Ούτε των προγνώσεών της την επιβεβαίωση ούτε της (για κάποιους απρόσμενης) προσωπικής επιλογής της την εκλογική επικράτηση θα πανηγυρίσει η στήλη. Όχι γιατί τη σεμνότητα, ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση έναντι του εκλογικού αποτελέσματος επιβάλλει το εγκαινιασθέν κατά την παράδοση - παραλαβή των Υπουργείων μεταξύ των μελών της απερχόμενης και της νέας κυβέρνησης savoir (πολιτικώς) vivre. Αλλά γιατί, μεταξύ των "ηττημένων" περιλαμβάνονται και πρόσωπα, τα οποία δεν έφθειρε στη συνείδηση τον συντάκτη της η μακρά κομματική ή πολιτική συνοδοιπορία του μαζί τους. Καθώς και πρόσωπα, με τα οποία είχε πολύ πρόσφατα ιδεολογικά συμπέσει και, εξαιτίας της παροδικής κι ενδεχόμενης διαρκούς, στέγασής τους στον πολιτικό χώρο που είχε αποφασίσει ν' αποδοκιμάσει, ένοιωθε πολύ άβολα. Οι τακτικοί αναγνώστες τούτων των κατεβατών αυστηρά προσωπικού πολιτικού καημού θα έχουν ήδη αντιληφθεί ότι εννοώ τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου (και όχι μόνο) και τις, άνευ, όπως αποδείχτηκε, εκλογικού αντικρύσματος, μετεγγραφές του της τελευταίας προεκλογικής στιγμής.
   Έναντι όσων επιμένουν να μου καταλογίζουν "αποστασία", δηλ. ιδιοτελή μεταβολή της πολιτικής παράταξης που υποστηρίζω, δεν θα επικαλεστώ, βέβαια, το ότι η στροφή της ψήφου μου (και ουδενός άλλου) προς τη "Νέα Δημοκρατία" συντελέστηκε όταν η νέα μου επιλογή βρισκόταν στην εκ πραγμάτων απρόσφορη για παροχή ηθικών ή υλικών ανταλλαγμάτων θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η άνοδό της στην κυβέρνηση παρέμενε ακόμη κατεξοχήν αβέβαιη. Ενώ, αντιθέτως, οι πασοκικές εμμονές, οι "εκσυγχρονιστικές" μεταλλάξεις των αλλοτινών λαϊκισμών αλλά και οι αντίστροφες (από τη Νέα Δημοκρατία προς το ΠΑΣΟΚ) της δικής μου πολιτικές κινήσεις εξακολουθούσαν ν' αποφέρουν πλουσιοπαρόχως οφφίκια και εισοδήματα- θα υπενθυμίσω, για μια ακόμη φορά ότι το (εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια) παρόν πολιτικό μου στίγμα δεν είναι καθόλου το ίδιο μ' εκείνο της νεανικής μου ένταξης στο τότε κατηγορηματικώς και μεγαλοφώνως μαρξιστικό και σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ. Ότι είμαι, πλέον, πολιτικά και καταρχήν οικονομικά φιλελεύθερος. Κι ότι απ' αυτής της ιδεολογικής θέσεως εμπιστεύτηκα, ωστόσο, δις (1996 και 2000) τον κ. Σημίτη και το κόμμα του. Με την πεποίθηση ότι, παρά την επίμονη άρνηση ρητής απεμπόλησης του παραδοσιακού νεομαρξίζοντος και τριτοκοσμίζοντος νεφελώδους ιδεολογικού περιβλήματος του τελευταίου, θα διαχωριζόταν σοβαρότερα, υπευθυνότερα κι αποτελεσματικότερα από το βασικό και ιδεολογικά διόλου ξένο μου πια αντίπαλό του την τρέχουσα, απαρασαλεύτως φιλελεύθερη, οικονομική και πολιτική μας πραγματικότητα. Η κατά την τετραετία 2000 - 2004 τουλάχιστον μερική (αλλά στο καθοριστικό πεδίο της εντός των ελλαδικών μας τειχών καθημερινότητας) διάψευση των ελπίδων αυτής της σοβαρότερης, υπευθυνότερης και αποτελεσματικότερης διαχείρισης και η εμπέδωση της πεποίθησης πως το κόμμα του κ. Σημίτη, ως είχε (και παρά τα μερεμέτια της τελευταίας ώρας), δεν θα μπορούσε, διατηρώντας την εξουσία, ούτε το ίδιο να εκσυγχρονιστεί ούτε τη χώρα να εκσυγχρονίσει, με έπεισε να προτιμήσω τον παραπάνω βασικό του αντίπαλο. Με τον οποίο, στο κάτω - κάτω, δεν είχα, όπως ήδη είπα, να μοιράσω ιδεολογικά τίποτε. Εκτός, για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, από μια "υπογραφή" στο περί αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες εκκλησιαστικό "δημοψήφισμα". Που όμως η σημασία της είχε αμβλυνθεί από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών της κυβέρνησης και του κόμματος του κ. Σημίτη είχε, έντρομη μπροστά το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος, πάρει μια ανάλογη θέση.
   Ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν αρετή την ισόβια εμμονή στην πολιτική τους ιδεολογία. Είτε πατροπαράδοτη είτε εξ ιδίων κεκτημένη. Και αντιστοίχως, νομίζουν αμάρτημα την μεταβολή της. Η αφεντιά μου, αντίθετα, επειδή, κατά τη γνώμη μου, η μεταβολή αυτή, προϋποθέτει την πλήρη λειτουργία της νοημοσύνης του ανθρώπου ως αριστοτελικώς "πολιτικού ζώου" και την απεξάρτηση των εν γένει πολιτικών επιλογών του από οποιοδήποτε άμεσο υλικό συμφέρον, θεωρώ τη διαρκή ετοιμότητα ιδεολογικής αναπροσαρμογής τεκμήριο τόσο ευφυΐας όσο και αρετής. Ανεξάρτητα πάντως, από το πόσο έξυπνη κι ενάρετη υπήρξε η προσωπική μου εκλογική μεταστροφή, φαίνεται πως οπωσδήποτε δεν υπήρξε μοναχική. Όπως αποδεικνύουν οι αναλύσεις των προεκλογικών σφυγμομετρήσεων, τη συμμερίστηκε ένα ποσοστό του εκλογικού σώματος ικανό ν' ανατρέψει, και μάλιστα πολύ καθαρότερα από την οριακή υπεροχή του ΠΑΣΟΚ το 2000, τους συσχετισμούς εκείνης της αναμέτρησης. Το κρίσιμο αυτό ποσοστό θα μπορούσαμε να κατατάξουμε από πολιτικής πλευράς, στο «κέντρο» και από κοινωνικής στη «μεσαία» (με την καλή ,παλιά, κηλαηδονική έννοια) «τάξη», δηλ. στους υψηλόμισθους εργαζομένους και στους ελεύθερους επαγγελματίες.
