Το βιβλίο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας της Β' Γυμνασίου αφιερώνει ένα κεφάλαιο στο «χρέος και το ήθος του ιστορικού».
   Για το χρέος του ιστορικού ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης τονίζει:  «...Όταν κάποιος επωμίζεται την ευθύνη του ιστορικού, πρέπει πολλές φορές να εγκωμιάζει και να στολίζει τους εχθρούς με τους πιο μεγάλους επαίνους όταν οι πράξεις το απαιτούν, και πολλές φορές να ελέγχει και να κατηγορεί με σκληρά λόγια τους πιο στενούς συγγενείς, όταν οι αποτυχίες των ενεργειών τους αυτό υποδεικνύουν. Γιατί, όπως ακριβώς, όταν αφαιρεθούν τα μάτια από ένα ζωντανό πλάσμα, αχρηστεύεται το σύνολο, έτσι και όταν αφαιρεθεί η αλήθεια από την ιστορία, αυτό που απομένει γίνεται μια άχρηστη διήγηση». (Ιστορίαι 1, 14, 4-7)
   Για το ήθος του ιστορικού ο Λουκιανός επισημαίνει:  «...Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, τέτοιος ας είναι ο συγγραφέας, δηλαδή άφοβος, υπεράνω χρημάτων, ελεύθερος, φίλος της αλήθειας Ι χωρίς να αποδίδει σε κάποιον κάτι από μίσος ή φιλία, και χωρίς να δείχνει μικροψυχία ή συμπόνια ή ντροπή ή αμείλικτη διάθεση, δίκαιος κριτής Ι ως το σημείο να μην αποδώσει περισσότερο από όσο πρέπει είτε στη μια είτε στην άλλη πλευρά». (Πώς δει ιστορίαν συγγράφειν, 41)

«Ιστορικός» χωρίς «συμπλέγματα» αντικειμενικότητας
   Ένας «επιστήμων» με εντελώς αντίθετη άποψη για το χρέος και το ήθος του ιστορικού εμφανίστηκε πρόσφατα στη χώρα μας και απασχόλησε την κοινή γνώμη με τις περιπέτειες του. Το όνομα του Στεφάν Κουρτουά.
   Θεωρείται «ιστορικός» επειδή ήταν επικεφαλής μιας ομάδας Γάλλων δημοσιογράφων και ιστορικών που συνέγραψαν το βιβλίο «Η μαύρη βίβλος του Κομμουνισμού». Το «πόνημα» αυτό δεν είναι ιστορική διατριβή, αλλά μια εγκληματολογική προσέγγιση της ιστορίας. Διαπνέεται από τη «λογική» πως οι κομμουνιστές είναι «εγκληματίες» και πρέπει να προσαχθούν σε ένα διεθνές δικαστήριο τύπου Νυρεμβέργης. O παραπάνω «επιστημονικός» ισχυρισμός δεν χρειάζεται καν τεκμηρίωση. Αυτό είναι χρέος των αληθινών ιστορικών. Για τους γκεμπελίζοντες «ιστορικούς» αρκούν οι «συστατικές επιστολές» κάποιων αμερικανικών ιδρυμάτων που βεβαιώνουν την «επιστημονικότητα» του βιβλίου τους.
   O ίδιος ο Κουρτουά κάνει ό,τι μπορεί για να αποτινάξει τη «ρετσινιά» του «αμερόληπτου επιστήμονα» δηλώνοντας «αντικομμουνιστής». Εξαγιάζει τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία επειδή «ο Μιλόσεβιτς ήταν κομμουνιστής» και βλέπει τη σφαγή του ιρακινού λαού ως μάχη «ανάμεσα στις δημοκρατίες και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού». Πιστεύει πως «οι δημοκρατίες δεν είναι τέλειες» και, προφανώς γι' αυτό, προσθέτει: «προτιμώ να ζω σ' έναν κόσμο με τον Μπους».

