Κάθε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ανθρώπου, αυτό δηλ. που κοινώς αποκαλούμε "βασανιστήρια", είναι αποκρουστική και ασυμβίβαστη με τη δημοκρατία. Κάθε κρατική εξουσία που "βασανίζει" ανθρώπους, με την έννοιa είτε της πρόκλησης σωματικού πόνου είτε της ταπεινωτικής μεταχείρισης είτε του συνδυασμού και των δύο, είναι λειψά ή καθόλου δημοκρατική.
   Έτσι κάθε άνθρωπος που πιστεύει στη δημοκρατία και τη σέβεται δεν μπορεί, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές του επιλογές ή τις γεωπολιτικές του συμπάθειες, να μην αισθάνεται αποτροπιασμό για όσα ο κόσμος όλος είδε στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο με θύματα ιρακινούς κρατουμένους των αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ. Η σχέση των εικόνων αυτών με την πραγματικότητα, για την οποία κάποιοι, όπως π.χ. ο Βρετανός πρωθυπουργός, εξέφρασαν αμφιβολίες, είναι μια άλλη, σχετιζόμενη με την κατανομή νομικών και πολιτικών ευθυνών, ιστορία. Εγώ θα ξεκινήσω από την υπόθεση ότι τα εικονιζόμενα είναι  αληθινά. Που, στο κάτω - κάτω της γραφής, πιθανολογείται από τις έμμεσες πλην σαφείς ομολογίες τόσο των φερόμενων ως πρωταγωνιστών όσο και των πολιτικών τους προϊσταμένων. Το μέχρι της στιγμής χαράξεως των γραμμών αυτών δημοσιοποιημένο εικονογραφικό υλικό παρουσιάζει βασανισμούς κρατουμένων σωματικά μεν ενδεχομένως ανώδυνους αλλά ψυχικά οδυνηρότατους, δηλ. βαθύτατα προσβλητικούς της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Συγκεκριμένα, ολικές γυμνώσεις, έλξη με λουριά κατά το πρότυπο κατοικίδιων ζώων ή υποζυγίων, θωπείες ή απλές ψαύσεις γεννητικών οργάνων από πρόσωπα του ιδίου ή άλλου φύλου με τον θωπευόμενο, σχηματισμό πυραμίδων από ολόγυμνα ανθρώπινα σώματα κλπ.
   Πόσο η μεταχείριση αυτή ήταν, γενικά ή ειδικά, διατεταγμένη και από ποιο κλιμάκιο εξουσίας ή αποτελούσε, φροϋδικής αιτιολογίας, πρωτοβουλία των αρρένων και θηλέων αυτουργών θα το δείξουν οι διοικητικές και, κυρίως, οι δικαστικές έρευνες που οπωσδήποτε θ' ακολουθήσουν την αποκάλυψη της. Γιατί στις δημοκρατίες (συμπεριλαμβανομένης και αυτής που κάποιοι φίλοι και κάποιοι εχθροί της δημοκρατίας θεωρούν ως "αυτοκρατορία του κακού") δεν μπορούν ν' αποκλειστούν ατομικές προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από κρατικά όργανα, καταχρώμενα της εξουσίας τους. Καμιά εξουσία δεν μπορεί να κρατηθεί στεγανή από διαστροφές και γενικά σκοτεινές εκδηλώσεις της "βαθιάς" ανθρώπινης ψυχής. 0ι οποίες όμως ούτε κρυφές ούτε ατιμώρητες μένουν. Και μόνες οι πανικόβλητες αλλά διόλου πειστικές διαψεύσεις του κ. Μπλερ και οι ιταμές επιθέσεις του κ. Ράμσφελντ κατά των δημοσιογράφων που έφεραν στο φως την κατά των ιρακινών κρατουμένων βαρβαρότητα μαρτυρούν όχι μόνο για τη γνησιότητα των σχετικών φωτογραφικών ντοκουμέντων αλλά και για τη δημοκρατική απαξία των πράξεων που απεικονίζουν. Ούτε την (ενδεχόμενη αλλά δικαστικώς ανεπιβεβαίωτη και άρα ακόμη ανύπαρκτη) ενοχή των θυμάτων των βασανισμών ούτε τον τυχόν αμυντικό χαρακτήρα τους (εφόσον αντιπροσωπεύουν απειλή για την τάξη και ασφάλεια στους χώρους κρατήσεως) δεν τόλμησαν να επικαλεστούν οι πολιτικώς υπεύθυνοι των κακοποιήσεων. Ούτε, βέβαια, τη (λανθάνουσα ίσως αλλ' οπωσδήποτε ανομολόγητη) πεποίθηση φυσικών αυτουργών και πολιτικώς υπευθύνων ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ενός τριτοκοσμικού, υπανάπτυκτου, μουσουλμάνου υπολείπεται αυτής ενός δυτικού, ανεπτυγμένου χριστιανού! Ώστε ν' απολαύει ελάσσονος προστασίας!!
