά και που αν μη τι άλλο φανερώνει την αντίληψη του Bruford για τη τζαζ. Από τεχνική άποψη η ζωντανή ηχογράφηση δε διαφέρει γι αυτόν και πολύ από εκείνη στο στούντιο, γιατί δε χρησιμοποιεί όπως πολλοί άλλοι το στούντιο σαν «ένα επιπλέον όργανο» και τις περισσότερες φορές ηχογραφεί κι εκεί μια και έξω. Τι καλύτερο λοιπόν από το να κάνει το καινούριο του άλμπουμ παίρνοντας ώθηση από την ανταπόκριση του ακροατηρίου και μάλιστα σε ένα άψογο ηχητικά χώρο όπως το κλαμπ Yoshi ' s στο Όκλαντ της Καλιφόρνια; Εκτός από τον καλύτερο ήχο του το «Random Acts Of Happiness» παρουσιάζει δύο ακόμη βασικές διαφορές σε σχέση με το «Footloose and Fancy Free». Η πρώτη είναι ότι τον Patrick Clahar έχει αντικαταστήσει ο εξαιρετικός σαξοφωνίστας Tim Garland (πρώην μέλος των Origin του Chick Corea) που παίζει ακόμη φλάουτο και μπάσο κλαρινέτο. Και η δεύτερη ότι ενώ το προηγούμενο άλμπουμ βασιζόταν στις πρόσφατες δουλειές των Earthworks, το καινούριο περιλαμβάνει υλικό από την πρώτη περίοδο του γκρουπ και νέες συνθέσεις, από τις οποίες οι περισσότερες ανήκουν στον Garland. Η παρουσία του Garland με το εμπνευσμένο του παίξιμο αλλά και τις πανέμορφες συνθέσεις του είναι πραγματικά λαμπερή. O Bruford για μια ακόμη φορά μαγεύει με την πολυρυθμία, την εκπληκτική ακρίβεια και τη μελωδικότητά του. «Πάντα πίστευα ότι αυτά που παίζω στα τύμπανα είναι από μόνα τους μικρές συνθέσεις» λέει ο ντράμερ, και αρκεί να ακούσει κανείς το μονόλογό του στο «With Friends Like These", τα σόλο του στο «Bajo Del Sol" και το «TramontanaΣ και τον τρόπο που κατευθύνει ρυθμικά το «White Knuckle WeddingΣ και το " Modern Folk" για να πειστεί για του λόγου το αληθές. Η τέλεια, σχεδόν ενστικτώδης συνεργασία του πιανίστα Steve Hamilton και του μπασίστα Mark Hodgson συμπληρώνει αυτό το υπέροχο ακουστικό φιούζον κουαρτέτο. Η πρόσφατη αποχώρηση του αρμονικού στυλοβάτη του γκρουπ Steve Hamilton (τη θέση του πήρε ο νεαρός ουαλός πιανίστας Gwilym Simcock), κάνει τους Earthworks να αλλάζουν πλέον μορφή, κρίνοντας όμως από όσα έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα είναι σίγουρο ότι η πορεία τους θα εξακολουθήσει να είναι το ίδιο δημιουργική.
BILL BRUFORD
«M ' αρέσει να ηχογραφώ ζωντανά»
O Bill Bruford βρισκόμενος στο μέσο της μεγάλης περιοδείας του με τους Earthworks σε Ευρώπη και Αμερική μάς παραχώρησε μια αποκλειστική συνέντευξη.
