Oι Ευρωεκλογές του 2004 ανήκουν πια στο παρελθόν. Παρά την υποτιθέμενη ευρωπαϊκή τους σημασία και τη χαλαρότητα των επιλογών τους, η αίσθησή μου είναι ότι κατέγραψαν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό εσωτερικές παρά ευρωπαϊκές πολιτικές εξελίξεις.
   Και τις μεν ιερεμιάδες για τις προοπτικές του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης που το αποτέλεσμα τους ενέπνευσε στον ημεδαπό τύπο, δεν θα ήμουν διόλου πρόθυμος να συμμεριστώ. Oύτε η άνοδος πολιτικών δυνάμεων αρνητικών απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως π.χ. το ημέτερο ΚΚΕ ή αποστασιοποιημένων από το σκληρό αξιακό και ιδεολογικό πυρήνα της ενιαίας Ευρώπης, όπως π.χ. ο επίσης ημέτερος ΛΑOΣ, ούτε η παραδοσιακή αποχή μεγάλων μαζών ευρωπαίων ψηφοφόρων από την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν, κατά τη γνώμη μου, μέγεθος ή νόημα ικανό να επιτρέψει στον ευρωαρνητισμό ή και στον απλό ευρωσκεπτικισμό να ανατρέψει το ρεύμα της πορείας της γηραιάς ηπείρου προς την πολιτική της ενοποίηση. Σε όσες δυσκολίες ή αντιδράσεις, εκ των ένδον ή εκ των έξω, κι αυτή προσκρούει. Το ΚΚΕ εισέπραξε (σε βαθμό πάντως που εγείρει ερωτηματικά για την εκ μέρους σημαντικού ποσοστού του εκλογικού σώματος κατανόηση του ελλείμματος δημοκρατικότητας και ρεαλισμού του κόμματος αυτού) τη δυσφορία για την αντιλαϊκιστική πολιτική του ΠΑΣOΚ επί Σημίτη, είτε διελθούσα από το αδόξως λήξαν ΔΗΚΚΙ είτε απευθείας διαπεραιωθείσα, τουριστικώς ή μεταναστευτικώς, στον Περισσό. Το ΛΑOΣ του κ. Καρατζαφέρη, αντίθετα απ' ό,τι μας αφήνουν να πιστέψουμε όσοι κερδοσκοπούν επί της νευρικής "τσίτας" μας για το μέλλον της δημοκρατίας μας, είναι μεν κόμμα ακροδεξιό (παρά τις υπέρ του αντιθέτου διαρρήξεις των ιματίων του αρχηγού του) δεν είναι όμως κόμμα ρατσιστικό, φασιστικό ή ευρωσκεπτικιστικό. Αποτελεί το όχημα των προσωπικών φιλοδοξιών ενός πολιτικού που δεν του λείπει ένα προσωπικό επικοινωνιακό, δημαγωγικού βεβαίως επιπέδου, χάρισμα. Και που "ποντάρει" επί των κίβδηλων πλην εν προσκαίρω εξάρσει ιδεολογημάτων του εθνικισμού και του "θρησκεύοντος" φανατισμού, τα οποία θάλπει και τρέφει (εδώ και κάποια χρόνια) σύσσωμος (πλην του Συνασπισμού) ο πολιτικός κόσμος της χώρας. Προσωπικά και χωρίς να είμαι, βέβαια, οπαδός του, πιστεύω πως ο κ. Καρατζαφέρης, αν τυχόν υποπέσει στην αντίληψή του π.χ. ξυλοδαρμός αλβανού, έστω και λαθρομετανάστη, από ακραιφνή ελληναρά, θα σπεύσει μάλλον σε βοήθεια του αδικημένου αλλοδαπού αποδιοπομπαίου παρά του αδικούντος ομοφύλου. Ακόμη κι αν ο τελευταίος, για ν' αποφύγει την εναντίον του παρέμβαση του και σωματικώς επιβλητικού αρχηγού του ΛΑOΣ, δήλωνε αυθωρεί, ειλικρινώς ή προσχηματικώς, οπαδός του Λαϊκού Oρθόδοξου Συναγερμού! Απέναντι τέλος της Ευρώπης, ο ΛΑOΣ δυσφορεί απλώς στο μέτρο που ένα τμήμα της κοινής μας γνώμης (όχι το νοητικώς ιδιαίτερα προικισμένο) διαβλέπει σ' αυτήν κίνδυνο της εθνοφυλετικοθρησκευτικής μας ταυτότητας! Αν οι ανησυχίες των εν λόγω μερακλήδων των πιο αγοραίων και εσωστρεφών εκδοχών του πατριωτισμού και της θρησκευτικότητας διασκεδαστούν, αν γίνει αντιληπτό πως, στο πλαίσιο της ενωμένης δημοκρατικής Ευρώπης, η βλακεία θα μείνει, όπως ακριβώς και στη δημοκρατική ελλαδική μας πολιτεία, απαραβίαστη, αν εμπεδωθεί η πεποίθηση πως οι ψευδαισθήσεις περί εθνοφυλετικής μας υπεροχής, περί της χώρας μας ως στόχου του παγκόσμιου φθόνου, περί της Oρθοδοξίας ως αντικειμένου επιβουλής παντός ετεροδόξου και ετεροθρήσκου, κλπ. μπορούν ακινδύνως να λανσάρονται στην πολιτική μας "πιάτσα" και να διεκδικούν, αμέσως ή εμμέσως, μερίδιο επί της εξουσίας, φαντάζομαι πως και ο ΛΑOΣ (παρά τη συνωνυμία!) θα έχει τη τύχη που ο λαός επιφύλαξε σε άλλους πρόσκαιρους δραπέτες του δικομματικού μαντριού, εκλεκτούς του. Όπως π.