   Για να ξεκαθαρίσουμε το τελευταίο ζήτημα! Δεν ανήκω σ' εκείνους που παραγνωρίζουν τις πολιτισμικές διαφορές. Ούτε σ' εκείνους που τις αντιμετωπίζουν ουδέτερα κι ισότιμα. Που τις εκλαμβάνουν δηλ. απλώς ως ποιοτικές και όχι ως ποσοτικές Αντίθετα, θεωρώ (εν πλήρει επιγνώσει του σκανδαλισμού που θα προκαλέσω σε μερίδα των αναγνωστών μου) ότι ο δικός μας πολιτισμός, ο δυτικός, υπερέχει του πολιτισμού των θυμάτων του βασανισμού του Ιράκ! Αλλ' αν ακριβώς πλεονεκτεί είναι και γιατί, μεταξύ άλλων, δεν αναγνωρίζει διαβαθμίσεις της ανθρώπινης αξίας!! Ανάμεσα σε έθνη, φυλές, θρησκείες και πολιτισμικές ομάδες. Γιατί για τον πολιτισμό μας η ζωή και η αξιοπρέπεια του Ευρωπαίου, του Βορειοαμερικανού, του Άραβα και του Αφρικανού, του Ισραηλινού και του Παλαιστίνιου, του άσπρου, του μαύρου και του κίτρινου, του χριστιανού, του μουσουλμάνου, του ιουδαίου, του βουδιστή κ.ο.κ. έχουν όλες την ίδια αξία!!! Στο όνομα αυτής ακριβώς της υπεροχής διεθνείς συμβάσεις, συντάγματα και νόμοι του κόσμου μας κηρύσσουν παράνομες κι εγκληματικές συμπεριφορές, όπως αυτές που αποκαλύφθηκαν στο Ιράκ. Και στο ίδιο όνομα ευαισθησίες διαμορφωμένες από το Χριστιανισμό και το Διαφωτισμό, τα δυο ιδεολογικά αγκωνάρια του πολιτισμού μας, ανατρέπουν στο άψε - σβήσε λαϊκές πλειοψηφίες και συσχετισμούς σφυγμομετρήσεων λαϊκής επιδοκιμασίας. Καθιστώντας τους χτεσινούς παράκλητους σημερινούς αποδιοπομπαίους!
   Δεν θ' αρκεστώ στη φρίκη και στον αποτροπιασμό μας από την ομόλογη αναμφίβολα σκληρότερη σοβαρότητα του "άλλου", υποτίθεται "αντίπαλου", πολιτισμού. Την κοψιλαρύγγια φονικότητα του άραβα φονταμενταλιστή, με το δυσκολοπρόσφερτο από δυτικά χείλη όνομα, και των κολαούζων του, που μακέλεψαν τον άτυχο αμερικανό επιχειρηματία - όμηρο. Τέτοιες ποσοτικές συγκρίσεις βαρβαρότητας δεν ταιριάζουν στην ανυπολόγιστη, μη αποτιμητή, τόσο ως ζωή όσο και ως αξιοπρέπεια ανθρώπινη αξία. Θα υπερασπιστώ τον πολιτισμό μας επικαλούμενος τις τεράστιες θεσμικές και κοινωνικές αντιδράσεις που προκαλεί η βαρβαρότητα, η οποία εκδηλώθηκε στους δικούς του κόλπους. Και που μετά λύπης μου, δεν παρατήρησα (πέρα από κάποιες, μάλλον αναγκαστικές κα διπλωματικού χαρακτήρα αποδοκιμασίες) απέναντι στη σφαγή του αμερικανού ομήρου από τους εκπροσώπους του πολιτισμού των ειδεχθών δολοφόνων του. Eντάξει! Για μια ακόμη (ούτε πρώτη ούτε τελευταία) φορά, η δημοκρατία μας απέτυχε ν' αποδειχτεί κοινωνία αγγέλων. 'Oμως, για μια ακόμη φορά θ' αποδειχτεί κοινωνία δικαιοσύνης. Όλα αυτό δείχνουν. Και περισσότερο απ' όλα η συντετριμμένη, "εκούσα - άκουσα", (με το τσιγκέλι) αποδοκιμασία των βασανιστηρίων στο Ιράκ εκ μέρους του "ιέρακα" Γούλφοβιτς υπό την καταιγιστική πίεση της Επιτροπής του αμερικανικού κογκρέσου.
