Ποιο είναι το πρώτο, το σημαντικότερο δικαίωμα κάθε λαού; Ποιος είναι ο πυρήνας της λαϊκής κυριαρχίας; Το δικαίωμα του κάθε λαού να χαράζει το δρόμο του ανενόχλητος, μακριά από πιέσεις, από εκβιασμούς, μακριά από οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούςεξαναγκασμούς, μακριά από ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις.
    Και δυστυχώς, στις μέρες μας, μάρτυράς μας ο μαρτυρικός λαός της Κύπρου, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, από πολλές απόψεις βρισκόμαστε σε χειρότερο σημείο από ό,τι πριν μερικές δεκαετίες. Όχι πως τότε τα πράγματα ήταν ειδυλλιακά. Όμως σήμερα, σημειώνεται μια αντιστροφή του διεθνούς κλίματος, ζούμε στην εποχή της «νέας τάξης» όπως δείχνουν οι επεμβατικοί, κατακτητικοί πόλεμοι, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, η εγκαθίδρυση προτεκτοράτων όπως στη Βοσνία και στο Κόσοβο.

Pόλος ανθύπατου
    Στη χώρα μας, ωστόσο, θα υποστηρίξει κάποιος, δεν συμβαίνουν αυτά. Τι σηματοδοτούν όμως τα συνεχή πηγαινέλα του εκάστοτε αμερικανού πρέσβη στα υπουργικά γραφεία; Τι σημαίνει ο ρόλος ανθύπατου που διεκδικούν για τον εαυτό τους οι αμερικανοί πρέσβεις και που κανείς εκ των κυβερνώντων δεν τους τον αμφισβητεί; Τι σημαίνει όταν η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αντιτάσσεται αποδεδειγμένα στον πόλεμο του NATO ενάντια στη Γιουγκοσλαβία ή στον πόλεμο στο Ιράκ, και παρόλα αυτά η τότε κυβέρνηση έδωσε ποικίλες διευκολύνσεις, τις βάσεις, τον εναέριο χώρο, το έδαφος για διέλευση των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων, έστειλε έλληνες στρατιώτες και αξιωματικούς στο Κόσοβο. Σε αντίθεση με τη θέληση του ελληνικού λαού, σε αντίθεση ακόμη και με το άρθρο 27 παρ. 2 του Συντάγματος της χώρας.
    Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε τους πραγματικούς όρους υλοποίησης της
συνταγματικής επιταγής του άρθρου 52 για ελεύθερη και ανόθευτη έκφραση
της βούλησης του ελληνικού λαού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα καλπονοθευτικά
εκλογικά συστήματα, δεν πρέπει να ξεχνάμε το δίκτυο των ποικιλόμορφων
εξαρτήσεων και πελατειακών σχέσεων που εκσυγχρονίζονται. Δεν μπορούμε
ακόμη να μην υπολογίσουμε το κλίμα εκβιασμών και εκφοβισμού που ασκούν
στους λαούς, και στον ελληνικό, οι επεμβάσεις, οι πόλεμοι και οι
βομβαρδισμοί.
    Και τι να πει κανείς για το ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Δεν
υπάρχει κανείς που θα αρνηθεί στα σοβαρά ότι οι απόψεις που αμφισβητούν
την κυρίαρχη πολιτική, οι απόψεις που θέτουν σε κριτική τη νέα τάξη
πραγμάτων, σε διεθνές και εσωτερικό επίπεδο, συστηματικά, εξοβελίζονται,
αποσιωπούνται, αποκλείονται, συκοφαντούνται και διαστρεβλώνονται. Ακόμη
και η αρχή της αναλογικής ισότητας στην προβολή των κομμάτων που
προβλέπει ο νόμος καταπατιέται με τον πιο ωμό τρόπο. Να υπογραμμίσουμε
με την ευκαιρία ότι η αναλογική ισότητα δεν είναι βέβαια ισότητα,
ακριβώς επειδή είναι αναλογική. Αλλά ούτε και αυτή εφαρμόζεται.
    Αξίζει πραγματικά να σημειώσει κανείς τη μαεστρία με την οποία
χειραγωγούνται οι λαοί, με τρόπο μάλιστα που να φαίνεται ότι όλα
λειτουργούν δημοκρατικά, ότι η λαϊκή κυριαρχία είναι αναμφισβήτητη.
    Και για να έρθουμε και στη χώρα μας, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, για
παράδειγμα, αρνήθηκαν επίμονα, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση να
τη θέσουν σε δημοψήφισμα. Και όχι γιατί φοβούνταν πως θα καταψηφιστεί.
