- H Μόνη Υπερδύναμη είναι γίγαντας με γυάλινα πόδια, αδυνατεί να συντηρηθεί με ό,τι παράγει και επέλεξε την πολεμική υστερία και επιθετικότητα για να συντηρήσει ένα αμφισβητούμενο ηγεμονικό καθεστώς ομηρείας και λεηλασίας του υπόλοιπου κόσμου.
   - Η νεώτερη αυτή αυτοκρατορία -που πετάει πλέον ως άχρηστο και το προσωπείο της "παγκοσμιοποίησης"- έχει ημερομηνία λήξεως, με άγνωστη μόνο την λυτρωτική ή εφιαλτική έκβαση.
   Αυτή τη διάγνωση θεμελιώνει σε οικονομικά δεδομένα, κοινωνιολογικές αναλύσεις και έγκυρες μαρτυρίες το βιβλίο του κ. Πέτρου Παπακωνσταντίνου, που εκδόθηκε πρόσφατα από τα "Ελληνικά Γράμματα" με τίτλο: "H αμερικανική Τζιχάντ. Πολεμικός καπιταλισμός, η παρακμή της αυτοκρατορίας".
   Μια διεθνής βιβλιογραφία από διακόσιους τίτλους και απειρία παραπομπών με επίσημες δηλώσεις, ενυπόγραφα άρθρα Αμερικανών αξιωματούχων και διαπιστώσεις έγκυρων διεθνών παρατηρητών παρουσιάζουν εντυπωσιακά τεκμήρια για την σοβαρότητα αυτού του βιβλίου. Το οποίο -ας σημειωθεί παρενθετικά- σε οποιαδήπτε άλλη χώρα της Ευρώπης θα ήταν το αντικείμενο σχολιασμού και συζητήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις.
   Οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα του κ. Παπακωνσταντίνου συμπίπτουν άλλωστε με τις θέσεις του Αμερικανού ιστορικού Πώλ Kέννεντυ και του Γάλλου ανθρωπολόγου, ιστορικού και οικονομολόγου Εμάνουελ Τόντ, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του 80 ξάφνιασε αναγγέλλοντας την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Eυρηματική γραφή
   Ταχύρρυθμη, χυμώδης και ευρηματική γραφή καθιστούν αυτό το βιβλίο ελκυστικό σε βαθμό πού να καθηλώνει τον αναγνώστη. Δοθέντος μάλιστα ότι ο συγγραφέας φωτίζει πολλές σκοτεινές γωνίες της πρόσφατης ιστορίας, όπως ο ρόλος των Αμερικανών στην απόφαση του Σαντάμ να εισβάλει στο Κουβέιτ το Ι990, οι σχέσεις των οικογενειών Μπους και Μπιν Λάντεν, τα μυστήρια της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους και στο Πεντάγωνο, οι διαπλοκές μυστικών υπηρεσιών και τρομοκρατών και το αίνιγμα της απίστευτης παράδοσης της Βαγδάτης χωρίς αντίσταση - μεταξύ άλλων.
   Η θέση του συγγραφέα ειναι ότι η τεχνολογικά και στρατιωτικά ασυναγώνιστη Αμερική, ενώπιον του κατήφορου στην ιστορική της διαδρομής, επέλεξε τον απροσχημάτιστο ρόλο της μόνης σύγχρονης Αυτοκρατορίας, πού δεν γνωρίζει συμμάχους αλλά μόνο υποτελείς και ποντάρει τυχοδιωκτικά στο πεδίο της στρατιωτικής ισχύος για να προστατεύσει την ηγεμονική    της θέση από τους ανερχόμενους ανταγωνιστές.
   Κορύφωμα αυτής της μεταψυχροπολεμικής εξέλιξης είναι η επιλογή του ακροδεξιού επιτελείου του Μπους να κηρύξει ένα είδος "προτεσταντικό-ιουδαϊκής Τζιχάντ" εναντίον του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου. Πρόκειται, κατά τον συγγραφέα, για στροφή σε ένα είδος "διαρκούς πολεμικού καπιταλισμού", ως βαθύτερης και μονιμότερης τάσης, που έχει τις ρίζες της στη δομική κρίση του παγκόσμιου συστήματος και την αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας από τις αρχές της δεκαετίας του 70'.
   Τα οικονομικά δεδομένα αυτής της κρίσης είναι πειστικά: Το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ από 100 δισεκατομμύρια δολλάρια το 1997 εκτινάχθηκε στα 450 δις το 2000, δραματική επιτάχυνση πού αντανακλά την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση της στρατιωτικής υπερδύναμης από τον υπόλοιπο κόσμο. Η Αμερική δεν είναι πλέον σε θέση να ζει από αυτά πού παράγει.
