Ο Διογένης λοιπόν, καταγγέλλοντας το δάσκαλο του Αντισθένη, επειδή πίστευε ότι άλλα πίστευε και άλλα έκανε στην πράξη, ότι η ζωή του δε συμφωνούσε με τη θεωρία ταυ, τον χαρακτήριζε σαν «τρομπέτα που δεν άκουε τον εαυτό της» (Δίων Χρυσόστομος, 8, 2).
   Με έκπληξη διάβασα την αντίδραση του Νίκου Συρμαλένιου μέλους της ΚΠΕ του ΣYN στο σημείωμά μου σχετικά με το εκλογικό αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί εγκαλούμαι για «ανεξήγητη και άνευ προηγούμενου επίθεση, τουλάχιστον για τα δεδομένα των Κυκλάδων, έναντι του ΣΥΝ». Όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα σ' αυτό δικούς μου χαρακτηρισμούς που να δικαιολογούν τέτοια αντίδραση.
   Ο φίλος Νίκος («εξ όσων γνωρίζει», θα θυμάται πως τα φιλικά μου προς εκείνον αισθήματα ανάγονται στο 1993 όταν, σε χαλεπούς καιρούς, με άρθρο μου στον «κακό» Ριζοσπάστη είχα αναφερθεί όχι εχθρικά σ' αυτόν) μάλλον μπερδεύει την πολιτική με το συναίσθημα. Άλλο πράγμα η φιλία κι άλλο η πολιτική κριτική.
   Μου αποδίδει μια σχεδόν ταπεινών ελατηρίων πολεμική εναντίον του κόμματός του επειδή διέπραξα το «ανοσιούργημα» να παραθέσω απόψεις στελεχών του ΣΥΝ γιο το ΚΚΕ. Κι ενώ μου αποδίδει τέτοιες προθέσεις, σπεύδει με οξύτερο από εμένα ύφος να μιλήσει απαξιωτικά για «παρωχημένες και ανιστόρητες γραμμές».

Aπαξιωτικοί χαρακτηρισμοί
   Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί του για το ΚΚΕ βαφτίζονται «πολιτική κριτική». Οι δικοί μου, «άνευ προηγουμένου επίθεση». Μ' άλλα λόγια τα στελέχη του ΣΥΝ έχουν το δικαίωμα να ασχημονούν κατά πολιτικών αντιπάλων. Αντίθετα, ο κομμουνιστές δεν έχουν δικαίωμα στην κριτική. Ο tempora, o mores!
   Θυμίζω για όσους δεν διάβασαν εκείνο το σημείωμα πως οι μόνοι ξένοι προς τον πολιτικό πολιτισμό των Κυκλάδων ήταν οι χαρακτηρισμοί στελεχών τουΣΥΝ για το ΚΚΕ. Δεν θα ζητήσω συγγνώμη για την αντιγραφή τους. Αφού δεν ερυθριούν οι φορείς τους, θα απολογηθώ εγώ επειδή τους παρέθεσα;
   Κατά τα άλλα, η δική μου εκπεφρασμένη άποψη ήταν και παραμένει πως οι κομμουνιστές δεν θεωρούν τον ΣΥΝ αριστερό κόμμα καθώς η πρακτική του ενισχύει (και ενισχύεται από) τον δικομματισμό. Σωστή ή λάθος είναι μια άποψη. Ο χώρος του ΣΥΝ κάνει ό,τι μπορεί για να την επιβεβαιώνει. Τρανό παράδειγμα το ηγετικό στέλεχος του ΣΥΝ, ο Στ. Πιτσιόρλας που, όταν συγκροτήθηκε ο Χώρος Διαλόγου, δήλωνε: «Ο Χώρος μας δίνει τη δυνατότητα να απομονώσουμε το ΚΚΕ». Το επιβεβαίωσε πρόσφατα η μειοψηφία της ΠΓ του ΣΥΝ τονίζοντας πως η συνεργασία τους με κινήσεις και ομάδες «δεν επέδειξε κάποια ιδιαίτερη δυναμική ούτε άλλαξε τους συσχετισμούς εντός της Αριστεράς σε σχέση με το ΚΚΕ, όπως υποστηρίχτηκε στη φάση της συγκρότησής του». Κι όχι απλά δεν άλλαξε τους συσχετισμούς με το ΚΚΕ η σύμπηξη του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς) αλλά πρόσθεσε και προβλήματα με την εμμονή Μπανιά για κατάληψη της έδρας που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια ενέργεια που ώθησε την ΚΕΔΑ στην εκτίμηση πως «δεν έχουν οικοδομηθεί ακόμα εκείνες οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ των δυνάμεων που συγκροτήσαμε το ΣΥΡΙΖΑ»! καθώς «όλη η κουβέντα ότι οι σχέσεις αυτές εστιάζονται σε κάποια εκλογική έδρα, μας ευτελίζει όλους»! και να αναρωτιέται αν υπάρχουν ή όχι οι προϋποθέσεις για παραπέρα συνεργασία.