   Η δημοκρατία μας δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε ότι χοντροκέφολοι ιδεοληπτικοί, της σε παγκόσμια κλίμακα, μεσιανικής αποστολής των ΗΠΑ, δε θα πάρουν την εξουσία στη μεγάλη υπερατλαντική χώρα όπου, μεταξύ άλλων, σφυρηλατήθηκαν οι θεσμοί της κι οι αξίες της. Ούτε ότι οι ίδιοι, οι στρηλατούμενοι από τις μανιχαϊστικές ιδεοληψίες τους, δε θα ενθαρρύνουν το βιασμό της αξιοπρέπειας του δεσμώτη αντιπάλου. Ούτε ότι πρόδηλης σεξουαλικής ένδειας εκτελεστικά όργανα (αλήθεια, αν κρίνω τόσο από τις "νεγκλιζέ" όσο και από τις "ποζάτες" φωτογραφίες της, η σπορά της ήδη προκεχωρημένα εγκύου κ. Λίντι Ίνγκλαντ, θα πρέπει να ήταν γνωστό, για τον άγνωστο επιβήτορά της, σεξουαλικό βασανιστήριο πολύ σκληρότερο απ' όσα επιφύλαξε στα λοιπά άρρενα θύματα της!) θ' αφήσουν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία μιας, υπό κανονικές συνθήκες ανέφικτης, σεξουαλικής ικανοποίησης. Αυτό που η δημοκρατία μας εγγυάται είναι πως τα μεγάλα ή μικρά εγκλήματα όλων των κλιμάκων της (δημοκρατικής) εξουσίας αποκαλύπτονται και κολάζονται. Ενώ ακόμα οι δράστες βρίσκονται στην εξουσία! Χωρίς να χρειάζεται να εκπέσουν αυτής βιαίως! Και χωρίς καμιά ιδεολογική προκατάληψη να μπορεί να τους διαχωρίσει αυθαίρετα σε πρόβατα κι ερίφια! Σε εκ προοιμίου ενόχους και εκ προοιμίου αθώους! Των αποκρουστικών πίσω από τα καγκελα επιδείξεων της διαστροφής της κ. Λίντι Ίνγκλαντ έχουν, ως γνωστόν, προηγηθεί οι κατά πολύ ριζοσπαστικότερες αγριότητες των σταλινικών "γκουλάγκ". Τα οποία χρειάστηκαν την πτώση του εμπνευστή τους τυράννου για ν' αποκαλυφθούν. Και για τα οποία η κατεξοχήν πρόθυμη να χρεώσει τα βασανιστήρια του Ιράκ στο φιλελεύθερο δημοκρατικό σύστημα μερίδα των επικριτών τους τηρεί σιγήν ιχθύος! Σ' αυτούς τους τελευταίους θά 'θελα ν' απευθυνθώ. Από τους εκπροσώπους του πολιτισμού του τυφλού "αντιπεπονθόντος" δεν έχω να περιμένω τίποτε άλλο από εκδικητικές ανθρωποθυσίες. Τους μετέχοντες όμως, έστω υπό την εκδοχή της λενιστικής στρέβλωσης του μαρξισμού, στο δυτικό πολιτισμό, ερωτώ: Από πού κι ως πού η ζωή ενός "καθημερινού" αμερικανού εγκλωβισμένου στους καταρρέοντες δίδυμους πύργους του Μανχάταν είναι φθηνότερη από τη ζωή ενός αμάχου του Ιράκ; Ή η ζωή ενός άοπλου, ανύποπτου, ισραηλινού αξίζει λιγότερο υπό τη ζωή ενός (γενναίου) ανήλικου μαχητή της παλαιστινιακής "Ιντιφάντα"; Ή, από πού κι ως πού, το κορμί ενός βασανιζόμενου σοβιετικού αντικαθεστωτικού πονάει ή η ψυχή του ντρέπεται λιγότερο απ' ότι το κορμί και η ψυχή ενός βασανιζόμενου ιρακινού κρατουμένου των αμερικανών; Ή, τέλος, γιατί ένας αφγανός ταλιμπάν νεκρός από αμερικανικά όπλα είναι "θύμα του ιμπεριαλισμού" ενώ ένας επίσης αφγανός "μουτζαχεντίν" νεκρός από σοβιετικά όπλα ήταν ένας "πράκτορας της αντίδρασης που εξουδετερώθηκε";
   Το εξαγόμενο της πρόσφατης ιρακινής δοκιμασίας του ανθρώπου δεν είναι, όπως πολλοί θα ήθελαν, το, τουλάχιστον, περιφερειακώς αλωτό του σκληρού πυρήνα της δυτικού τύπου δημοκρατίας. Είναι η αντοχή της να γιατρεύει, με τα δικά της αποκλειστικά, κάποτε σκληρά κι οδυνηρά, μέσα αλλά με θάρρος και γενναιότητα (την "αρετήν και τόλμην" του επαναστατικού μας βάρδου) τις πληγές της!