   Στο τέλος της "χρυσής δεκαετίας" του Κλίντον η αμερικανική βιομηχανική παραγωγή ανά κάτοικο ήταν μικρότερη και της Ιταλίας.
   Το 2001 η Αμερική ήταν ελλειμματική στις συναλλαγές της και με το Μεξικό.
   Ακόμη και στο εμπόριο ειδών υψηλής τεχνολογίας το αμερικανικό πλεόνασμα από 35 δις δολλάρια το 1990 εξελίχθηκε σε μικρό έλλειμμα το 2002.
   Το αμερικανικό δημόσιο χρέος από το υψηλό επίπεδο του 1 τρις το 1981 εκτοξεύθηκε στο αστρονομικό των 7,3 τρις δολλάρια το 2002. Αν προστεθούν τα 7,7 τρις από πιστωτικές κάρτες των νοικοκυριών και τα 14 τρις δολλάρια των επιχειρήσεων προκύπτουν οι διαστάσεις του "αμερικανικού ονείρου".

H κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας
 H κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας αποφεύγεται μόνο χάρις στην αφύσικα προνομιακή θέση του δολλαρίου ως παγκόσμιου αποταμιευτικού νομίσματος και νομίσματος των πετρελαϊκών συναλλαγών, την οποία στηρίζει μόνο η πολιτικο-στρατιωτική ισχύς της υπερδύναμης.
   Αυτό το καθεστώς απειλείται από την εμφάνιση και πορεία του Ευρώ. Ενδεχόμενη απόφαση των χωρών του ΟΠΕΚ να πραγματοποιούν τις πετρελαϊκές συναλλαγές τους σε Ευρώ -όπως απείλησε ο Σαντάμ- ή ένταξη της Βρετανίας στην Ευρωζώνη θα είχε δραματικές συνέχειες για τις ΗΠΑ, αφού θα ετερμάτιζε τον ιμπεριαλιστικό φόρο υποτέλειας πού εισπράττουν απ' όλο τον κόσμο.
   Ως φυγή προς τα εμπρός ενώπιον αυτής της πραγματικότητας επελέγη ο μιλιταρισμός, η επιθετικότητα και η στρατηγική του συνεχούς πολέμου. Ήδη από το 1992 οι σημερινοί επιτελείς του Μπους επεξεργάζονται βίβλους μιας στρατηγικής για τον "νέο αμερικανικό αιώνα" πού αποκρυσταλώθηκαν στις17 Σεπτεμβρίου 2002 στην "Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ", το νέο Δόγμα Μπους. Σύνοψή της δίνει το εξής απόσπασμα:
   "Ήρθε η ώρα να επιβεβαιώσουμε τον ουσιώδη ρόλο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος. Πρέπει να οικοδομήσουμε και διατηρήσουμε την αδιαφιλονίκητη υπεροχή των αμυντικών μας δυνάμεων. Οι δυνάμεις μας θα είναι αρκετά ισχυρές ώστε να αποθαρρύνουν τους δυνητικούς αντιπάλους μας από την επιδίωξη ενίσχυσης του στρατιωτικού δυναμικού τους με την ελπίδα να ξεπεράσουν ή να ισοσταθμίσουν την ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών".
   "Δυνητικοί αντίπαλοι" των ΗΠΑ, πού πρέπει να διατηρούνται σε κατάσταση υποταγής, (ο ακατατανόμαστος άξονας του κακού) δεν είναι παρά η Ενωμένη Ευρώπη, η αναρρωνύουσα πυρηνική Ρωσσία, η Ιαπωνία και αργότερα ίσως η Κίνα.
   Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας δρομολόγησε την προώθηση του NATO στα σύνορα της Ρωσίας και με την εγκατάσταση αμερικανικών βάσεων στα Βαλκάνια (Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κοσσυφοπέδιο) δημιούργησε σφήνα στην ανάπτυξη της Ευρώπης και ανοιχτή εστία αποσταθεροποίησης.
   Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, παρά την βοήθεια των Ρώσων και Ιρανών στους Αμερικανούς, έδωσε την ευκαιρία στους τελευταίους να εγκαταστήσουν μόνιμες βάσεις στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας (στο Ουζμπεκιστάν, στο Κιργκιστάν και στο Αφγανιστάν) και ν' αρχίσουν την περικύκλωση του Ιράν.