|
|
| |
| Tου Mάρκου Δ. Φρέρη |
| Εκλογικό ρέκβιεμ για πολλά όνειρα |
Την ώρα που θα διαβάζετε τις γραμμές αυτές θα σας είναι πιθανότατα γνωστή η άγνωστή μου κατά το χρόνο συντάξεως του παρόντος λαϊκή ετυμηγορία.
Αν, όπως προβλέπουν τα, σε απόσταση ασφαλείας από την πιθανότητα στατιστικού σφάλματος, ευνοϊκά για τη Νέα Δημοκρατία «γκάλοπ», το κόμμα του κ. Κώστα Καραμανλή, είναι ο νικητής των εκλογών, το έργο του νέου κυβερνήτη της χώρας θα είναι πολλαπλά δύσκολο. Δεν εννοώ μονάχα τις αναπόφευκτες τριβές, χρονοτριβές, αντιστάσεις, αδεξιότητες, που συνεπάγεται η, ύστερα από μια σχεδόν συναπτώς εικοσαετή νομή και άσκηση της εξουσίας από τον όχι τόσο ιδεολογικό όσο παραταξιακό (με την ευτελέστερη έννοια του όρου) αντίπαλο. Εννοώ τον αισθητό και στο πιο αμέριμνο προεκλογικό σεργιάνι, και χωρίς συναπάντημα με την ψηφοθηρική απειρία της αιφνιδίως εξαχθείσης από την τηλεοπτική λήθη κ. Τζοβάνας Φραγκούλη, πειρασμό ικανοποιήσεως της δίψας για την εξουσία και τη λελογισμένη ή αλόγιστη χρήση της των λαϊκών εκείνων μαζών που υπέστησαν (με αξιοθαύμαστη, είναι αλήθεια, αντοχή!) μια παρατεταμένη, χρονικά αντίστοιχη προς τη μακρά πασοκοκρατία, περιθωριοποίησή τους. Ξέρουμε δα πόσο ειλικρινείς ήταν οι «περί κυβερνήσεως όλων των ελλήνων» προεκλογικές και μετεκλογικές επαγγελίες του θριαμβεύσαντος το 1981 ανδρεϊσμού! Κι είναι φυσικό ν' αντιμετωπίζουμε με δυσπιστία τις ανάλογες σημερινές διαβεβαιώσεις του Κώστα Καραμανλή. Όχι γιατί ο ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας δε θα θελήσει να τις τηρήσει. Αλλά γιατί η πίεση για ένα αντιστρόφως ανάλογο προς αυτό του 1981 κομματικό γιουρούσι κατά του κράτους θα είναι ίσως τόσο ισχυρή ώστε να μην μπορέσει να τις ελέγξει. Αυτά τα κακά έχει η μακρόχρονη παραμονή του ίδιου κόμματος στην εξουσία! Όταν μάλιστα συμπεριφέρεται όπως το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, ακόμα και στην ήπια, εκσυγχρονιστική, εκδοχή του!
Κι εννοώ επίσης το ρημαδιό που, γνωστό υπό τη σχετλιαστική υπερβολή της«καμμένης γης» είθισται να καταλείπει στον εκάστοτε νικητή των εκλογών, η σπάταλη εκλογική ανασφάλεια του φίλιου ή αντίπαλου προκατόχου. Ώστε να φτάνει στη μέγιστη δυνατή τιμή της η, φυσική, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, ανετοιμότητα και σύγχυσή του. Και να μειώνεται, αντιστοίχως, στο ελάχιστο η ικανότητα του να εφαρμόσει με την επιθυμητή ταχύτητα και σταθερότητα το πρόγραμμά του (εφόσον, βεβαίως, υπάρχει!).
Οι, εν πλήρει εξελίξει και απεξαρτήσει από τις δυνατότητες κι αντοχές της οικονομίας μας, κατά το χρόνο συντάξεως των παρουσών γραμμών, πασοκικές (ή, μάλλον «μεγαλοδημοκρατικοπαραταξιακές»!) πλειοδοσίες μετεκλογικών παροχών τεκμαίρουν και την άδηλη αλλ' ασύστολη κυβερνητική προεκλογική γαλαντομία!
Στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατιας, υπάρχει, για πρώτη φορά τόσο συγκεκριμένα, μεθοδικά και συστηματικά, μια προγραμματική σαφήνεια κι ένας προγραμματικός ρεαλισμός. Που, αν δε διαταραχτούν από άκαιρους φατριασμούς βάσεως και κορυφής, μπορούν, ν' αποδώσουν απτά αποτελέσματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Και, το κυριότερο, να εμπεδώσουν τη λαϊκή πεποίθηση ότι, τουλάχιστον στο, επίπεδο των θεσμών, τον υποκριτικό, ξύλινο, πλάγιο ή παραπειστικό λόγο, διαδέχεται επιτέλους η ευθεία, αφτιασίδωτη, πράξη.
Αν τώρα το ΠΑΣΟΚ (ή, μάλλον, η υπό το Γιώργο Παπανδρέου «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» - επιμένω, τυπογράφε στα εισαγωγικά!) κάνει την έκπληξη, οι δυσκολίες δεν θα ειναι μικρότερες.