Ξεκίνησες παίζοντας αρτ-ροκ. Παρακολουθείς τι συμβαίνει σήμερα στο ροκ; Πώς σου φαίνεται η σημερινή σκηνή;
Για μένα υπάρχουν κάποια προβλήματα στη ροκ σκηνή σήμερα. Με λίγα λόγια το ροκ ενηλικιώθηκε, έγινε εμπορεύσιμο και τράβηξε το ενδιαφέρον επενδυτών που θέλουν να κάνουν γρήγορη απόσβεση των κεφαλαίων τους και αναλυτών της αγοράς που παρακολουθούν τις τιμές των μετοχών των δισκογραφικών εταιριών στο χρηματιστήριο. Oι τιμές των μετοχών παραμένουν υψηλές όταν οι εταιρείες είναι επικερδείς. Oι εταιρείες είναι επικερδείς όταν τυποποιούν το προϊόν. Για μας τους ντράμερ αυτό μεταφράζεται σε περιορισμό των ρυθμών και σε μικρότερη ποικιλία στα τέμπο που θεωρούνται «επιτρεπτά» να παίξουμε. Όταν ξεκίνησα δεν υπήρχε τέτοιο πρόβλημα. Η μουσική ήταν ουσιαστικά ερασιτεχνική και κανείς δεν είχε ακόμη διανοηθεί ότι θα μπορούσε να εφεύρει κάτι σαν τις Spice Girls. Επομένως ο χαρακτήρας της μουσικής βιομηχανίας έχει αναστραφεί μετά από τη σύντομη και παρεκκλίνουσα περίοδο γενναιοδωρίας στα τέλη της δεκαετίας του '60 και τη δεκαετία του '70. Έτσι απέβαλε την ινδική μουσική, την κλασική, τη τζαζ, την ηλεκτρονική και όλα όσα έκαναν τα πράγματα τόσο ενδιαφέροντα για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αφήνοντας μόνο τον τραγουδιστή, τον παραγωγό και το συνθέτη, που αποτελούν πλέον την «Αγία Τριάδα» της ποπ μουσικής.
Έτσι οδηγήθηκα στην ειλικρίνεια, τη διαφάνεια και την αμεσότητα της ακουστικής αυτοσχεδιαζόμενης τζαζ. Πάντως η διάκριση ανάμεσα στο ροκ και τη τζαζ είναι πια μάλλον ξεπερασμένη. Μια ουσιαστικότερη διάκριση είναι αυτή ανάμεσα στη μουσική που παίζεται ζωντανά και τη μουσική που βασίζεται στα κομπιούτερ. Η πρώτη αποτελεί πρότυπο για κοινωνική συνεργασία υψηλού επιπέδου, ενώ η δεύτερη για υψηλού επιπέδου συνεργασία με ένα κομπιούτερ. Καθένας μπορεί να κάνει την επιλογή του. Παρατηρώ ότι η ανελέητη προώθηση της μουσικής που βασίζεται στα κομπιούτερ, που καθένας μπορεί να φτιάξει στην κρεβατοκάμαρά του, το μόνο που κάνει είναι να αναδεικνύει τα προσόντα του αυτοσχεδιαστή, του μουσικού που αντιδρά και επικοινωνεί άμεσα. Σιγά σιγά αυτοί οι άνθρωποι θα γίνονται όλο και πιο σπάνιοι και επομένως πιο πολύτιμοι, αφού χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να μάθεις ένα όργανο και δεν είναι πολλοί πια αυτοί που έχουν την απαιτούμενη υπομονή.
Πώς έκανες το πέρασμα από το ροκ στη τζαζ;
Μεγάλωσα με τη τζαζ από τα δώδεκά μου, παρακολουθώντας στη βρετανική τηλεόραση εκείνης της εποχής όλα τα μεγάλα αστέρια της Αμερικής. Ξεκίνησα παίζοντας σουίνγκ, αλλά όταν έγινα επαγγελματίας το 1968, όλοι οι καλοί βρετανοί ντράμερ περνούσαν στη συναρπαστική νέα σκηνή του ροκ. O Charlie Watts έπαιζε με τους Rolling Stones, ο Ginger Baker με τους Cream και ο Mitch Mitchell μιμούνταν αυτά που έκανε ο Elvin (σημ. Elvin Jones, o ντράμερ στο κλασικό κουαρτέτο του Coltrane που πέθανε πρόσφατα) με τον Jimi Hendrix. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να γίνω μια διασταύρωση ανάμεσα στον Max Roach, τον Joe Morello, και τον Art Blakey, παίζοντας στους Yes. Από τότε βρίσκω το δρόμο μου γυρνώντας πίσω στη τζαζ. Πρώτα με την ηλεκτρική ποικιλομορφία του συγκροτήματός μου Bruford, στη συνέχεια με ένα αυτοσχεδιαστικό ντουέτο με τον Patrick Moraz και τέλος με τους Earthworks στους οποίους παίζουν μουσικοί πρώτης κλάσης. Είμαι όλο και πιο σίγουρος για αυτά που κάνω και λυπάμαι που κάπου στην πορεία οι διάφορες δισκογραφικές εταιρίες αμέλησαν να πουν στο κοινό ότι παίζω τζαζ!