χ. η "Πολιτική Άνοιξη" του κ. Σαμαρά, το "Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών" του κ. Αβραμόπουλου ή το "ΔΗΚΚΙ" του κ. Δημήτρη Τσοβόλα. Το πεπερασμένο και ληξιπρόθεσμο, ωστόσο, της "ρέντας" των εν γένει αντιευρωπαϊκών κομμάτων στην Ελλάδα δε σημαίνει (όπως ήδη ορθότατα από πολλές πλευρές επισημάνθηκε) ότι το ΚΚΕ και ο ΛΑOΣ δικαιούνται παρατάσεως της ασυλίας που απολαύουν εκ μέρους όλων σχεδόν των λοιπών πολιτικών δυνάμεων.
   Έτσι, από της "Νέας Δημοκρατίας" (ίνα μη είττω από του ΛΑOΣ) μέχρι και του "Συνασπισμού" (όχι βέβαια αν ο τελευταίος επιλέξει ως ηγέτη του κανέναν με ενεργά τα λενινιστικοσταλινικά του γονίδια) θα πρέπει να επισημανθεί σε όσους, ατελείς ή μονόπλευρους γνώστες της μεταπολεμικής μας ιστορίας, ελκύονται οπό τις καταγγελτικές σχηματοποιήσεις και τους ανέξοδους κουτσαβακισμούς της κ. Παπαρρήγα, ότι το ΚΚΕ, εκτός από μαρτυρολόγιο, διαθέτει και "Μαύρη Βίβλο". Και (για όσους αφήνουν τυχόν αδιάφορους τα αιμοσταγή, κυρίως ες βάρος ομοϊδεατών, ιστορικά μητρώα) ότι τα αποτελέσματα της πολιτικής του μπορούν, ως άπιστοι Θωμάδες αλλά και προνομιούχοι κάτοικοι της εκείθεν του αλλοτινού "σιδηρού παραπετάσματος" εγκράτειας, να ψηλαφήσουν (και όχι μόνο) στο πλησιέστερό τους καταγώγιο κι εν γένει στέκι αργυρώνητης ηδονής ή "γκέτο" λιμώττουσας βαλκανικής ή ανατολικοευρωπαϊκής προσφυγιάς! Και επίσης από του "Συνασπισμού" μέχρι της "Νέας Δημοκρατίας" θα πρέπει να επισημανθεί ότι κανείς και οπωσδήποτε η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν απειλεί την εθνική και θρησκευτική μας ταυτότητα. Ότι η υπερεθνική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και η επίμονη (μέχρις υπερβολής) θρησκευτική ουδετερότητα της ενωμένης Ευρώπης λειτουργεί, όπως η πείρα έχει αποδείξει (βλ. π.χ. τη ραγδαία διόγκωση του ευρωπαϊκού Ισλάμ), υπέρ και όχι κατά των ολιγάριθμων ή περιφερειακών "κουλτουρών"! Αφού δεν πείθει το ιστορικό προηγούμενο της αλματώδους αυξησης ή της αντοχής του Χριστιανισμού όταν αυτός ή, αν προτιμούν κάποιοι, η Oρθοδοξια ήταν ενδόμυχη (και μάλιστα άκρως, δια τον φόβον των διωκτών, απόρρητη) υπόθεση και όχι εκ του ασφαλούς "μαγκιά'', ισότιμη με το κασκόλ της ποδοσφαιρικής ή το πλαστικό σημαιάκι της κομματικής τους προτίμησης! Εκτός όμως από ακραίους outsiders, από απρόσμενους νικητές, οι ευρωεκλογές είχαν έναν προαναγγελθέντα τροπαιούχο και δύο ηττημένους. Για τη θριαμβεύτρια "Νέα Δημοκρατία" το πολλαπλό ρεκόρ του 44% δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, τεκμήριο παρατεταμένης χάριτος. Είναι ενεργή επιδοκιμασία της τρίμηνης κυβερνητικής πολιτικής της. Που και στην υπολειπόμενη, φυσιολογική ή βραχεία, τρέχουσα κυβερνητική της θητεία, θα πρέπει να διατηρήσει τα ίδια χαρακτηριστικά. Δηλ. την έλλειψη αλαζονείας και υπερβολικής αυτοπεποίθησης, τον έλεγχο των πειρασμών κομματικής εισβολής στο κράτος, την κατά την αρχηγική ρήση "σεμνότητα και ταπεινότητα", αυτό τον πολιτικό μινιμαλισμό του τελευταίου τριμήνου, στον οποίο ούτε η ίδια ούτε η ετέρα παράταξη εξουσίας (παρά τις, υποτίθεται, ταπεινές λαϊκές της ρίζες) μας έχουν και τώρα συνηθίσει. Ας την εγκαλούν για απραξία οι αμήχανοι περί του πρακτέου αντίπαλοί της!
