Ο συντάκτης της παρούσας στήλης υπήρξε το 1990, ως πρόεδρος τότε του δημοτικού συμβουλίου, ο εισηγητής της πρότασης για την ίδρυση από το Δήμο της Ερμούπολης ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Είχε προηγηθεί ο Δήμος Άνω Σύρου με τον «Αιγαίο FM».
   Το αρχικό βασικό επιτελείο του νέου δημοτικού σταθμού, που πήρε το όνομα «Κόσμος 90» (από το έτος ιδρύσεως αλλά και τη συχνότητά του) ταυτιζόταν λίγο-πολύ με αυτό του προϋφιστάμενου ιδιωτικού «Κύκλος» που, παρά την πανθομολογούμενη υψηλότατη κι αξεπέραστη έκτοτε ποιότητα του προγράμματός του, είχε εκμετρήσει το ζην υπό το βάρος του ανάλογου προς την υψηλή του στάθμη λειτουργικού κόστους του. Πρώτος διευθυντής ο χαρισματικός συμπατριώτης μας Βαγγέλης Περρής, που η κατοπινή του σταδιοδρομία στα ΜΜΕ μάλλον διέψευσε τους τότε ουκ ολίγους τοπικούς επικριτές του.
   Είναι φυσικό λοιπόν να πονώ πολύ, όταν, ύστερα από σχεδόν δέκα πέντε (15) χρόνια, βρίσκομαι στην ανάγκη να προσυπογράψω, ως απλός πλέον δημοτικός σύμβουλος, τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του «Κόσμος 90». Πολύ περισσότερο γιατί, εκτός από συνιδρυτής του, υπήρξα, σ' όλα αυτά τα χρόνια, με εκούσια ή ακούσια διαλείμματα, συνεργάτης του και, για μια τετραετία (1995-1998), πρόεδρος της οικείας δημοτικής επιχείρησης. Την, έτσι ή αλλιώς, οδυνηρή αυτή απόφαση θα έπαιρνα, ωστόσο, έστω και χωρίς την εκτελεστότητα του, σχεδόν ομοφωνικού (ή μήπως ομοφονικού;), πλειοψηφικού της χαρακτήρα. Έστω κι αν η έκτακτη ανάμιξη αδιάλλακτων πανελλαδικών συνδικαλιστικών φορέων δεν είχε καταστήσει ασφυκτική την περαιτέρω λειτουργία του και μονόδρομο την αναστολή της. Εδώ και καιρό η δημοτική μειοψηφία της Ερμούπολης, στην οποία ανήκω, είχε γνωστοποιήσει την πρόθεσή της να μη συγκατατεθεί στη συνέχιση της λειτουργίας του σταθμού, αν δεν γινόταν οικονομικά αυτοδύναμος. Δεν μπορώ να προβλέψω τί θα συνέβαινε αν ο «Κόσμος 90» δεν είχε πληγεί από τον πρόσφατο εν αιθρία κεραυνό της αδήριτης υπαγωγής του στην εξοντωτική για τους μικρούς επαρχιακούς, δημοτικούς και ιδιωτικούς, Ρ/Σ, πανελλήνιας ισχύος, Συλλογική Σύμβαση Εργασίας των Ηχοληπτών. Φοβάμαι όμως πως και, χωρίς αυτόν, τα ψωμιά του θα ήταν λίγα. Τα συσσωρευμένα παθητικά, σε συνδυασμό ίσως με τη δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη δυσφορία αρκετών μελών της δημοτικής πλειοψηφίας προς την παρούσα διοικητική και οικονομική του κατάσταση, θα είχε τρέψει σε πλειοψηφικό τον εισέτι μειοψηφικό για τους οπαδούς του κλεισίματος του συσχετισμό.