   Όσοι, αποβλέποντας στην καθήλωση του μετεκλογικού ΠΑΣΟΚ στα στεκάμενα (και προ πολλού μολυσμένα) νερά της παραδοσιακής ιδεολογικής του τάφρου, προκειμένου να κρατήσουν για λογαριασμό τους το ερειπωμένο του κάστρο, ισχυρίζονται πως το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα οφείλεται «στην αποξένωση του από τα παραδοσιακά κοινωνικά του ερείσματα», κάνουν μεγάλο λάθος! Οι απώλειες του ΠΑΣΟΚ στις άλλοτε όντως ξέχειλες αγροτικές, μικροαστικές και εργατικές κοινωνικές δεξαμενές του δε σημειώθηκαν τώρα. Συντελέστηκαν ήδη από της ελεύσεως ή τουλάχιστον, από της αποσαφήνισης της αρχικά ανδρεϊκής και συγκεκαλυμμένης κι αργότερα σημιτικής κι απροκάλυπτης «εκσυγχρονιστικής» - «ευρωπαϊκής» του αναπροσαρμογής. Και διοχετεύτηκαν αρχικά στην τσοβολική σέκτα πασοκικού παλαιοημερολογιτισμού. Για να καταλήξουν σταδιακά αλλ' αβίαστα τόσο το 2000 όσο και το 2004 , στη «Νέα Δημοκρατία», ως εκδοχή ή ως φαντασίωση μιας «λαϊκής», «κοινωνικά ευαίσθητης» δεξιάς. Το τοπικό παράδειγμα του τεθλασμένου (μέσω του τράνσιτ σταθμού του ΔΗΚΚΙ) δρομολογίου της λαϊκής δυσφορίας για τη διακοπή λειτουργίας του πρυτανείου του κρατικού Νεωρίου αρκεί για να μας πείσει. Και η πρόσφατη μέχρις αποκλεισμού των περισσότερων από το κοινοβούλιο, σταυροληπτική καθίζηση των υπερμάχων του «λαϊκού» και «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ, δηλ. εκείνων ακριβώς που υποτίθεται ότι ενσάρκωναν τους δεσμούς του ΠΑΣΟΚ με την παραδοσιακή κοινωνική του βάση, επιβεβαιώνει πως αλλού, κοινωνικώς και πολιτικώς πολύ μακριά αττό τις «μάζες» της αλλοτινής «εθνικής λαϊκής ενότητας» και των «μη προνομιούχων Ελλήνων», παίχτηκε και χάθηκε για το ΠΑΣΟΚ η εξουσία.
   Ούτε βέβαια, όπως διατείνονται σοβαρότεροι και ανιδιοτελέστεροι των κερβέρων του πασοκικού Άδη αναλυτές του εκλογικού αποτελέσματος, η νίκη της Νέας Δημοκρατιας πρέπει ν' αποδοθεί στη «συντηρητική στροφή» του εκλογικού σώματος, στη διαμόρφωση δηλ. και παγίωση μιας νέας, συντηρητικής, λαϊκής πλειοψηφίας. Ό,τι , συντηρητικό έως αντιδραστικό, υπήρχε (κι υπάρχουν πολλά κι αποτρόπαια) στην ελληνική κοινωνία δεν προέκυψε τελευταία. Υφίστατο ανέκαθεν. Και ούτε το ΠΑΣΟΚ (παρά τις επαγγελίες του για «αλλαγή», «λαϊκή συμμετοχή» κι αργότερα «εκσυγχρονισμό») ούτε η Νέα Δημοκρατία (η οποία όμως, στο κάτω-κάτω,δεν είχε κάνει σημαία της «αλλαγές» και «μετασχηματισμούς») μπήκαν στον κόπο (και στον εκλογικό κίνδυνο) να το θίξουν. Όντως, όπως διατείνεται στους μελαγχολικούς μετεκλογικούς σχολιασμούς του ο σοφός συμπατριώτης και φίλος Νίκος Δήμου, η μάχη της 7ης Μαρτίου δόθηκε επί του ιδεολογικού και όχι επί του οικονομικού πεδίου. Όχι όμως όπως άλλοτε, μεταξύ μεγάλων ιδεολογικών ρευμάτων, εκσυγχρονισμού και λαϊκισμού, πολιτικού φιλελευθερισμού και πολιτικού συντηρητισμού. Αλλά μεταξύ της ειλικρινούς και σοβαρής αφενός και της υποκριτικής και δημαγωγικής αφετέρου προσέγγισης των υπαρκτών ρηγμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Εξελίχτηκε εκ των πραγμάτων σε αναμέτρηση ύφους