Έχω ήδη υποστηρίξει απ' αυτήν εδώ τη στήλη πως η πραγμάτωση, πέραν της αγχώδους προεκλογικής συνθηματολογικής ευρηματικότητας και των αμφίπλευρων «τρανταχτών» μεταγραφών κορυφής, της δεδομένης βούλησης του νέου ηγέτη του ΠΑΣΟΚ για ανατροπή της φυσιογνωμίας του γηράσαντος εν εξουσία κόμματός του προϋποθέτει την απομάκρυνση του τελευταίου από την κυβέρνηση. Στην αντίθετη περίπτωση, το (απλώς) ενδεχόμενο σάρωμα της από το 1981 αδιαλείπτως και αγόνως πλέον κυβερνώσας κομματικής αριστοκρατίας, ποσώς θα θίξει τις κάτωθεν αυτής φάλαγγες και μάζες των κρατικοδιαιτων κομματικών κηφήνων. Η υλοποιημένη ή απλώς υπεσχημένη, απεναντίας, αύξηση των οποίων θα έχει συντελέσει αποφασιστικά στην αδόκητη εκλογική νίκη. Περισσότερο από τους μπαμπούλες της «αλησμόνητης στο λαό δεξιάς» ή τις ψευδαισθήσεις ανατροπών και ριζικών αλλαγών. Και ο απροσμάχητος αυτός κομματικός συρφετός, ο ακατάσχετος αυτός φατριαστικός πολτός, θα διεκδικήσει στο ακέραιο (αν όχι στο υπερβάλλον) τα αντάλλαγμα της κρίσιμης συμβολής του στο νικηφόρο εκλογικό αποτέλεσμα. Να δούμε τότε με πόσο σθένος θα του αντισταθεί ο αμείλικτος απέναντι του κ. Πάχτα και των ατυχών συνεργών του αλλά πιθανότατα επιεικέστερος του κ. Σημίτη, λόγω ιδιοσυγκρασίας και ευρύτητας της λαϊκής του νομιμοποιήσεως, απέναντι σε μαζικότερες διαφθορές, κ. Γ. Παπανδρέου! Και δεν προσθέτουμε στο ζοφερό αυτό μετεκλογικό σενάριο την τυχόν προσπάθεια πραγματοποιήσεως των πλειοδοτικών προεκλογικών υποσχέσεων! Οπότε αμφιβάλλω αν, τουλάχιστον σε οικονομικό επίπεδο, θα μείνει τίποτα όρθιο στη δύσμοιρη τούτη χώρα!!!
Έχω πλήρη συνείδηση ότι με τις απαισιόδοξες αυτές προβλέψεις μου ταράζω τη μακαριότητα των πορευόμενων προς τις κάλπες Ελλήνων. Που στο κάτω-κάτω, ελλείψει διαρκούς στοιχειώδους ευδαιμονίας, δικαιούνται της στιγμιαίας αλλά χωρίς φραγμούς ευφρόσυνης προεκλογικής ουτοπίας. Καλόπιστος (για να μην πω αφελής) εκ κατασκευής, έχω ήδη θητεύσει, από της μεταπολιτεύσεως και εντεύθεν, σε τρία (3) εσχατολογικά οράματα. Το αμιγώς και ανοθεύτως δημοκρατικό του 1974, το σοσιαλιστικό του 1981 και το εκσυγχρονιστικό του 1996. Απ' αυτά , το πρώτο δικαιώθηκε πλήρως. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ν' απειλείται πλέον μόνο από τις ατέλειες και αδυναμίες της, ωστόσο εν παντί και πάντοτε κυρίαρχης, κρίσης του λαού. Χάρις στη, μέχρις υπερβάσεως εγγενών αυταρχικών ή λαϊκιστικών ροπών, εμμονή και προσήλωση πολιτικών ηγετών πολύ διαφορετικών μεταξύ τους, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γεώργιος Ράλλης, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Μητσοτάκης, ο Κώστας Σημίτης. Το δεύτερο διαψεύστηκε (ίσως ευτυχώς) στις ριψοκίνδυνες εσχατιές του. Κι ευτελίστηκε στις ανώδυνες, εφικτές, λεπτομέρειές του. Ώστε να μείνει πουκάμισο αδειανό που, εντούτοις, επιμένουν να λανσάρουν ως περιβολή ιδεολογικής σάρκας οι αμετανόητοι λαθρέμποροι της πολιτικής. Το τρίτο, υλοποιημένο στις διεθνείς διαστάσεις του και στα γενικά του περιγράμματα, προσέκρουσε, ως προς τις εσωτερικές, εξειδικεύσεις του, στην ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού του όλων των βαθμίδων να επιχειρήσει τις στοιχειωδώς απαραίτητες για την εφαρμογή του ρήξεις. Δεν αντέχω λοιπόν άλλη κοροϊδία! Αρνούμαι να υπογράψω πια λευκές επιταγές! Με πλήθος επιφυλάξεων και περίσσεια απαισιοδοξίας αναμένω το εκλογικό αποτέλεσμα. Και με την ψήφο μου περιορίζομαι να επιχειρήσω τη λήξη της προσωπικώς και παραταξιακώς συγκεκριμένης, ανυπόφορης πιας, απογοήτευσης κι αγανάκτησής μου. Δεν ξέρω αν το (άλλο) αύριο θα είναι καλύτερο. Δεν μπορεί όμως να είναι χειρότερο! |
| |
|
|
|
Φύλλο αρ. 116 