Μονοδιάστατη «αναζήτηση της αλήθειας»
   Αυτό τον «λαμπρό επιστήμονα» επέλεξε το Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σαν κεντρικό ομιλητή σε εκδήλωση με θέμα «Ενθυμούμενοι τον Κομμουνισμό. Γιορτάζοντας τα 15 χρόνια της δημοκρατίας στην Ανατολική Ευρώπη». Από την εκδήλωση αποκλείστηκαν ακόμα και αντίπαλοι του κομμουνισμού που θεωρούνται «μετριοπαθείς» επειδή απλώς προβάλλουν την (απόλυτα σεβαστή) αντίθεση τους στην ιδεολογία του χωρίς, ωστόσο, να κηρύττουν τη μισαλλοδοξία.
   Με την ανοχή των πρυτανικών αρχών, αυτό το Τμήμα του Πανεπιστημίου έχει «κατά συρροήν και κατ' εξακολούθησιν» μετατραπεί σε εστία προώθησης της μαύρης προπαγάνδας. Πρόσφατα, διοργάνωσε εκδήλωση για τηνΙ «Ειρηνική πολιτική του ΝΑΤO στη ΝΑ Ευρώπη» (έτσι όπως τη βίωσε ο Γιουγκοσλαβικός λαός) με ομιλητή μια «περιστερά» τηςΙ Ειρήνης, τον Αναπληρωτή ΓΓ του ΝΑΤO Γκ. Άλτεμπουργκ. Μετά από αντιδράσεις του ΚΚΕ, της ΚΝΕ, του ΣΥΝ, φοιτητικών παρατάξεων και πανεπιστημιακών δασκάλων, η εκδήλωση ματαιώθηκε χωρίς να υπάρξουν αρνητικά σχόλια στον Τύπο.
   Πράττοντας ανάλογα, πανεπιστημιακοί και φοιτητές, μέλη του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και των ΠΚΣ, εμπόδισαν τον μεσιέ Κουρτουά να μιλήσει στον χώρο του Πανεπιστημίου θεωρώντας ότι το Ίδρυμα δεν πρέπει να «μετατραπεί σε φορέα μαύρης προπαγάνδας και ευτελισμού της επιστημονικής ανάλυσης και έρευνας».
   Αίφνης, εκδηλώθηκε μια ομοβροντία αντιδράσεων. O πρύτανης του Πανεπιστημίου Ι. Βελέτζας, θυμήθηκε την «ελευθερία του λόγου» στα Πανεπιστήμια. Δημοσιογράφοι έγραψαν για ΚΝίτες που σαν «ταύροι εν υαλοπωλείω κατεδάφισαν τον κ. Κουρτουά» αν και οι πάντες συμφωνούν πως ούτε σπρωξιές υπήρξαν, ούτε συνθήματα ακούστηκαν, ούτε κουβέντες ανταλλάχτηκαν.
   Προς αποκατάσταση της αλήθειας, ο «επιστημονικός» τραμπουκισμός του κ. Κουρτουά διακινήθηκε απρόσκοπτα. Oυδείς ΚΝίτης τον εμπόδισε να εκφέρει τον αντικομμουνισμό του από το ξενοδοχείο όπου τον μετέφεραν. Κατά τη δεύτερη μέρα του συνεδρίου, που διεξήχθη ανεμπόδιστα, ο αντικομμουνιστικός εμετός περίσσεψε. Έτσι, ολοκληρώθηκε ο «συνεδριακός» μονόλογος που συνέβαλε στηΙ «διακίνηση των ιδεών» και την ακαδημαϊκή «αναζήτηση τηςΙ αλήθειας»!!!

Το Πανεπιστήμιο αυτοκαταργείται;
   Αυτό το περιστατικό έβγαλε ξανά στην επιφάνεια τις δυο απόψεις που συγκρούονται επί δεκαετίες για το ρόλο της Επιστήμης και του Πανεπιστημίου.
   Η μια άποψη θέλει την Επιστήμη ιμάντα προώθησης της αντιδραστικής ιδεολογίας και τους πανεπιστημιακούς να παίζουν ενεργό ρόλο στην προπαγάνδιση της Νέας Τάξης ώστε να εθίσουν τον ελληνικό λαό στην αποδοχή νεοφασιστικών θέσεων και τη στήριξη του ιμπεριαλισμού.
   Η άλλη άποψη θεωρεί πως το Πανεπιστήμιο είναι χώρος ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, άρα χώρος δημοκρατίας, η οποία έχει  δικαίωμα και υποχρέωση να προστατεύει τον εαυτό της.
