Γνωριμία με τη Lisa Sokolov και τον καινούριο της δίσκο. Η ιδιόρρυθμη τραγουδίστρια της φρη τζαζ και έμπειρη μουσικοθεραπεύτρια μάς μιλά για τις θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής.

Μιλώντας για φρη τζαζ η λέξη τραγουδιστής ή τραγουδίστρια είναι από αυτές που τις χρησιμοποιούμε ελάχιστα. Κι αυτό γιατί λίγες φωνές ακολούθησαν την απελευθέρωση των οργάνων από τους παραδοσιακούς μουσικούς ρόλους και κανόνες. Μια από αυτές τις φωτεινές εξαιρέσεις είναι η Lisa Sokolov που έχει δουλέψει με μερικούς από τους γνωστότερους πειραματιστές της παλιότερης και της νέας σκηνής (Cecil Taylor, Don Cherry, Rashied Ali, Andrew Cyrille, Jimmy Lyons, Butch Morris, William Parker). Παράλληλα δραστηριοποιείται και ως μουσικοθεραπεύτρια. Το "Presence" είναι το τρίτο της άλμπουμ (προηγήθηκαν τα "Angel Rodeo" το 1993 και "Lazy Afternoon" το 1999) και μοιράζεται ανάμεσα σε στούντιο και ζωντανές ηχογραφήσεις.
Αν φανταστεί κανείς μια διασταύρωση ανάμεσα στη Betty Carter, τη Diamanda Galas και τη Janis Joplin θα πάρει μια ιδέα για το πώς ακούγεται η Lisa Sokolov. Μια ιδέα όμως μόνο γιατί είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς μια φωνή που μπορεί να κάνει σχεδόν τα πάντα. Να αυτοσχεδιάζει με λέξεις και ένα ιδιόμορφο σκατ πάνω σε αλλεπάλληλα στρώματα της φωνής της ("Presence"), να τραγουδά ακαπέλα σε στυλ γκόσπελ με ένα τεράστιο εύρος από νότες ("Hopefully"), να δίνει το δικό της στίγμα στα στάνταρντς χρησιμοποιώντας ακόμη και τον ψίθυρο και τον ήχο της αναπνοής της ("For All We Know", "You Do Something To Me"), να φλερτάρει με το ευρωπαϊκό τραγούδι (στο "Sons Of" του Ζακ Μπρελ), να αποδίδει με ανεξάντλητους χρωματισμούς και σόουλ συναίσθημα το "Chain of Fools", τη γνωστή επιτυχία της Janis Joplin. Συγκλονιστική είναι η ερμηνεία της στο δικό της "As It Is", έναν ακραίο συνδυασμό Yma Sumac, Tim Buckley και Bjork και στη γλυκόπικρη μπαλάντα τής Laura Nyro "And When I Die".  Το "Presence" δεν είναι απλά μια περίτεχνα εκτελεσμένη συλλογή τραγουδιών. Είναι μια μουσική εμπειρία, μια διαδικασία απελευθέρωσης συναισθημάτων και θεραπείας της καρδιάς. Το έμπειρο τρίο που συνοδεύει τη Sokolov αποτελείται από τον πιανίστα John DiMartino, τον βετεράνο μπασίστα Cameron Brown (τον μοναδικό επιζώντα εκείνου του φοβερού κουαρτέτου με George Adams, Don Pullen και Danny Richmond) και τον σπουδαίο ντράμερ Gerry Hemingway.

   «Όπως η λεκτική θεραπεία γίνεται με την ομιλία, η μουσική θεραπεία γίνεται δημιουργώντας μουσική και συνήθως αυτοσχεδιαζόμενη μουσική μεταξύ πελάτη και θεραπευτή. Ο κλάδος είναι πολύ ευρύς. Απασχολεί πολύ κόσμο που δουλεύει με διαφορετικές προσεγγίσεις, ενώ οι ασθενείς μπορεί να είναι από αυτιστικά παιδιά μέχρι ηλικιωμένοι που πάσχουν από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Στην τεχνική που έχω αναπτύξει τα «εργαλεία» που χρησιμοποιώ είναι η αναπνοή, ο τόνος της φωνής, οι κινήσεις του σώματος, η φαντασία και ο φωνητικός αυτοσχεδιασμός. Η μουσική έχει μεγάλη δύναμη. Η ελεύθερη και άμεση έκφραση μέσω του τραγουδιού χωρίς τη χρήση λέξεων είναι μια δυνατή εμπειρία που έχει καταλυτικό ρόλο. Αφήνω τους ανθρώπους να «μπουν» μέσα στο σώμα και την αναπνοή τους και να δώσουν φωνή στη μουσική που έχουν μέσα τους. Αυτός ο τρόπος δουλειάς βασίζεται στη διαδικασία που ακολουθείται όταν κάποιος ανοίξει την καρδιά του και το στόμα του και
τραγουδήσει αυτό που νιώθει μέσα του. Δουλεύω με αυτό τον τρόπο πολλά χρόνια και με ανθρώπους που προέρχονται από ψυχιατρικές κλινικές μέχρι τους «νορμάλ νευρωτικούς» σαν και μας (συγχωρέστε μου την αυθάδεια). Εκπαιδεύω με αυτή τη μέθοδο γιατρούς, μουσικοθεραπευτές και καλλιτέχνες στο ινστιτούτο μου στη Νέα Υόρκη, στο πειραματικό θέατρο του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, καθώς και σε δύο ινστιτούτα στην Ευρώπη όπου διδάσκω κάθε καλοκαίρι. Η δομή και η διαδικασία στη δουλειά μου είναι η ίδια είτε εργάζομαι με παιδαγωγικό είτε με θεραπευτικό προσανατολισμό. Αυτό που αλλάζει είναι το επίκεντρο. Όταν έχεις να κάνεις με καλλιτέχνες πρέπει να εστιάσεις στο να βοηθήσεις την καλλιτεχνική τους ανάπτυξη και έκφραση, ενώ όταν κάνεις θεραπευτική δουλειά πρέπει να προωθήσεις την ανάπτυξη κάποιου ως ανθρώπινης ύπαρξης».