και ήθους, όχι αναμέτρηση ουσίας. Υπήρξε, πρό(σ)κληση για επιλογή μεθόδων κι όχι αρχών. Το σχετικό υπέρ του ΠΑΣΟΚ "χάντικαπ" που άνοιξε η προσωποπαγής (αποκλειστικώς σημιτική) και μεμονωμένη ρήξη των ταυτοτήτων του 2000 και η νεοδημοκρατική προσυπογραφή κορυφής στο εκκλησιαστικό "δημοψήφισμα" εξουδετερώθηκε και στο τελευταίο συμβολικό του καταφύγιο όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με το σχέδιο Ανάν υπό μάλης πήρε το δρόμο προς την Αρχιεπισκοπή (Δαμασκό;). Κι όταν στις προ πολλού στρατηγικά αναγκαίες φιλελεύθερες συσπειρώσεις έγινε προσφυγή την έσχατη ώρα ως επικοινωνιακό δόλωμα και τακτικό ελιγμό απελπισίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην «άκαιρη» σύγκρουση με την Εκκλησία για το «επουσιώδες» (!) θέμα των ταυτοτήτων χρεώνουν μ' επώνυμες δηλώσεις και συνεντεύξεις τους, έστω εν μέρει, την εκλογική ήττα τα ίδια εκείνα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που υπεραμύνονταν άλλοτε του μαρξιστικού ριζοσπαστισμού του και τώρα της «λαϊκής» του καθαρότητας. Όσοι δηλ. αντάλλαξαν με απίθανη καιροσκοπική ευχέρεια το Μαρξ με το θεό της Ορθοδοξίας! Αυτό που αποδοκίμασε η λαϊκή ψήφος της 7ης Μαρτίου δεν ήταν οι εν γένει προοδευτικές ιδέες, η νεοτερικότητα, ο ορθολογισμός και ο διαφωτισμός. Ήταν ο εικοσαετής πασοκικός ευτελισμός αυτών των ιδεολογιών!!! Η διαρκής προσχηματική χρήση τους και υποκριτική τους επίκληση από το κόμμα που έως τότε μας κυβερνούσε!!! Οι «μαϊμούδες» προόδου, με τις οποίες μας εξαπατούσε τριάντα τώρα χρόνια!!! Τόσο ως επίδοξη όσο και ως εν ενεργεία εξουσία!!! !Την εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν προκάλεσε η απομάκρυνση απ' αυτό των μαζών που είδαν τα εισοδήματά τους και τις περιουσίες του να μειώνονται είτε από τον, υπό την αιγίδα του, «σημαδεμένο» χρηματιστηριακό τζόγο είτε από τις μείζονες οικονομικές του πρωτοβουλίες. Τις μάζες αυτές, τα αγελαία δηλ. πολιτικά υποκείμενα που ενδιαφέρονται μονάχα για την τσέπη τους, είχε απορροφήσει η Νέα Δημοκρατία ήδη από τις εκλογές του 2000. Αυτοί που της έδωσαν τώρα τη νίκη ήταν οι μερακλήδες της πολιτικής ηθικής κι αισθητικής που, ακόμα και τον Απρίλιο του 2000, δεν είχαν απογοητευτεί εντελώς από το ΠΑΣΟΚ. Που εξακολουθούσαν τότε να ελπίζουν στην κατίσχυση του Σημίτη έναντι της αισθητικής βαναυσότητας και του κυνισμού του ιστορικού «πυρήνα» του. Και έκτοτε διαψεύστηκαν παταγωδώς!
   Στη νικήτρια Νέα Δημοκρατία και στον ηγέτη της που, ως μνηστήρας της εξουσίας, επέδειξε εξαιρετικές ικανότητες εξέλιξης και προσαρμογής, υποκαθιστώντας στο απεχθές πασοκικό μοντέλο καιροσκοπικής δεξιότητας ένα υπόδειγμα πολυσυλλεκτικής ευθύτητας και ειλικρίνειας, απόκειται να μετατρέψουν την εκλογική άρνηση του υπαρκτού ΠΑΣΟΚ σε λαϊκή κατάφαση μιας εφαρμοσμένης πολιτικής «μινιμαλιστικής συναίνεσης». Δε χρειάζεται η πολιτική αυτή να επιτυγχάνει το αδύνατο. Να τους ικανοποιεί δηλ. όλους. Φτάνει να κατορθώνει το εφικτό. Να πείθει όλους για την ειλικρίνεια, την εντιμότητα και τη συνέπειά της.