   Ας υποθέσουμε ότι κάποιος εμφορείται από «ουμανιστικές ιδέες» πως καλώς οι Ιρακινοί αιχμάλωτοι βασανίζονται και βιάζονται από τους Αμερικάνους ή πως ο Χίτλερ δεν «έψησε» πολλούς Εβραίους στο Άουσβιτς ή, ακόμα, πως οι κομμουνιστές έχουν καιρό να κάνουν τη «βόλτα» τους από τη Μακρόνησο. Το Πανεπιστήμιο πρέπει να αντιμετωπίζει αυτές τις «ιδέες» ως μια άλλη εκδοχή της «δημοκρατίας» και να τους παρέχει βήμα για να βρουν προσήλυτους; Ή, ως κατ' εξοχήν χώρος δημοκρατίας, οφείλει να την προστατεύει από το αντίθετό της;
   Υπερασπιζόμενοι αυτή τη δεύτερη άποψη, οι κομμουνιστές επέδειξαν αξιομνημόνευτη ανοχή προς την εμετική «επιστημονικότητα» αλλά και μέγιστη δημοκρατική ετοιμότητα.
   Είπαν στους αμφιτρύωνες της αντικομμουνιστικής σύναξης ότι στα δημοκρατικά συνέδρια πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις. Αν όχι, αυτοί που αποκλείονται είναι υποχρεωμένοι να αγανακτήσουν.
   Είπαν στον περιοδεύοντα πλασιέ του φασισμού ότι μπορεί να επιτίθεται στη δημοκρατία με όποιον τρόπο νομίζει. Αλλά ότι η δημοκρατία δεν του παρέχει κανένα άλλοθι για τον εμετό του. Ότι το Πανεπιστήμιο είναι τόσο ευρύχωρο που μπορεί να χωρά και τους κομμουνιστές και τους αντικομμουνιστές. Αλλά δεν παρέχει επιστημονικό «συχωροχάρτι» στη φαιά προπαγάνδα που καμώνεται την «επιστήμη». Το Πανεπιστήμιο θα γινόταν Κερκόπορτα της δημοκρατίας αν δεχόταν την αυτοκατάργησή του από εκείνους που το χρησιμοποιούν ως «φύλλο συκής» για να διακινούν τη «μαυρίλα» τους.
   Το Πανεπιστήμιο, μετά από αγώνες, είναι ακαδημαϊκό άσυλο. Δεν είναι «άσυλο» του ιδεολογικού και πολιτικού τραμπουκισμού της «δημοκρατίας» των ανθρωποφάγων. Δεν είναι το δημοκρατικό φόντο που κάποιοι «επινοικιάζουν» για να νομιμοποιούν εγκληματικές «ιδέες» ότι «καλός κομμουνιστής είναι ο νεκρός κομμουνιστής». Δεν είναι πτυελοδοχείο του επιστημονίζοντος φασισμού.
   Όσοι καλόπιστα επέκριναν τους Θεσσαλονικείς που αντέδρασαν, θα πρέπει να ξέρουν πως οι κομμουνιστές χαίρονται όταν κάποιος αμφισβητεί την ορθότητα της δικής τους σκέψης, γιατί με τη  ζύμωση απόψεων έρχεται η πρόοδος της κοινωνίας.     Όμως, θα πρέπει όλοι τους να ξανασκεφθούν ποιοι υπεράσπισαν την ακαδημαϊκή ελευθερία και τη διακίνηση των ιδεών και ποιοι τις έστησαν στον τοίχο.
   Στο κάτω κάτω, οι κομμουνιστές θύμισαν στους επιλήσμονες «πώς δει ιστορίαν συγγράφειν», και υπερασπίστηκαν το δικαίωμα των παιδιών μας να ξέρουν την αληθινή ιστορία και όχι μια «άχρηστη διήγηση».

ΓIA TH ΓPAMMATEIA THΣ EΣAK -
ΔHMOΣIOΫΠAΛΛHΛIKHΣ ENOTHTAΣ EKΠAIΔEYTIKΩN
ΠANAΓIΩTHΣ ZABOYΔAKHΣ