Εικόνες του «πολιτισμού» του 21ου αιώνα εισβάλλουν καθημερινά στα σπίτια μας δηλητηριάζοντας τα παιδιά μας και σκοτώνοντας μέσα μας κάθε έννοια ανθρωπισμού. Εικόνες που δείχνουν πως ο πιθηκάνθρωπος κατέκτησε τον homo sapiens όχι με ρόπαλα αλλά με όπλα μαζικής καταστροφής.
***

   Εικόνα πρώτη: Φυλακές Αμπού Γράιμπ. Ένα σύγχρονο Άουσβιτς στο Ιράκ όπου οι σύγχρονοι Μέγκελε πειραματίζονται πάνω στην αντοχή του ανθρώπου στην αξιοπρέπεια και τον πόνο διαπράττοντας όργια σε βάρος ανυπεράσπιστων «απολίτιστων» Ιρακινών που πρέπει να γνωρίσουν την αμερικανική εκδοχή του ναζισμού για να ενταχθούν στον «πολιτισμένο» κόσμο.
   Εικόνα δεύτερη: Ράφα, Παλαιστίνη. Ένα αμμουδερό κομμάτι γης, 300 μόλις μέτρα από τα αιγυπτιακά σύνορα. Μια περιοχή ξεχασμένη από το χρόνο. Βρώμικα σοκάκια από άμμο, ξυπόλυτα πιτσιρίκια που έπαιζαν μέσα στη λάσπη, σωροί συντριμμιών που κάποτε στέγασαν σε τσίγκο τα όνειρα δεκάδων οικογενειών. Σήμερα συντρίμμια θάβουν δεκάδες παιδιά που έγιναν στόχος ενός υπερσύγχρονου «Απάτσι», του οποίου ο πιλότος έβαλλε στυγνά κατά του πλήθους. Εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από τα Ες Ες που αντικατέστησαν τη σβάστικα με το άστρο του Δαυίδ. Ήταν μακελειό; Ήταν. Ήταν έγκλημα πολέμου; Ήταν. «Αποδείχτηκε ότι για να είναι κανείς Ναζί δεν είναι ανάγκη να είναι Γερμανός». Αυτή η φράση του βουλευτή Τάλεμπ αλ Σάνα στην ισραηλινή Κνέσετ (Βουλή) τα λέει όλα.
   Εικόνα Τρίτη: Ραμάντι, βορειοδυτικό Ιράκ.  Ελικόπτερα των αμερικανικών κατοχικών δυνάμεων πλήττουν με πυραύλους γαμήλιο γλέντι. Οι «παράπλευρες» απώλειες είναι τουλάχιστον 45 νεκροί, εκ των οποίων τα 15 είναι παιδιά και οι 10 γυναίκες.
***

   Οι παραπάνω «εικόνες» είναι «καρέ» σ' ένα φιλμ φρίκης που ξεκίνησε σαν «ντοκιμαντέρ» και τείνει να γίνει «ταινία μεγάλου μήκους». Είδαμε σε «ζωντανή σύνδεση» το αποτρόπαιο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού. Προηγήθηκε, όμως, μια διαρκής «εξελικτική» πορεία στην ιμπεριαλιστική κτηνωδία της «νέας τάξης». Στη Γιουγκοσλαβία βομβάρδιζαν επί 78 μέρες αμάχους, γυναίκες και παιδιά, από τα 10.000 πόδια. Στο Αφγανιστάν εκτέλεσαν εν ψυχρώ, μέσα σε 2 ώρες, 4.000 αιχμαλώτους που είχαν στοιβάξει μέσα σε κοντέινερς. Στο Γκουαντανάμο βασανίζουν κρατούμενους χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Στην Παλαιστίνη εκτελούνται κάθε μέρα παιδιά. Στο Ιράκ ξαναζούν τα Νταχάου και τα Άουσβιτς.
   Το «Όσκαρ» αυτής της φρίκης δεν μπορεί να αποδίδεται στους κομπάρσους. Ανήκει αποκλειστικά στους σκηνοθέτες Μπους, Ράμσφελντ, Σαρόν και τους ευρωπαίους βοηθούς τους. Γιατί, αν δεν υπήρχε ο Φρανκενστάιν δε θα υπήρχαν τα τέρατα Π δολοφόνοι. Ο αρχηγός των αμερικανικών δυνάμεων στρατηγός Τζον Αμπιζάιντ παραδέχτηκε ότι υπάρχει «μια νοοτροπία κουλτούρας βασανισμών».
***