   Έχω, σχετικά πρόσφατα, όταν το δημοτικό συμβούλιο κλήθηκε ν' αντιμετωπίσει την τελευταία (από τις πολλές) κρίση του σταθμού με την παραίτηση του Π. Γιαμαλάκη από τη θέση του προέδρου του Δ.Σ. της ΔΕΜΜΕΔΕ, τοποθετηθεί, κατά βάση θετικά, έναντι του έργου της τελευταίας διευθύντριας του σταθμού. Έτσι δεν μπορώ να συμμεριστώ την εναντίον της κατακραυγή που ξαναζωντάνεψε, με αφορμή τη διακοπή της λειτουργίας του. Είτε προέρχεται από τοπικούς δημοσιογραφικούς κύκλους είτε από πλειοψηφικούς ή μειοψηφικούς συναδέλφους στο δημοτικό συμβούλιο. Επομένως, ούτε τον κ. Δήμαρχο, προσωπικό προστάτη και αμύντορα της κ. Λιάσκου μέχρι και της τελευταίας στιγμής, έστω και έναντι στενών συνεργατών του, μπορώ να θεωρήσω για το λόγο αυτό υπεύθυνο. Ακόμα κι αν οι πολιτευτικοί πειρασμοί θα με έσπρωχναν να το κάνω. Ούτε οι, εντός παρ' όλα αυτά των ορίων της θεμιτής κριτικής, μύδροι του φίλου κ. Γιαμαλάκη στο επιθανάτιο του σταθμού δημοτικό συμβούλιο κατά της κ. Λιάσκου ούτε, βέβαια, κατά (μείζονα λόγο, κάποιες πολλαπλώς έκνομες δημοσιογραφικές επιθέσεις εναντίον της με τη μορφή "παρουσιάσεων" της άποψης του κ. Γιαμαλάκη (για τις οποίες, φαντάζομαι, το λόγο θά' χει η δικαιοσύνη) με έπεισαν πως είναι η κ. Λιάσκου εκείνη που οδήγησε το σταθμό στο κλείσιμο. Και πως την αντίστοιχη πολιτική ευθύνη φέρει ο κ. Δήμαρχος, λόγω της κάλυψης που της παρέσχε σ' όλη τη διάρκεια της διευθυντικής της θητείας.
   Είναι λοιπόν ο δήμαρχος ανεύθυνος για το λουκέτο του σταθμού; Μήπως δε θα πρέπει να γραφεί στο παθητικό του; Αφού ούτε η κ. Λιάσκου, μέχρι τέλους σκεύος εκλογής του, φταίει για το οικονομικό αδιέξοδο της ΔΕΜΜΕΔΕ ούτε προφανώς ο ίδιος (αλλά κάποιοι ηχολήπτες) ήταν που προκάλεσε τη θανατηφόρα για το σταθμό επέμβαση της απαιτητικής και αδιάλλακτης συνδικαλιστικής ηγεσίας του ηχοληπτικού κλάδου. Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι φυσικά αρνητική. Είτε ως επίσημος προκαθήμενος του σταθμού είτε ως ανεπίσημος επικυρίαρχος των ψιλώ ονόματι ανεξάρτητων, διοικήσεων του, ο κ. δήμαρχος ευθύνεται πλήρως (όχι όμως αποκλειστικά) για το οικονομικό του αδιέξοδο. Όχι υπό την μοιραία τελευταία οξεία αλλά υπό την ήπια διαρκή χρόνια μορφή του τελευταίου. Αυτό το διαρκές χρόνιο αδιέξοδο δεν το δημιούργησε η κ. Λιάσκου. Οι αποδοχές της οποίας, επιτέλους, στοιχειωδώς ανταποκρίνονταν στη ραδιοφωνική προϋπηρεσία της και τα εν γένει προσόντα της αλλά και την ποιότητα και ποσότητα των υπηρεσιών που παρείχε στο σταθμό. Το δημιούργησε η μακρά, χάριν αποφυγής του υποτιθέμενου πολιτικού κόστους και προσπορισμού του υποτιθέμενου πολιτικού οφέλους, ανοχή της ποικιλόμορφης, προ και επί Λιάσκου, εσωτερικής κακοδαιμονίας του. Που ανέβαζε τα έξοδα και κρατούσε καθηλωμένα τα έσοδα του σταθμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο απώτερο αλλ' εξίσου δεκαβαλικό παρελθόν αποφάσεις του τότε διοικητικού συμβουλίου του για προσωπική μετατροπή σε αμιγώς μουσικό με ολοσχερή απομάκρυνση του προσωπικού ματαιώθηκαν μπροστά στο απειλούμενο εκλογικό αντίκρυσμα του ρηξικέλευθου μέτρου! Σπεύδω, μάλιστα, να δηλώσω, προκαταλαμβάνοντας ενδεχόμενη αντισφαίριση ευθυνών εκ μέρους του κ. δημάρχου, ότι ένα μέρος της ευθύνης ανήκει και σε μένα, αφού δέχτηκα τότε, χάριν της πολιτικής μου αλληλεγγύης προς τον κ. δήμαρχο, ν' αναχωνεύσω τις προσωπικές μου απόψεις στις μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
   Ο νοσηρός, αποπνικτικός, επαρχιωτισμός, στον οποίο οι μικροοργανισμοί του πολιτισμικού μας υδροβιότοπου εξασφαλίζουν την επιβίωση, σπεύδει ήδη να επωφεληθεί από τις δυσάρεστες εξελίξεις για να φορτώσει τις αμαρτίες του σταθμού στην πλάτη της επήλυδος αποδιοπομπαίας. Όπως πριν κάμποσα χρόνια ανάλογες αμαρτίες τις είχε φορτώσει στο γηγενή τότε αποδιοπομπαίο Βαγγέλη Περρή. Και σήμερα ξέρουμε πως αυτός που εβλάβη δεν ήταν, βέβαια, ο Περρής, αλλ' ο τόπος! Που στερήθηκε ένα ανήσυχο και δημιουργικό, παρά τις οποίες αδυναμίες του, κύτταρο πολιτισμού! Κανένας, ιθαγενής ή εξωτικός, προκλητικός ή σεμνός κι αθόρυβος, δεν τη γλυτώνει, εφόσον εξέχει, έστω και στο ελάχιστο, της εγχώριας μετριότητας. Αναδεικνύοντας έτσι την ανεπάρκειά της! Τα πάντα πρέπει να προσαρμοστούν στα λειψά αναστήματα που παράτησε στον τόπο μια εποχή κοινωνικής παρακμής, πολιτιστικού υποσιτισμού και πνευματικής υποτέλειας. Η Σύρα πρέπει ν' ανήκει εσαεί στη μετριότητα, την ημιμάθεια, την ίντριγκα και το φθόνο!
   Είναι προς τιμήν του κ. δημάρχου ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα (όπως, δυστυχώς, σε τόσα άλλα!) δεν ταυτίστηκε με το φθονερό, συμπλεγματικό και ραδιούργο επαρχιωτισμό. Δεν είναι όμως προς τιμήν του ότι, τόσα χρόνια τώρα, συμβιβάστηκε, συνυπήρξε και συνεργάστηκε μαζί του! Διαβάζοντας, βέβαια, αυτές τις γραμμές, το πιθανότερο είναι πως θα χαμογελάσει αυτάρεσκα είτε στον καθρέφτη του είτε σε κάποιο, εξ απορρήτων, συνεργάτη του, αναλογιζόμενος για πολλοστή φορά τις εξισορροπητικές του ικανότητες! Αυτές που του επιτρέπουν να εισπράττει προσωπικά εγκώμια από τους ίδιους ανθρώπους και την ίδια στιγμή που κατακεραυνώνουν την πολιτική του! Δεν αποκλείεται η ικανότητα αυτή να σημαίνει ατομική αγαθότητα. Σίγουρα όμως δεν μπορεί να σημαίνει πολιτική! Γιατί, πολιτική, ακόμα και στα δίσεκτα και κυνικά μας χρόνια, σημαίνει έργο, σοδειά στις αποθήκες της ιστορίας!!! Όχι απλώς εκλογική συγκομιδή κι εξουσία!!! Κι ο νεκρός "Κόσμος '90", μπροστά στον οποίο, αναμφίβολα ειλικρινώς, θρηνεί μαζί μας, είναι ήδη ένα ιστορικό ερείπιο!