«Aγκαλιά με την εξουσία»
   «Κι εσείς στην Κουμουνδούρου αγκαλιά με την εξουσία. Όλος ο ντόρος για τις καρέκλες και τη θεσιθηρίαΙ Ξέρετε τι λέω; Να σηκωθεί ο Μαρξ με το φραγγέλιο ανά χείρας. Aν η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ είναι αποτυπωμένη στην Παχτιάδα, η επικήδεια και μεταλλαγμένη συμπεριφορά του Συνασπισμού της Αριστεράς είναι ενταφιασμένη στην Μπανιάδα!» Αυτά δεν τα λέει κάποιος «προβοκάτορας του ΚΚΕ», αλλά ο Δημήτρης Δανίκας στη «Στήλη Άλατος» των «Νέων». Σε τέτοιες ευκαιριακές εκλογικές συγκολλήσεις, που γελοιοποιούν το κίνημα, θα έπρεπε να συμμετάσχει και το ΚΚΕ, φίλε Νίκο;
   Λίγα λόγια περί «εθνικισμού-διεθνισμού»; «Η ηγεσία του ΚΚΕ, σε ευθεία αντίθεση με οποιαδήποτε διεθνιστική λογική, αντιπαραθέτει το μέλλον των δύο κυπριακών κοινοτήτων υποστηρίζοντας επί της ουσίας στενά εθνικά συμφέροντα υπό τον μανδύα ενός παρωχημένου αντιιμπεριαλιομού». Τάδε έφη Νίκος Βούτσης υπεύθυνος Τύπου του ΣΥΝ. Πάλι καλά που δεν επανέλαβε τις αλήστου μνήμης δηλώσεις του Λεωνίδα Κύρκου ο οποίος έχει κατηγορήσει το ΚΚΕ για «εθνικισμό» και σύμπλευση με τηΙ «Χρυσή Αυγή»!!!
   Η πραγματικότητα του 20ου αιώνα απέδειξε ότι η Αριστερά ένας τρόπος υπάρχει να είναι διεθνιστική: Μόνον αν είναι πατριωτική. Και μόνον ένας τρόπος υπάρχει να είναι πατριωτική: Μόνον αν είναι διεθνιστική. Αυτή είναι η σχέση πατριωτισμού και διεθνισμού για την Αριστερά. Έννοιες συναφείς, έννοιες αλληλένδετεε, έννοιες συμπληρωματικές. Ο διεθνισμός της Αριστεράς δε βάζει τον ελληνικό λαό πάνω από άλλους λαούς (όπως κάποιοι «αριστεροί» έπραξαν με το λαό της ΠΓΔ της Μακεδονίας την εποχή της «σκοπιανοφαγίας») και ο πατριωτισμός της δεν υποτάσσει τα συμφέροντα του λαού στα συμφέροντα της «ελληνικής» άρχουσας τάξης, όπως συμβαίνει σήμερα με τους «αριστερούς» που χειροκροτούν το σχέδιο Ανάν. Όλα τα υπόλογα είναι εκδήλωση ενός ιδιότυπου «κοσμοπολιτισμού» και στήριξης του ιμπεριαλισμού.