Φοβούνταν το ισχυρό ΟΧΙ, φοβούνταν ακόμη και την ενημέρωση του ελληνικού
λαού για τη Συνθήκη αυτή.

Eπίθεση στις λαϊκές ελευθερίες
    Σαν να μην αρκούσαν όλα αυτά, μετά το 1990 και τη διεθνή μεταβολή του
συσχετισμού των δυνάμεων, και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, με
πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, σημειώνεται νέα,
συστηματική, σφοδρή θα έλεγα επίθεση στις δημοκρατικές κατακτήσεις και
τις λαϊκές ελευθερίες. Με τη σύμφωνη γνώμη των ελληνικών κυβερνήσεων
προωθήθηκαν:
    1. Η Συνθήκη Σένγκεν η οποία μάλιστα ενσωματώθηκε στη Συνθήκη για την
Ευρωπαϊκή Ένωση και με την οποία δημιουργήθηκε δίκτυο ηλεκτρονικής
παρακολούθησης και καταγραφής «υπόπτων», όσων δηλαδή αμφισβητούν τη «νέα
τάξη πραγμάτων»
    2. Η συγκρότηση και βαθμιαία ενίσχυση της Ευρωαστυνομίας που
συμπλήρωσε και επέκτεινε τους μηχανισμούς ηλεκτρονικού φακελώματος της
Σένγκεν
    3. Παρατηρούμε τον περιορισμό, νομοθετικό ή de facto, δικαιωμάτων που
αποτελούν σημαντικές κατακτήσεις του λαού και που χρησιμοποιούνται από
τους εργαζόμενους ως μοχλοί καθημερινής πάλης για την υπεράσπιση ή και
για τη διεύρυνση των κατακτήσεων στον οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό
τομέα. Τέτοια είναι οι συνδικαλιστικές ελευθερίες, η απεργία, η
διαδήλωση. Η απόφαση των αρμόδιων υπουργών το καλοκαίρι του 2001 (μετά
την αιματηρή καταστολή της διαδήλωσης στη Γένοβα) που θεσμοθέτησε τη
συντονισμένη αστυνομική παρακολούθηση, ανταλλαγή πληροφοριών και
καταστολή των διαδηλώσεων. Ποινικοποιούνται ολοένα και περισσότερο οι
αγώνες των εργαζομένων. Υπάρχει ήδη έτοιμο ένα συνολικό ποινικό
οπλοστάσιο, παλαιότερο που ενεργοποιείται (όπως η παρακώλυση
συγκοινωνιών) ή καινούργιο όπως η ΠΝΠ που στρέφεται ενάντια στους
μαθητές που αγωνίζονται για καλύτερη παιδεία.
     4. Η ανοχή της λειτουργίας του αμερικανικού Έσελον (μέσω
εγκαταστάσεων σε κράτη μέλη της Ε.Ε.) και η προοπτική δημιουργίας
αντίστοιχου ευρωπαϊκού που θα παρακολουθεί και θα καταγράφει κάθε είδους
επικοινωνίες (τηλέφωνο, φαξ, διαδίκτυο κλπ.).
    5. Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Δεκέμβρη 2001 που υιοθέτησε τον
λεγόμενο ευρωτρομονόμο και το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και παράδοσης,
τα οποία στρέφονται τελικά ενάντια σε όσους θίγουν «τις θεμελιώδεις
πολιτικές, συνταγματικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας χώρας ή
ενός διεθνούς οργανισμού».
    6. Η συμμετοχή στο καθοδηγούμενο από τις ΗΠΑ κλίμα της τρομοϋστερίας
και η συμμετοχή στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς του NATO, η συγκρότηση
του ευρωστρατού, η υιοθέτηση του δόγματος του προληπτικού πολέμου
(Σολάνα, άρθρο 40).
    7. Η ένταξη εθνικοαπελευθερωτικών και προοδευτικών πολιτικών
κινημάτων στην ευρωπαϊκή λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων.
    8. Η προώθηση της συγκρότησης ευρωπαϊκής KYΠ, μιας ευρωπαϊκής δηλαδή
CIA.
    9. Η προώθηση της «αντιτρομοκρατικής» συνεργασίας Ε.Ε. - ΗΠΑ που
καλύπτει τη «δικαστική συνεργασία», την «ανταλλαγή πληροφοριών», τη
«σύλληψη και έκδοση υπόπτων», τη δημιουργία «κοινών ομάδων ανακριτικής
έρευνας», την παράδοση των αρχείων της Ευρωαστυνομίας στο FBI.