   Ανάμεσα στα κορμιά των Ιρακινών αιχμαλώτων (που υποχρεώθηκαν να προβούν σε σεξουαλικές πράξεις μπροστά σε γυναίκες στρατιώτες ή να φάνε και να αλειφτούν με περιττώματα υπό τα γέλια του στρατού που «απελευθέρωσε το Ιράκ και κομίζει δημοκρατία») και στα άψυχα κορμιά των πιτσιρικάδων στα σοκάκια της Ράφα, και του Ραμάντι υπάρχει μια νοητή κλωστή, που μας αφορά όλους. Αυτή, που κάνει ορισμένες ζωές να αξίζουν παραπάνω και άλλες να μη μετρούν διόλου, μπροστά στις γεωπολιτικές παρτίδες επί χάρτου και επί πτωμάτων.
   Τέτοια εγκλήματα δεν προκαλούν ούτε οργή, ούτε μίσος. Γεννούν απορία για το πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια απανθρωπιά. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ανθρωποειδή, που κουβαλάνε τέτοια κτηνωδία.
   Δεν πρέπει και δεν μπορούν να αποδοθούν στην «ψυχοσύνθεση» των εμπνευστών τους. Δεν υπάρχει «καλός» Μπους (Κλίντον ή Κέρι), που θα κλείσει τα Γκουαντανάμο του «κακού» Μπους. Δεν υπάρχει «καλός» Σαρόν, που θα αντικαταστήσει τον «κακό» Σαρόν στη διοίκηση του κράτους - τρομοκράτη. Ο ιμπεριαλισμός και η βαρβαρότητά του δεν καλλωπίζονται με αλλαγές διαχειριστών. Είναι στοιχεία της «ψυχοσύνθεσης» ενός ολόκληρου συστήματος. Οι «Μέγκελε» της φασιστικής πλανητικής χούντας δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τις κουκούλες. Όποιοι κι αν τις φορούν. Η φρίκη της κατοχής, των εξευτελισμών, των βασανισμών, των εκτελέσεων, δε δικαιολογείται με τίποτα. Κάθε δολοφονημένο παιδί είναι από μόνο του κι ένα ολόκληρο ολοκαύτωμα.
***

   Με κάθε νέα φωτογραφία που έρχεται στο φως, ας ανασύρουμε από τη «φωτογραφική» μας μνήμη, την περίφημη δήλωση της κυρίας Δαμανάκη ότι το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» είναι ένα... «εθνικιστικό σύνθημα». Την εποχή της Pax Romana, ο ξενόδουλος Έλληνας ήταν απολογητής της άποψης ότι το δίκαιο είναι το συμφέρον του ισχυρότερου, εξυμνώντας την clementia et humanitas (την επιείκεια και τη φιλανθρωπία) του ρωμαϊκού ιμπεριαλισμού. Οι Ρωμαίοι τον περιφρονούσαν και τον αποκαλούσαν Graeculus esuriens (πεινασμένο γραικύλο).
   Ο γραικύλος της Pax Americana έχει τα ίδια καθήκοντα και υποχρεώσεις. Υπερασπίζεται το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, «ως υπεράσπιση των εθνικών μειονοτήτων», βαφτίζει την κατοχή του Ιράκ «αποκατάσταση της Δημοκρατίας». Την καταπάτηση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου την αποκαλεί «καινούριο διεθνές περιβάλλον». Ο γραικύλος μετατρέπει τις μαύρες σελίδες της Ιστορίας σε σύγχρονα πολιτικά επιχειρήματα, και αξιώματα συμβίωσης των ανθρωπίνων κοινωνιών.
   Απέναντι στο γραικυλισμό οι λαοί του πλανήτη αντιπαρατάσσουν την αντίσταση σαν τελευταίο μέσο επιβίωσης του homo sapiens, όλων αυτών που δεν τους μένει πλέον να χάσουν τίποτα άλλο εκτός από τις αλυσίδες τους. Ανταπαντούν πως  «Chi pecora si fa io mangia lupo» («Όποιος γίνεται πρόβατο τον τρώει ο λύκος») αλλά και το λόγο του Κριτόλαου προς τους Έλληνες: «Εάν μεν άνδρες ώσιν, ουκ απορήσουσι συμμάχων, εάν δε ανδράποδα κυρίων» («Αν φανούν άνδρες, εύκολα θα βρουν συμμάχους, και αν δείξουν δειλία, εύκολα θα βρουν αφεντικά»).
   Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης, σε ανύποπτο χρόνο, να δήλωνε πως «είμαστε όλοι Αμερικανοί». Όμως, οι Έλληνες και οι άλλοι λαοί που αντιστέκονται συμφωνούν πως σ' αυτό το παγκόσμιο Νταχάου της «νέας τάξης», σ' αυτήν την αιμόφυρτη πλανητική Γκουέρνικα, είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι. Είμαστε όλοι Ιρακινοί. Είμαστε όλοι «στόχοι».