Ποιες είναι οι δυσκολίες του να διατηρεί κανείς μια σταθερή μπάντα για 20 χρόνια μέσα σ' αυτό το καθόλου φιλικό για τη τζαζ περιβάλλον;
Χρειάζονται σκληρή δουλειά και ιδέες. Εκτός αυτού επειδή δεν υπάρχουν πόροι για να βοηθηθεί κανείς, πρέπει να εκμεταλλεύεται το διαδίκτυο, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και όλα αυτά τα βαρετά πράγματα που είναι εξαιρετικά χρονοβόρα. Είμαι ντράμερ, αρχηγός γκρουπ, μάνατζερ, ατζέντης, ταξιδιωτικός πράκτορας και υπεύθυνος για τις περιοδείες. Ένας άνθρωπος για όλες αυτές τις δουλειές. Η τζαζ υποφέρει Π πάντοτε υπέφερε Π από πρόβλημα ίματζ. Oυσιαστικά κανείς δεν ξέρει τι είναι η τζαζ, ή για να το θέσω αλλιώς, η τζαζ σημαίνει διαφορετικά πράγματα για κάθε άνθρωπο, ανάλογα με τη μόδα της εποχής. Αυτή τη στιγμή σημαίνει όμορφα κορίτσια με ένα πιάνο. Η κατάσταση είναι χάλια και δεν βλέπω προοπτική να αλλάξει. Όμως δεν ενοχλούμαι στο ελάχιστο. Υπάρχει στη φύση του μουσικού η επιθυμία να ανέβει στη σκηνή και να κάνει κάτι απρογραμμάτιστο, απροετοίμαστο, μόνο και μόνο επειδή του αρέσει να το κάνει, για να αυτοσχεδιάσει, να δει τι μπορεί να συμβεί. Κάτι που δεν συμβαίνει με το ροκ και πολύ περισσότερο με την κλασική μουσική. Έτσι παραμένουμε σε αυτή τη λούμπεν, κακόμοιρη, ταλαιπωρημένη γωνίτσα που λέγεται τζαζ, το μοναδικό μας καταφύγιο. Εκεί πληρώνοντας λιγότερα από ότι για μια πίτσα, μπορείτε να βρείτε τους πιο υπέροχους βρετανούς μουσικούς να βγάζουν λαγούς από τα καπέλα τους. Τι περιμένετε λοιπόν;
Μίλησέ μας για την προτίμησή σου για τις ζωντανές ηχογραφήσεις και την επιλογή σου να κυκλοφορήσεις δύο λάιβ άλμπουμ στη σειρά.
Μ' αρέσει να ηχογραφώ ζωντανά, είτε στο στούντιο, είτε πάνω στη σκηνή. Δεν έχει καμιά διαφορά για μένα. Αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα ντοκουμέντο του πώς έπαιξαν οι μουσικοί εκείνη τη μέρα. Κάθε μουσικός ακούγεται όπως παίζει εκείνη τη στιγμή χωρίς τεχνική επεξεργασία. Δεν τίθεται θέμα να κάνουμε την ηχογράφηση τέλεια μέσω των ηλεκτρονικών υπολογιστών, κανείς μας δεν ενδιαφέρεται για το «τέλειο». Το καινούριο μας άλμπουμ "Random Acts of Happiness" είναι γεμάτο από νέο υλικό και φρέσκιες ενορχηστρώσεις.
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Βρισκόμαστε στο μέσο μιας μεγάλης περιοδείας στην Ιαπωνία, τη Ρωσία, το Μεξικό, την Αγγλία, την Ισπανία, τη Γερμανία και αλλού, που με κρατά πολύ απασχολημένο αυτό το διάστημα. Έχουμε πολλά σχέδια για το μέλλον, αλλά δεν μπορώ ακόμη πω περισσότερα γιαυτά.
|