Η «αγγαρεία των ευρωεκλογών» ολοκλήρωσε και τυπικά μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Ελάχιστοι πολιτικοί σχηματισμοί έδωσαν την οφειλόμενη σημασία στις εκλογές κι ακόμη λιγότεροι μπήκαν στον κόπο να παρουσιάσουν στο (καθόλου φιλοθεάμον) «κοινό» τις  θέσεις τους για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
   Η ΝΔ, μεθυσμένη από την αναρρίχηση της στην κυβέρνηση, ξαναζέστανε το μισοφαγωμένο διαφημιστικό πιάτο του Μαρτίου κι έτσι «έβγαλε την υποχρέωση» της προεκλογικής της εκστρατείας χωρίς να μιλήσει πολιτικά.
   Η ηγεσία του ΠΑΣOΚ, προσπάθησε να περιορίσει τις απώλειες οι οποίες ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα μεγάλωναν από τον Μάρτη λόγω της δεξιόστροφης πορείας της αλλά και της ταύτισης της με τον «αγαπητό φίλο Κ. Πάουελ» υπέρ του σχεδίου Ανάν. Κατέφυγε στη δοκιμασμένη μέθοδο του αντικομμουνισμού επιχειρώντας, καθόλου πρωτότυπα, να ταυτίσει τους κομμουνιστές με τους ακροδεξιούς.
   O αντικομμουνισμός δεν ήταν αποκλειστικότητα της ηγεσίας του ΠΑΣOΚ. Και ο Συνασπισμός έπαιξε αυτό το χαρτί βλέποντας πως «κάηκαν»  όλα τα υπόλοιπα. O μύθος της «ενότητας της Αριστεράς», που προωθούσε τάχα ο ΣΥΝ και «υπονόμευε το ΚΚΕ», κατέρρευσε λόγω της αποχώρησης όλων των εταίρων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η «μαγική εικόνα» της «υπεύθυνης ευρωπαϊκής δύναμης» διαλύθηκε. Δεν απέμενε άλλο όπλο από την κατασυκοφάντηση του ΚΚΕ.
***
   Ήταν, λοιπόν, εύλογα τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Η διαφορά των εταίρων του δικομματισμού πέρασε τις 9 εκατοστιαίες μονάδες. Oι «αριστεροί» υπέρμαχοι της ΕΕ δεν εκμεταλλεύτηκαν ούτε το πλεονέκτημα που τους δίνει συνήθως η λεγόμενη «χαλαρή ψήφος» και απώλεσαν τη μια από τις δυο ευρωέδρες τους. Στα αξιοσημείωτα των αποτελεσμάτων ήταν δυο αρνητικοί παράγοντες: 1) η αποχή που άγγιξε το 38%. Σ' αυτή συνέβαλλαν όλοι όσοι είχαν συμφέρον να οδηγήσουν τους δυσαρεστημένους στις παραλίες παρά σε ψήφο αντίστασης. 2) η άνοδος του
σοβινιστικού λαϊκίστικου σχηματισμού του Γ. Καρατζαφέρη ο οποίος, ισοψηφώντας σχεδόν με τον ΣΥΝ, απέσπασε μια έδρα.
   Στον αντίποδα, το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που δεν μάσησε τα λόγια του και δεν εξωράισε την πολιτική του. Συνέχισε να ενημερώνει τους εργαζόμενους για  τις ολέθριες συνέπειες των πολιτικών της ΕΕ στους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τα εθνικά θέματα. Πήγε κόντρα στις ομοβροντίες της ραγιάδικης αποδοχής της διχοτόμησης της Κύπρου. Κάλεσε το λαό σε Αντίσταση, Ανυπακοή και Απειθαρχία στις εντολές των υπερατλαντικών προαγωγών των λαών και των ευρωπαίων ανταγωνιστών τους.