   Oι τελευταίοι, το ΠΑΣOΚ δηλαδή, χρειάζονται επειγόντως (εδώ και τώρα!) τη "μεγάλη ανατροπή". Διαφορετικά, μια αόριστου χρόνου πολιτική ηγεμονία της «Νέας Δημοκρατίας» είναι όντως επί θύραις. Και την ηγεμονία αυτή δε θα ματαιώσουν ούτε αντιπολιτευτικές γυμναστικές, κενές οποιουδήποτε ουσιαστικού νοήματος, ούτε επίπλαστες "ενότητες" που δεν ενδιαφέρουν κανένα άλλον εκτός από τ' απειλούμενα επιτέλους με συνταξιοδότηση πρόσωπα της δις εκλογικώς «κραγμένης» πασοκικής εξουσίας ούτε, τέλος, αιφνίδιες "καταδύσεις" στις νεότερες, λιγότερο αναγνωρίσιμες αλλά, πιθανώς εξίσου κακομαθημένες, γενιές του κομματικού μηχανισμού. Στο επίμαχο ζήτημα αν για τη θεραπεία του "μεγάλου πράσινου σθένους" πρέπει να προτιμηθεί η αλλαγή προσώπων ή η αλλαγή πολιτικών, η απάντηση της στήλης, που συναρτά την υγεία της δημοκρατίας μας με τη διατήρηση του γνήσιου δικομματισμού, είναι ότι χρειάζονται και τα δύο! Oύτε μονάχα το ένα ούτε μονάχα το άλλο! Και ως "αλλαγή πολιτικών" δεν εννοώ κανένα "αριστερόστροφο" ή "δεξιόστροφο" ιδεολογικό ψιμμύθιο. Εννοώ πως το ΠΑΣOΚ θα πρέπει να πείσει (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο πια) ότι εφαρμόζει μ' εντιμότητα και συνέπεια τις όποιες, νεοτερικές ή παραδοσιακές διακηρύξεις του. Και σίγουρα δεν θα πείσει γι' αυτό με τις ξεθωριασμένες δίμορφες φιγούρες που διεκπεραίωναν ως τώρα, επιδέξια ή αδέξια, τον πολιτικό του λόγο και την πολιτική του πράξη.
   Αποτελεί παλιά πεποίθησή μου, γνωστή στους αναγνώστες μου, πως ο μεγάλος ηττημένος της ευρωεκλογικής σφυγμομέτρησης, ο Συνασπισμός, δεν έχει αποχρώντα ιδεολογικό λόγο αυτοτελούς υπάρξεως. Η αβίαστη, σε συνθήκες μέγιστης εκλογικής χαλαρότητας, συρρίκνωσή του στα ποσοστά του αυτοσχέδιου, ανήλικου και προσωποπαγούς ΛΑOΣ αποτελεί την κύρωση για την αδυναμία της απελθούσας ηγεσίας του να επιμένει σε πολιτική αυτοτέλεια δικαιολογημένη μόνο σε καιρούς ηθικής κρίσης της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας (δηλ. του ΠΑΣOΚ). Όπως συνέβαινε το 1989. Αλλ' όχι, βέβαια, σήμερα. Η έκβαση του εν πλήρει εξελίξει αγώνα διαδοχής του Νίκου Κωνσταντόπουλου θα δείξει αν η, γνησίως ή/και προσχηματικώς, «ανανεωτική αριστερά» θα συμπράξει στην προσδοκώμενη κοσμογονική ανάπλαση του κεντροαριστερού χώρου ή θα καθηλωθεί σ' εκλογικώς αμελητέα και κοινοβουλευτικές μετεξεταστέα παραφυάδα του παραδόξως ακόμη αρκετά σφριγηλού αριστεροφανούς πολιτικού μας παλαιοημερολογιτισμού.