Φαίνεται πως η Ερμούπολη έχει άμεση ανάγκη από ρολογάδες. Πάνω που κοντεύαμε να συνηθίσουμε τη χρόνια απορύθμιση του ρολογιού του 1ου Δημοτικού Σχολείου, τώρα προστέθηκε και η απορύθμιση «των ρολογιών» μεταξύ των δημοτικών συμβούλων τόσο της πλειοψηφίας όσο και της μειοψηφίας.
   Την απορύθμιση αυτή επισήμανε πρώτος ο ανεξάρτητος πλέον (μετά τη διαγραφή του από την παράταξη με την οποία εξελέγη) κος Αλ. Γεννάδιος ο οποίος καταμέτρησε μια «διαφορά φάσης» διάρκειας δώδεκα ωρών μεταξύ του Δημάρχου κου Γ. Δεκαβάλλα και του επικεφαλής της αντιπολίτευσης κου Ε. Κεραμιώτη. Ακολούθησαν και άλλες δηλώσεις στελεχών της αντιπολίτευσης, οι οποίες αμφισβητούν άλλοτε συγκαλυμμένα κι άλλοτε πιο απροκάλυπτα το ρόλο (ίσως και τις ικανότητες) του επικεφαλής τους.
   Το γεγονός είναι πάντως πως η παράταξη αυτή δεν παρουσιάζεται συσπειρωμένη και δίνει, μάλλον, την εντύπωση πως ο καθένας ρίχτει τις προσωπικές του «μπαταριές» μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Έτσι από «Ερμούπολη-Πρωτεύουσα Πόλη» μάλλον δίνει την εντύπωση μιας συνάθροισης «Κοινοταρχών». Κατά τη γνώμη του γράφοντος αυτή η κατάσταση πηγάζει από τις ελάχιστες έως μηδενικές διαφορές της από την πλειοψηφία κάτι που φαίνεται στα κρίσιμα ζητήματα. Οι διαφωνίες της δεν είναι ριζικές αλλά περισσότερο διαχειριστικού χαρακτήρα του τύπου «αυτό θα μπορούσε να γίνει καλύτερα». Τρανό παράδειγμα η στάση της στη διάρκεια της συζήτησης του απολογισμού του Δημάρχου για το έτος 2003. Η αντιπολίτευση ελάχιστα ενοχλήθηκε από την περιφρόνηση των διαδικασιών όταν αντί γραπτής και έγκαιρα διανεμημένης εισήγησης του Δημάρχου βρέθηκε ενώπιον προφορικών απολογισμών για τους οποίους θα έπρεπε να κρατά σημειώσεις σε «μπακαλοτέφτερο» ώστε να τοποθετηθεί. Αυτό το απαράδεκτο γεγονός δεν συναντάται ούτε σε συντεχνιακά σωματεία ούτε καν συλλόγους «φίλων της μπιρίμπας»! Αντίθετα, η παράταξη Κεραμιώτη αποχώρησε σύσσωμη όταν ο προεδρεύων απέβαλλε τον Δημοτικό Σύμβουλο κο Μ. Δαδάο.
   Αυτή η εικόνα προβληματικής λειτουργίας της αντιπολίτευσης επιτρέπει στην πλειοψηφία να άρχει χωρίς πιέσεις στη λογική του «διαίρει και βασίλευε». Ο κος Δεκαβάλλας αν και νομικός (άρα μάλλον με κλίση στα φιλολογικά μαθήματα) αποδεικνύεται «αετός» στα Μαθηματικά ιδιαίτερα στο κεφάλαιο της Διαίρεσης, τόσο εκτός όσο και εντός της παράταξης του (σύμφωνα με τις «κακές γλώσσες»). Όμως η από μέρους του διαχείριση των «κοινών» δεν είναι τόσο ιδανική όσο την παρουσιάζει καθώς σε μια σειρά υπηρεσίες φαίνεται πως «δεν γνωρίζει η δεξιά της τι ποιεί η ετέρα δεξιά της» (σ.σ.: Με την υπόθεση Βαφία έγινε φανερό πως η παράταξη Δεκαβάλλα έχει δυο δεξιά χέρια σε αντίθεση με την αντιπολίτευση η οποία κατέστη δεξιός μονόχειρ).
   Η υπόθεση «3ο Δημοτικό Σχολείο» και η κατ' άλλους «απώλεια», κατ' άλλους «υπεξαίρεση» εγγράφων αυτό ακριβώς καταδεικνύει. Για να μην αναφερθούμε σε άλλα ακανθώδη ζητήματα, όπως τα προβλήματα λειτουργίας ζωτικών οργανισμών για το κοινωνικό σύνολο.
   Φαίνεται πως η μακρόχρονη παραμονή στην δημαρχική πολυθρόνα και η ανυπαρξία αντιπολιτευτικού λόγου μέσα στο Δ.Σ. έχουν προσδώσει στον Δήμαρχο μια Λουδοβίκεια αντίληψη που περίπου λέει πως «La Municipalit ' c'est moi» («O Δήμος είμαι Εγώ») κατά το «Κ ' tat c'est moi» («Το Κράτος είμαι Εγώ») του Λουδοβίκου ΙΔ'. Αμφιβάλλει κανείς πως αν δεν διαπνεόταν από αυτή τη λογική ο κος Δεκαβάλλας δεν θα τολμούσε ποτέ να πράξει ό,τι έπραξε για τον αποθανόντα εκλεκτό της επταετίας αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις των δημοκρατικών πολιτών που λέει πως εκπροσωπεί; Αυτούς ακριβώς που γελούν πικρά ακούγοντάς τον να συνεχίζει να αποκαλεί την παράταξή του «Δημοκρατική Ερμούπολη». Κάποιοι του προτείνουν πικρόχολα τη μετονομασία της σε «ΝεοΔημοκρατική Ερμούπολη» τονίζοντας τις συνεχείς ποδοσφαιρικού χαρακτήρα μεταγραφές από το χώρο της ΝΔ και του πέραν αυτής χώρου. Αυτό ίσως θα έπρεπε να προβληματίσει τη ΝΟΔΕ της ΝΔ η οποία έχει πια δυο επιλογές: είτε να στηρίξει επισήμως τον κο Δεκαβάλλα στις επόμενες εκλογές είτε να αναζητήσει υποψήφιους από το χώρο του ΠΑΣΟΚ καθώς σημαντική μερίδα των οπαδών της μετοίκισε προς τη «Δημοκρατική Ερμούπολη».
   Είναι φανερό πως και οι δυο ομάδες στο Δ.Σ., η κάθε μια για τους δικούς της λόγους είτε από δικές της αδυναμίες, κάνουν «το ρολόι» της πόλης να γυρίζει σαν τρελό πλήρως απορυθμισμένο. Και οι μεν και οι δε ποντάρουν στο γεγονός πως δεν υπάρχει ορατό στον ορίζοντα αντίπαλο δέος. Δεν θα πρέπει, όμως, να ξεχνούν πως η φύση αποστρέφεται το κενό, και βρίσκει τρόπους για να το γεμίσει.