   Μεγάλο τμήμα του λαού σεβάστηκε τη συνέπεια λόγων και έργων δίνοντας στο ΚΚΕ ένα από τα υψηλότερα ποσοστά του μετά το 1991 και το δεύτερο ψηλότερο αριστερού κόμματος εντός της ΕΕ  (μετά το 20,3% των κομμουνιστών της Τσεχίας). Συνολικά σε όλη την ΕΕ οι συνεπείς αριστερές δυνάμεις ενισχύθηκαν ενώ υπέστησαν απώλειες όσοι τήρησαν επαμφοτερίζουσα στάση. Η ψήφος στο ΚΚΕ δεν ήταν καθόλου χαλαρή. Γιατί η χαλαρή ψήφος δίνεται αδιάφορα όπου δει. Κανείς δεν ψηφίζει  ελαφρά τη καρδία αυτούς που αντιστέκονται και καλούν και τους ψηφοφόρους τους να συμμετάσχουν όχι σε θώκους αλλά σε αγώνες. Τελικά, οι ψηφοφόροι ενίσχυσαν το ΚΚΕ επειδή πείστηκαν από τα επιχειρήματα των κομμουνιστών. Πήραν, όμως, υπόψη τους και τα προεκλογικά καλέσματα του ΠΑΣOΚ (να στηρίξουν «αυτούς που αλλάζουν την Ευρώπη») και του ΣΥΝ (να πάρουν θέση Αριστερά) και στήριξαν την Αριστερά που παλεύει ν' αλλάξει την αντιλαϊκή Ευρώπη.
***
   Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών προκαλούν «μετασεισμικές δονήσεις». Άμεσες θα είναι οι επιπτώσεις τους στο ΠΑΣOΚ και τον ΣΥΝ.
   Η αλλαγή φυσιογνωμίας και προσώπων στο ΠΑΣOΚ και η βίαια επιχειρούμενη μετεξέλιξη ενός πατριωτικού αντιιμπεριαλιστικού Κινήματος σε διαχειριστή της κρίσης του φιλελευθερισμού και «καλό φίλο» της πολιτικής του κ. Μπους ενδέχεται να εντείνει αντί να περιορίσει τις διαρροές του προς τα αριστερά.
   Η αναζήτηση φυσιογνωμίας και πολιτικής πρότασης του ΣΥΝ μετά και την (άγνωστο προς ποια κατεύθυνση) αποχώρηση του προέδρου του ενδέχεται κι αυτή να δρομολογήσει εξελίξεις, πιθανόν προς τη δημιουργία ενός «κεντροαριστερού» πόλου με το ΠΑΣOΚ.
   Η ΝΔ, απελευθερωμένη από τα δεσμά του εκλογικού κόστους, θα αναδείξει όλο το φάσμα της αντιλαϊκής πολιτικής την οποία συνεχίζει από το σημείο που της παραδόθηκε στις 8 Μαρτίου. Το έδειξε δυο μόλις μέρες μετά τις ευρωεκλογές με την κατάθεση του νόμου περί «τρομοκρατίας» ο οποίος συρρικνώνει -αν δεν εξαφανίζει παντελώς- τις τελευταίες δημοκρατικές ελευθερίες και στηρίζεται «κριτικά» από την αξιωματική αντιπολίτευση.
   Τέλος, η ενίσχυση του «απομονωμένου» (από τους παίκτες παραπολιτικών παιχνιδιών κι όχι το λαό) ΚΚΕ θα εντείνει περισσότερο τον αντικομμουνισμό. Oι πολιτικοί του αντίπαλοι θα προσπαθήσουν να περιορίσουν την επιρροή του όχι με τη χρήση πολιτικών επιχειρημάτων εναντίον του αλλά με τον παλιό και δοκιμασμένο ανόητο αντικομμουνισμό. Θα καλούν το λαό να αποφεύγει τους κομμουνιστές επειδήΙ «πίνουν αίμα βρεφών», θα αναρωτιούνται «αθώα» αν οι «ερυθροί» εκκλησιάζονται και συμμετέχουν σε εθνικές επετείους και θα ερίζουν αν το καλύτερο ξόρκι εναντίον τους είναι τοΙ σκόρδο ή οΙ αγιασμός.
Αυτά καθόλου δεν πτοούν τους ενδιαφερόμενους οι οποίοι έχουν άλλες έγνοιες: την αυξημένη ευθύνη που αναλαμβάνουν ενώπιον 580.000 Ελλήνων να τιμήσουν την εμπιστοσύνη τους και να σηκώσουν τα μανίκια πέφτοντας στη δουλειά για την ενίσχυση του πόλου της Αντίστασης που θα δρομολογήσει εξελίξεις υπέρ του λαϊκού παράγοντα. Ένας στους δέκα Έλληνες τους έθεσε αυτό το καθήκον. Κι ακόμα περισσότεροι προσβλέπουν με ελπίδα.
   Η μόνη υπόσχεση, το μοναδικό «θα»,  προς όλους αυτούς είναι πως οι ελπίδες τους δεν θα σβήσουν.