    10. Αρχίζει να εμπλέκεται, ολοένα και πιο άμεσα, ο στρατός ως δύναμη
καταστολής στο εσωτερικό, πάντοτε βέβαια με το πρόσχημα της
τρομοκρατίας. Άλλαξε το αμυντικό δόγμα της χώρας μας, όπως ακριβώς
έκαναν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, ώστε να ενταχθεί στους στόχους των ενόπλων
δυνάμεων η εσωτερική ασφάλεια, δηλαδή στην πραγματικότητα ο
«εχθρός-λαός». Ένα πρώτο βήμα έγινε με την ασφάλεια των Ολυμπιακών
Αγώνων.
    11. Αποκορύφωση ίσως όλων αυτών των μηχανισμών αποτελεί το σχέδιο
Ευρωσυντάγματος, το οποίο στο άρθρο 42 διακηρύσσει την επέμβαση των
στρατιωτικών δυνάμεων της ΕΕ σε κράτος μέλος για την πρόληψη επικείμενης
τρομοκρατικής επίθεσης και τη διατήρηση των δημοκρατικών θεσμών.

Δημοκρατικό έλλειμμα
    Τελικά, νομίζω πως μπορούμε να ισχυριστούμε, χωρίς ίχνος υπερβολής
ότι δεν αντιμετωπίζουμε απλώς ένα δημοκρατικό έλλειμμα, όπως κομψά
διατυπώνεται πολλές φορές το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα έχουμε να
κάνουμε με μια φαλκίδευση της λαϊκής κυριαρχίας. Αντιμετωπίζουμε
κυριολεκτικά ένα αυταρχικό περίσσευμα.
    Γιατί συμβαίνει αυτό, τόσο στη χώρα μας όσο και στην ΕΕ; Πρόκειται
απλώς για άστοχες επιλογές; Σε καμιά περίπτωση. Είναι μόνο ευθυγράμμιση
με τις πιέσεις και την πολιτική των ΗΠΑ; Δυστυχώς δεν πρόκειται μόνο για
κάτι τέτοιο. Η ΕΕ έχει πρωτόβουλη και ενεργητική συμμετοχή στην προώθηση
των αντιδημοκρατικών αυτών νομοθετημάτων, μέτρων και μηχανισμών.
    Ναι, αλλά γιατί συμβαίνει αυτό. Τούτο συμβαίνει γιατί στο όνομα της
ανταγωνιστικότητας των πολυεθνικών, στο όνομα του ανταγωνισμού με τις
ΗΠΑ, η ΕΕ περιορίζει δραστικά τις εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις
των λαών της Ευρώπης. Προβαίνει σε ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς. Και
για να μπορέσει να προωθήσει αυτή την πολιτική, πρέπει να κάμψει τις
αντιδράσεις των λαών. Να γιατί δημιουργείται όλο αυτό το αντιδημοκρατικό
οικοδόμημα. Δεν είναι τυχαίο. Είναι βαθιά ανάγκη για τις κυρίαρχες
δυνάμεις της ΕΕ.

Mαχητική συμπόρευση
    Όπως αντίστοιχα, αποτελεί βαθιά, επείγουσα ανάγκη, για όλους εμάς,
για το λαό μας, για κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο άνθρωπο, ανεξάρτητα με
το αν συμφωνεί με την αυτή την προσέγγιση των πραγμάτων, είναι
πραγματικά ανάγκη να συμπορευθούμε μαχητικά, ενωμένα, προκειμένου να
υπερασπιστούμε τις λαϊκές ελευθερίες που πλήττονται, προκειμένου να
ανοίξουμε δρόμους για τη διεύρυνσή τους.
    Προσωπικά, θεωρώ πως το ζητούμενο τελικά είναι μια άλλης ποιότητας
δημοκρατία. Μια δημοκρατία που θα έχει στο επίκεντρό της τον εργαζόμενο
άνθρωπο και τις σύγχρονες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές και
άλλες ανάγκες του. Μια δημοκρατία που δεν θα είναι προσχηματική, που δεν
θα αποτελεί δημοκρατικοφανή μορφή της εξουσίας μιας οικονομικής
ολιγαρχίας, των πολυεθνικών ομίλων. Χρειαζόμαστε μια δημοκρατία όπου η
λαϊκή κυριαρχία, η λαϊκή εξουσία θα έχουν ουσιαστικό, απόλυτο νόημα.