Το 1959 (η συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου δημιούργησαν το υβρίδιο της Kυπριακής Δημοκρατίας φροντίζοντας, όμως, να βάλουν γερές νάρκες στα θεμέλιά του. Τότε, ο εκ των σχεδιαστών της τουρκικής διπλωματίας Νιχάτ Ερίμ τόνιζε πως «είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί άλλη χώρα στον κόσμο όπου τέτοιο ποσοστό πληθυσμού να έχει αποκτήσει τόσα δικαιώματα, όσα απέκτησαν οι Τουρκοκύπριοι με τις συνθήκες αυτές». Οι Τούρκοι δεν έκρυβαν πως εκείνες οι συμφωνίες αποτελούσαν θρίαμβο για τη διπλωματία τους η οποία -ούτε κι αυτό το έκρυψαν ποτέ- ε:ίχε ανέκαθεν
στόχο τη διχοτόμηση.
    Εκείνες οι συμφωνίες, που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην εισβολή του «Αττίλα», προέβλεπαν: α) Δικαίωμα στην Τουρκία να ενεργεί ως εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρo, δηλαδή να επεμβαίνει μονομερώς στη Μεγαλόνησο, β) Δικαίωμα βέτο στον Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο για όλα σχεδόν τα θέματα της λειτουργίας του κράτους, γ) Θέσπιση αναλογίας 70-30 μεταξύ των δυο κοινοτήτων για τη συγκρότηση των τομέων Δημόσιας Διοίκησης, αν και η τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν ξεπερνούσε το 18% του πληθυσμού, δ) Συγκρότηση ξεχωριστών και αμιγώς εθνοτικών δήμων στο νησί.

    Σήμερα, 15 χρόνια μετά από εκείνες τις συμφωνίες και μετά από τριάντα χρόνια κατοχής, τo αμερικανόπνευστο «σχέδιο Ανάν»:
    α) Μιλά για δύο «συστατικά κράτη» με «δική τους σημαία, δικό τους εθνικό ύμνο, δική τους ιθαγένεια, δικούς τους νόμους ιεραρχικά μη υποδεέστερους από εκείνους του «κοινού κράτους». Κατοχυρώνει, στην ουσία, τη «γεωγραφική» διχοτόμηση.
    β) Παρέχει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα τη συμπροεδρία του «νέου κράτους» με δικαίωμα βέτο του Τουρκοκύπριου μόνιμου αντιπροέδρου σε όλα τα θέματα και προβλέπει για το τουρκοκυπριακό κράτος αυτοτελή διεθνή εκπροσώπηση. Επιβάλλει, δηλαδή, την πολιτική διχοτόμηση ή την -ελέω Αλλάχ (και Μπους)- διακυβέρνηση του νησιού από την τουρκοκυπριακή μειονότητα.
    γ) Θεσμοθετεί 9μελές Συνταγματικό Δικαστήριο, αποτελούμενο από τρεις
Τουρκοκύπριους, τρεις Ελληνοκύπριους και τρεις αλλοδαπούς (!) οι οποίοι -τελικά- θα αποφασίζουν. Πρόκειται, δηλαδή, για πρωτοφανή στα χρονικά περίπτωση προτεκτοράτου.
    δ) Απαγορεύει στους Ελληνοκύπριους πολιτικά δικαιώματα, καθώς και δικαιώματα μετακίνησης, διαμονής και άσκησης οικονομικής δραστηριότητας στον τουρκοκυπριακό τομέα! Παράλληλα, αποκλείει κάθε σκέψη για επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους. Με άλλα λόγια, οι ελληνοκύπριοι θα ζουν σε καθεστώς περιορισμένης «ελευθερίας» μέσα στον ίδιο τους τον τόπο.
    ε) Διατηρεί τις διατάξεις της Ζυρίχης περί εγγυητριών δυνάμεων. Δηλαδή, θα έχουμε ένα κράτος υπό θεσμοθετημένη κατοχή (!), όπου ο «Αττίλας» παραμένει εσαεί στο νησί με τη λεοντή της «δύναμης ασφαλείας»!

    Συγκρίνοντας τη Ζυρίχη του 1959 με τη Λουκέρνη του 2004, οι πάντες αντιλαμβάνονται πως, μετά από 45 χρόνια, η Ιστορία επαναλαμβάνεται μάλλον ως τραγωδία παρά ως φάρσα. Ο «Αττίλας» φαίνεται πως «τώρα δικαιώνεται».
    Οι εμπνευστές του «σχεδίου» εκβιάζουν με ψευτοδιλήμματα του τύπου «αποδοχή του σχεδίου Ανάν ή αποδοχή του σημερινού "status quo". Με άλλα λόγια, διχοτόμηση «de jure» ή «de facto». Όποιος αμφιβάλλει, ας διαβάσει την αποκαλυπτική συνέντευξη του Τ. Μίλερ στην «Καθημερινή» της 28/4/04.
    Αυτό το σχέδιο το ΠΑΣΟΚ το χαρακτήρισε «ιστορική ευκαιρία» ενώ η ΝΔ θεωρεί «δεσμευτική» τη διαδικασία -των πιέσεων με το πιστόλι στον κρόταφο- που ακολουθείται στη Λουκέρνη. Μεταξύ σφύρας και άκμονος, η ελληνοκυπριακή ηγεσία είτε θα πρέπει να δεχτεί ένα απαράδεκτο, άδικο και μη λειτουργικό σχέδιο, είτε να αναλάβει το βάρος του ναυαγίου της προσπάθειας. Οι πιέσεις αφόρητες.
    Οι Αμερικάνοι επιχειρούν να βάλουν τον κυπριακό λαό (Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους) να ψηφίσει υπέρ της εθελοντικής (!) υπαγωγής του σε ένα καθεστώς πρωτόφαντης καταστρατήγησης του Δικαίου, που το μόνο που «εγγυάται» είναι η δημιουργία μιας άνευ προηγουμένου μπΑΝΑΝίας, το «διαίρει και βασίλευε» των ισχυρών και, συνεπώς, νέες τραγωδίες.  Από αυτή την άποψη, η απόφαση του Κυπριακού λαού θα είναι ιστορική καθώς θα κρίνει αν οι λαοί θα προσφέρουν στο μέλλον μόνοι τον τράχηλό τους στο ζυγό των δυναστών ή θα διαλέξουν την αντίσταση στην νεοταξίτικη αλητεία.

    ΥΓ: Σήμερα, οι υπερατλαντικοί σφαγείς των λαών τεμαχίζουν τους λαούς του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας, της Παλαιστίνης, της Κύπρου. Πριν 52 χρόνια, τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952, οι ίδιοι μαζί με τα ντόπια όργανά τους δολοφονούσαν τον Νίκο Μπελογιάννη «Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα. Με την καρδιά μας και με το αίμα μας... Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες
χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας». Αυτά τα λόγια δεν στάθηκαν αρκετά για να σταματήσουν τις σφαίρες της μισαλλοδοξίας. Κι όμως, για όσους ακόμα αντιστέκονται, ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο «ζει σ' όλους τους καιρούς, σ' όλους τους τόπους, στο κάθε σπίτι, σπίτι που' ναι δικό».
Είναι «βροχή μέσα στους κάμπους, στην πέτρα, στο στάρι, στου σπιτιού μας τη σκεπή». Είναι «της αγάπης τραγούδι για την κάθε γειτονιά. Στο χώμα μας βαθιά η αγκαλιά του κρατάει γερά τη λευτεριά. Λευτεριά, κόκκινη γαρουφαλιά, του ήλιου φωτιά».